“Μακεδονική” γλώσσα 

και “Μακεδονική” ταυτότητα στους Σκοπιανούς.

 Ημέρα εθνικής ντροπής η σημερινή για τα εθνικά μας συμφέροντα. Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του Σκοπιανού Πρωθυπουργού, η Ελληνική κυβέρνηση έχει εκχωρήσει ήδη την “Μακεδονική” γλώσσα και τη “Μακεδονική” ταυτότητα στους Σκοπιανούς, ενώ φαίνεται να μην υπάρχει πρόβλημα και στο όνομα που θα επιλέξουν οι γείτονες. Σπουδαία επιτυχία των Σκοπιανών! Ανταμείβεται η προσήλωση τους στο στόχο.

 Εμείς τώρα! Πως καταφέραμε το Σκοπιανό να το βαφτίσουμε από μόνοι μας Μακεδονικό, ένας Θεός ξέρει! Πάνω που είχαμε κάμποσα τα χάσαμε όλα, όπως θα έλεγε και κάποιος φίλος. Αυτό έγινε! Και το κακό δεν είναι ότι έγινε. Είναι το πώς έγινε, γιατί από τη μία πλευρά πολλοί αξιωματούχοι των Σκοπίων λένε ότι οι Σκοπιανοί δεν είναι Μακεδόνες, αντιθέτως από την άλλη, ο δήμαρχος της Αθήνας, ο δήμαρχος της Θεσσαλονίκης, καθώς και πολλοί άλλοι  στην υπηρεσία της εξουσίας σήμερα, λένε ότι οι Σκοπιανοί είναι Μακεδόνες. Αυτό μας οδήγησε εδώ.

 Δεδομένου όμως ότι κανένας από όλους όσους αντιδρούν δεν παραθέτει ένα ρεαλιστικό, εναλλακτικό, και υλοποιήσιμο σχέδιο για βελτίωση της παρούσας κατάστασης, κρίνω ότι η απόφαση είναι δεδομένη και σε λίγο καιρό το πρόβλημα...., πάει. Πέρα από το όνομα όμως, είναι και η γλώσσα. Μακεδονική; Είμαστε με τα καλά μας; Και γιατί δεν ονομάζονται απλά Σκόπια να τελειώνουμε και εμείς και αυτοί; 

 Βόρεια Μακεδονία λοιπόν!  Το Βόρεια Μακεδονία βέβαια προϋποθέτει ότι υπάρχει και Νότια Μακεδονία. Εύχομαι να διαψευσθώ, αλλά σιγά μην κάθονται οι Σκοπιανοί να αυτοαποκαλούνται βορειομακεδόνες, πόσο μάλλον ο υπόλοιπος κόσμος.  Και έτσι το Βόρεια θα γίνει Β. και μετά θα χαθεί και θα μείνει σκέτο Μακεδονία. Και να η αρχή του τέλους! 

 Σύμφωνα δε, με τα λεγόμενα του κ. Ζάεφ υπάρχει ήδη «κατ’ αρχήν συμφωνία» με τον Πρωθυπουργό μας, ώστε «η Ελλάδα να στείλει επιστολή στο ΝΑΤΟ για να λάβουν τα Σκόπια, πρόσκληση ένταξης στη Συμμαχία». Πάλι εύχομαι να διαψευσθώ, αλλά θεωρώ ότι οι σημερινές συνθήκες μάλλον δεν είναι οι προσφορότερες. 

 Απρόσμενος σύμμαχος μας εδώ η Εκκλησία της γειτονικής χώρας, που έστειλε επιστολή στην Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου ζητώντας να εγκαταλείψει την ονομασία «Εκκλησία της Μακεδονίας» και να υπαχθεί εκ νέου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο υπό τον τίτλο «Αρχιεπισκοπή Αχρίδων».

 Και επειδή οι μεγάλες αποφάσεις έχουν και μεγάλες αντιδράσεις από τις οποίες απουσιάζουμε γενικά, μετά θα πάρουν θάρρος όλοι οι γείτονες και η επόμενη κίνηση θα είναι η σειρά της Κύπρου, ίσως και μερικά... νησάκια  του Αιγαίου, θα ακολουθήσει η Θράκη σε ειδικού καθεστώτος, και τέλος (;) η Ήπειρος με τους Τσάμηδες.

 Συνεχίζω να επαναλαμβάνω πως εύχομαι να διαψευσθώ!

 Κρίμα όμως, μόνο για αυτούς πού θυσιάστηκαν κάποτε γι αυτή τη χώρα!

Κάπνισμα.

 Μια αυτοκαταστροφική συνήθεια. Ένας απολαυστικός θάνατος.

 Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος σήμερα με απόφαση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, για να μας υπενθυμίζει τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος. Ο καπνός και το αλκοόλ είναι οι μεγαλύτερες απειλές για την υγεία των ανθρώπων μεταξύ όλων των εθιστικών ουσιών, διαπιστώνει μια πρόσφατη έρευνα.

 Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ελληνικού Ιδρύματος Καρδιολογίας, η Ελλάδα είναι μία από τις πρώτες χώρες στην Ευρώπη σε κατανάλωση τσιγάρων, ενώ σύμφωνα με μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας, κάθε χρόνο «διατίθενται» διακόσια δισεκατομμύρια  δολάρια για τους πάσχοντες από νόσους που σχετίζονται με το κάπνισμα.

 Σε όλα τα πακέτα τσιγάρων αναγράφεται ένα προειδοποιητικό μήνυμα, όπως «το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα». Πρόσφατα πάνω στα πακέτα τοποθετήθηκαν επίσης διάφορες σκληρές εικόνες με τις επιπτώσεις του καπνίσματος, που στόχο έχουν να αποτρέψουν από αυτή την κακή συνήθεια.

 Στατιστικές δείχνουν ότι το κάπνισμα από μόνο του είναι η πιο αποτρέψιμη αιτία θανάτου σε παγκόσμιο επίπεδο και με τα σημερινά δεδομένα είναι υπεύθυνο για τον θάνατο ενός στους δέκα ενήλικες σε όλο τον κόσμο. Κοινώς, το κάπνισμα σκοτώνει. Όσο μακρινή, αόριστη και αφηρημένη ακούγετε αυτή η πρόταση, σίγουρα έχει γραφτεί για να  προειδοποιήσει και να  «προστατέψει» από έναν άμεσο κίνδυνο που μπορεί να εμφανιστεί οποιαδήποτε στιγμή - σε οποιονδήποτε.

 Το ακόμα χειρότερο είναι αυτό το λεγόμενο κάπνισμα «από τρίτο χέρι», που σημαίνει ότι ο καπνός του τσιγάρου βρίσκει τον τρόπο του να τρυπώσει ακόμη και στους υποτιθέμενους χώρους των μη καπνιστών, διαπιστώνει άλλη επιστημονική έρευνα. Για τον λόγο αυτό, παρά τις δεκαετίες των αντικαπνιστικών απαγορεύσεων, νέα μελέτη δείχνει ότι οι «χώροι μη καπνιστών» δεν είναι κατ' ανάγκη άκαπνοι χώροι και είναι πολύ δύσκολο πια  να τους αποφύγει κανείς.
 Η παγκόσμια επιδημία του καπνίσματος σκοτώνει περίπου 6 εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο, εκ των οποίων περισσότεροι από 600.000 είναι μη καπνιστές που πεθαίνουν από το παθητικό κάπνισμα.

 Αν έγκαιρα δεν λάβουμε μέτρα, «κάποτε»  ίσως να είναι πολύ αργά, γιατί:  Ένα τσιγάρο δρόμος είναι απ' το, «έρχομαι σε λίγο, μα ίσως φύγω πριν προλάβω στο ραντεβού μας να φτάσω», όπως λέει και ο ποιητής μας!

 

Ελλάδα! Χώρα της θάλασσας.

 Όταν το μπλε τ΄ουρανού, συναντά το γαλάζιο της θάλασσας, και όταν ο ήχος της θάλασσας απορροφά τις σκέψεις σου, ε! τότε ναι! Είσαι στο σωστό μέρος.

 Γιατί, όταν σκέφτεσαι Ελλάδα, σκέφτεσαι θάλασσα.

 Γιατί η Ελλάδα παραμένει ένας από τους κορυφαίους προορισμούς παγκοσμίως. 

 Γιατί μόνο εδώ μπορείς να ταξιδεύεις με τα μάτια της ψυχής σου και να απολαμβάνεις ταυτόχρονα, το απέραντο γαλάζιο του ουρανού και την γαλήνη του πελάγους. 

Και αγναντεύοντας ένα τοπίο που το βάθος του δεν έχει τέλος, τότε η  θάλασσα είναι αυτή που θα σου πάρει την οποιαδήποτε σκέψη, θα τη  φορτώσει στις φτερούγες των γλάρων και τότε, άντε γεια.

 Η θάλασσα ανήκει σε αυτούς που ξέρουν να την ακούνε.  

 Έχει τους δικούς της αγαπημένους κώδικες! Είναι η χαρά κι ο πόνος. Είναι το δάκρυ και το χαμόγελο. Και που στο βυθό της μπορείς να βρεις θησαυρούς, αλλά και σκουπίδια. Και που αν την λατρέψεις όμως, θα σου βγάλει όλα τα συναισθήματα πάνω σου.

 Αυτή είναι η Ελλάδα. Μια χώρα συνώνυμη με το φως, τις πεντακάθαρες θάλασσες του Αιγαίου και του Ιονίου, με τις πολυάριθμες βραβευμένες παραλίες και με τα αναρίθμητα νησιά. Μια χώρα που λούζεται στο φως και ζει πλάι στη θάλασσα όλο το χρόνο! Μια χώρα της θάλασσας, του ήλιου, της φύσης και των υπέροχων ανθρώπων που συναγωνίζονται ποιος θα σας εντυπωσιάσει περισσότερο.

Αυτή είναι η θάλασσα που δίπλα της γίνεσαι βράχος. Γιατί τον βράχο τον δέρνει η θάλασσα, μα πάντα βράχος μένει!

Ποδηλατόδρομοι στα Σέρρας!

  Ναι! Υπάρχουν. Στην πραγματικότητα όμως δεν τους σέβεται κανείς, μιας και σε όλο τους το μήκος έχουν καταληφθεί από τους πεζούς για πιο άνετο και πιο ασφαλές βάδισμα, χρησιμοποιούνται δε, ως χώροι στάσης και στάθμευσης, αλλά και για την τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων ή εμπορευμάτων των καταστημάτων.

 Οι ποδηλατόδρομοι εδώ, όπως και στις περισσότερες πόλεις, είναι αρκετά προβληματικοί, και οι πολίτες χρειαζόμαστε χρόνο για να προσαρμοστούμε στις αλλαγές. Γιατί; Γιατί, όταν βλέπουμε έναν ποδηλάτη ενώ εμείς οδηγούμε, δεν τον αντιμετωπίζουμε ως οδηγό ενός άλλου οχήματος. Τον αντιμετωπίζουμε ως μια ενοχλητική παρουσία, μέσα στους δρόμους της πόλης. Ο δε ποδηλάτης αγνοεί ότι οδηγεί ένα όχημα και θα έπρεπε με τη σειρά του να σέβεται τους πεζούς και να συμμορφώνεται με τον ΚΟΚ.

  Και εδώ τίθεται ένα δεδομένο με το οποίο μπορούν να ασχοληθούν οι αρμόδιοι για ανάπτυξη κουλτούρας ως προς το ποδήλατο. Με την εκπαίδευση των παιδιών από το σχολείο, αλλά και με καμπάνιες ενημέρωσης, το μήνυμα ότι το ποδήλατο είναι μία ποιοτική, βιώσιμη, οικονομική, διασκεδαστική και απόλυτα επαρκής μορφή μετακίνησης μπορεί να μεταδοθεί παντού.

 Μερικές αντιδράσεις, κυρίως από καταστηματάρχες που αντιμετώπιζαν πρόβλημα στάθμευσης γιατί δεν μπορούσαν να παρκάρουν μπροστά από το μαγαζί τους, θα ξεπεραστούν με τον καιρό όταν θα καταλάβουν ότι ο ποδηλατοδρόμος αύξησε αρκετά τη δουλειά τους. Άλλωστε μεγάλο μέρος της πόλης μας δεν έχει ούτε  ανηφόρες ούτε κατηφόρες, κυρίως, δεν έχει μεγάλες αποστάσεις για να δυσκολεύουν τη χρήση του. Οι πολίτες, θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε μια ευρωπαϊκή πόλη, φιλική στους πεζούς και τους ποδηλάτες, ή μια πόλη σχεδιασμένη για μετακινήσεις με το αυτοκίνητο έως την είσοδο του καταστήματος. Και εδώ πιστεύω θα πρέπει να εστιάσουμε περισσότερο. 

 Ας προσπαθήσουμε όλοι μας για μια πόλη που  χρειάζεται πιο πολύ αγάπη, πρώτα από όλα από μας τους ίδιους που μένουμε και ζούμε εδώ.

  Έχουμε τη φήμη ότι είμαστε φιλόξενοι. Απομένει να το αποδείξουμε!

 Κρατούμενοι στρατιωτικοί. 

 

  Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Δικηγόρων απέστειλε επιστολή προς τους δύο Τούρκους συνηγόρους των Ελλήνων στρατιωτικών που συνεχίζουν να κρατούνται εδώ και τρεις μήνες, στις φυλακές της Αδριανούπολης, χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες και ζητεί να τον πληροφορήσουν "σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση, και ιδίως εάν έχουν απαγγελθεί κατηγορίες".

  Την ίδια ώρα ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας, Φώτης Κουβέλης, μιλώντας σε επιτροπή της Βουλής, δεν θέλησε να προσδιορίσει το χρόνο επιστροφής των, καθώς όπως είπε, η κράτηση τους έχει ενταχθεί στην απαράδεκτη, εθνικιστική και αυταρχική πολιτική του Ερντογάν ενόψει εκλογών. Φυσικά, δεν είπε απολύτως τίποτα για το τι ενέργειες κάνει ο ίδιος πέρα από το ότι παραμένει σταθερός στην καρέκλα του.

  Ταυτόχρονα η μέχρι σήμερα αρνητική στάση της Άγκυρας επιβεβαιώνει το σενάριο της μη τυχαίας σύλληψής τους.

  Τώρα, πως φτάσαμε σε σημείο από το: ”είναι ζήτημα ωρών η επιστροφή τους”, να λέμε ότι “ούτε και μετά τις εκλογές στην Τουρκία δεν φαίνεται ελευθέρωση τους”, ή να οδηγούνται σε Τουρκικό δικαστήριο με χειροπέδες σαν εγκληματίες, είναι θέμα το οποίο χωράει πάρα πολύ συζήτηση.

  Πεποίθηση μου είναι πως ο Ερντογάν θα το λήξει το επεισόδιο αυτό, με βάση την εξυπηρέτηση των δικών του σχεδιασμών και επιδιώξεων, χρησιμοποιώντας τους ως μοχλό πίεσης ενάντια στην κυβέρνησή μας. Γενικότερα ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας είναι να δημιουργήσει μια γκάμα προβλημάτων με τη χώρα μας, να μας οδηγήσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όπου η Ελλάδα έχει μόνο να χάσει, ενώ η Τουρκία διεκδικεί τα πάντα.

  Υπ’ αυτήν την έννοια, πιστεύω πως οι στρατιωτικοί μας θα μετατραπούν σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης, και φυσικά εννοείται βέβαια ότι επιθυμώ να διαψευσθώ.

  Με στρατιωτική οργάνωση χτύπησε πάλι ο Ρουβίκωνας το απόγευμα της Δευτέρας. Αυτή τη φορά στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Σε βίντεο που ευρέως κυκλοφορούν στο διαδίκτυο εμφανίζονται δεκάδες κρανοφόροι να βγαίνουν από ένα στενό, στο πλάι του κτηρίου, να ανεβαίνουν ανενόχλητοι τα σκαλιά και με βαριοπούλες στα χέρια να σπάνε τα παράθυρα και την τζαμαρία της κεντρικής πόρτας. Στη συνέχεια φαίνονται να μιλάνε με τον αστυνομικό που φρουρούσε το κτήριο και να αρχίζουν την καταστροφική τους δράση. Όταν τελειώνουν το τους έργο τους, άλλη ομάδα απόλυτα συντεταγμένα πετάει τα μπουκάλια με τις μπογιές και βάφει μαύρη την πρόσοψη του κτηρίου.

  Με αυτά που κάνει ο Ρουβίκωνας γινόμαστε ρεζίλι στους πολιτισμένους Ευρωπαίους εταίρους μας. Όταν βλέπουν ότι επικρατεί ανομία στη χώρα και ότι η κυβέρνηση ανέχεται αυτές τις ομάδες, το λιγότερο που θα σκέφτονται είναι ότι όλο αυτό παραπέμπει σε πρωτόγονες κοινωνίες. 

 Αλλά από πού εκπορεύεται αυτή η ωμή βία; Όλοι ακούσαμε, και οι περισσότεροι θυμόμαστε, τα σχετικά με τα «δικά μας παιδιά».  Ίσως να είναι και οι λεγόμενοι «γνωστοί άγνωστοι».Η κυβέρνηση δε, αντί να κινήσει τις προβλεπόμενες επίσημες διαδικασίες, βγάζει δελτία τύπου, ενώ  πριν λίγο καιρό τους αθώωσε για τα γεγονότα στην Τήνο και άφησε απροστάτευτο τον δήμαρχο.

  Και εδώ φαίνεται ότι το κράτος έχει παραλύσει. Ο καθένας, η κάθε τρομοκρατική και παρατρομοκρατική οργάνωση, κάνει αυτό που θέλει, αφού το κράτος, του επιτρέπει να το κάνει, καθώς δεν υπάρχει καμία βούληση από την πλευρά της κυβέρνησης να προστατευτεί η τιμή και η περιουσία των πολιτών. Όταν όμως αυτά -τα παιδιά- κατά τον κύριο Υπουργό μεγαλώσουν και στραφούν εναντίον του, τότε θα είναι πάρα πολύ αργά για όλους μας. 

  Όταν ανεξέλεγκτες οργανώσεις, δρουν ανενόχλητα σε πρεσβείες, ΓΕΕΘΑ,,  ακόμα και στα Ανώτατα Δικαστήρια της χώρας,  να τους χαιρόμαστε! Πόσο ακόμα όμως; Ποιοι πληρώνουν τις ζημιές σε όλα αυτά τα δημόσια κτήρια; Γιατί στην Ελλάδα που γέννησε την δημοκρατία, κυριαρχούν αυτές οι καταστάσεις; 

  Ως πότε πια θα υπάρχει αυτή η κατάντια;

  Συγκίνηση και δέος αισθάνθηκαν την Κυριακή 20/5/2018 στην Αμφίπολη Σερρών, κοντά στον τύμβο Καστά, στο τρίτο ραντεβού τους  με την ιστορία 2.500 χορευτές από 140 πολιτιστικούς συλλόγους της Ελλάδας, που παρουσία χιλιάδων θεατών, και υπό τους ήχους παραδοσιακής μουσικής,  χόρεψαν χορούς της Μακεδονίας.

 Η εκδήλωση  που  “χτύπησε πολλά καμπανάκια”, είχε και σημειολογικό χαρακτήρα. Οι διοργανωτές θέλησαν να υπενθυμίσουν τη συνέχιση των ανασκαφών του ταφικού μνημείου γιατί αφενός μεν, εδώ και τρία χρόνια δεν έχει γίνει καμιά εργασία, η τελευταία ήταν το Σεπτέμβριο του 2015, αφετέρου δε, γιατί τα πάντα πλέον δείχνουν πως η κυβέρνηση είναι έτοιμη να υπογράψει την παράδοση του ονόματός, της Ιστορίας  και του μέλλοντος της Μακεδονίας, και σύντομα θα ανακοινωθεί για τα Σκόπια ένα όνομα που θα περιέχει τον όρο «Μακεδονία». 

 Οι δυσάρεστες εξελίξεις προκύπτουν και από το γεγονός πως σε αυτή την –ομολογουμένως φορτωμένη με πολλή Ιστορία– νοτιοανατολική γωνιά του νομού Σερρών, το «πάγωμα» των διεργασιών είναι κάτι παραπάνω από εμφανές.

 Στις περιπτώσεις αυτές, την απάντηση μπορεί να δώσει μόνον η ανασκαφή. Αλλά κανείς δεν μοιάζει να «ακούει». 

 Συγκινητική όμως ήταν και η στιγμή όταν τα μέλη των συλλόγων  κράτησαν  για ένα λεπτό τα χέρια τους  σαν να ήταν δεμένα, για τους δυο στρατιωτικούς που είναι αναίτια φυλακή στην Τουρκία, και μάλιστα τρεις μήνες τώρα χωρίς κατηγορία. 

5000 επισκέπτες!

  Όταν ξεκινούσε αυτή η διαδρομή, ομολογουμένως δεν γνώριζα που θα φτάσει.  

  Όταν στο τέλος του Μαρτίου σας καλωσόριζα σε  αυτό εδώ το ηλεκτρονικό μου σπιτάκι, σε αυτό εδώ το προσωπικό μου καταφύγιο με την ελπίδα να τα λέμε όσο συχνότερα γίνεται, δεν το φανταζόμουν αυτό το αποτέλεσμα.

  Η εξέλιξη της τεχνολογίας, μου έδωσε αυτό το σπουδαίο επίτευγμα, το gtzeletas.blogspot.gr που αποτελεί και το εργαλείο της επικοινωνίας μας. Σκοπός μου ήταν, και φυσικά παραμένει, να προβάλλω ευχάριστα θέματα, με επίκεντρο την φύση της πατρίδας μας και τον πολιτισμό της. 

  Στην ολιγόμηνη πορεία του ιστολογίου μου βρήκα φίλους, συνταξιδευτές, με τις ίδιες ανησυχίες, με την ίδια πνευματική και πολιτιστική ευαισθησία.

 Πιστεύω, με την καθοδήγησή σας, να συνεχίσω να το χρησιμοποιώ σωστά και πάντα για καλό σκοπό.  

  Σας ευχαριστώ!

Ανερχόμενος προορισμός η Ήπειρος

  Ένας από τους πλέον ανερχόμενους προορισμούς της Ελλάδας είναι η Ήπειρος, με τους Έλληνες και ξένους τουρίστες που την επισκέπτονται να αυξάνονται με πολύ ψηλούς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια.

  Η πολυποικιλότητα των εμπειριών που έχει να προσφέρει στον επισκέπτη η περιοχή, αλλά και η εύκολη πρόσβαση που έχει αποκτήσει πλέον τόσο μέσω της Ιόνιας, όσο και της Εγνατίας Οδού, και κυρίως μέσω του αεροδρομίου Ιωαννίνων το οποίο περιλαμβάνεται πλέον στη λίστα των διεθνών αερολιμένων,   φέρνουν ακόμα πιο κοντά σε όλο τον κόσμο την Ήπειρο.

  Η Ήπειρος, η περιφέρεια με τα περισσότερα βουνά της Ελλάδας, με τα πυκνά δασώδη τοπία, με τα μοναχικά μοναστήρια σκαρφαλωμένα σε γκρεμούς, με τη συγκλονιστική θέα σε βουνά, και τα ορεινά χωριά που ανταγωνίζονται τα καλύτερα του κόσμου! Προσθέστε σ’ αυτά και τα ραγδαία αναπτυσσόμενα παραθαλάσσια θέρετρα του Ιονίου με τις απλωτές παραλίες, στολισμένες με πεύκα και βράχια, γραφικά λιμάνια και χωριά, και έναν ουρανό στο οποίο πετούν σπάνια αρπακτικά πουλιά! Αξέχαστη θα μείνει και η συγκλονιστική εμπειρία από την χαράδρα του Βίκου, που, σύμφωνα με το Βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες είναι η βαθύτερη του κόσμου.

  Παράλληλα, από τα Ιωάννινα, την πρωτεύουσα της Ηπείρου, την πόλη του Αλή Πασά, των θρύλων και των παραδόσεων, των γαστρονομικών θησαυρών και των φημισμένων ασημουργών,  μπορείς να βρεθείς σε λιγότερο από τρεις ώρες στην Κέρκυρα, στη Λευκάδα και στην νησιωτικού χαρακτήρα Πάργα, με τις πολύ καλές παραλίες. Ένα από τα κυριότερα παραθαλάσσια θέρετρα της Ηπείρου είναι και τα Σύβοτα, με τα εξωτικού χαρακτήρα κρυστάλλινα νερά, και με εύκολη πρόσβαση από τα Ιωάννινα.  

 Και φυσικά δεν γίνεται να βρεθείς στα Ιωάννινα και να µην κατηφορίσεις προς το  εντυπωσιακό  Κάστρο της πόλης  με το ένδοξο παρελθόν και την ιστορία  του, για να πάρεις το καραβάκι από τον Μόλο που θα σε μεταφέρει στο νησάκι της λίμνης  Παµβώτιδας.

 Όλα αυτά, και πολλά περισσότερα, χαρακτηρίζουν την Ήπειρο ιδανικό προορισμό τεσσάρων εποχών.

Αδέσποτα ζώα.

 Σήμερα υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας επίθεσης αγέλης αδέσποτων σκύλων σε ηλικιωμένη κυρία. Αμέσως κατάλαβα αν και το φανταζόμουνα, ότι η όλη υπόθεση γίνεται πολύ σοβαρή. Λέγεται ότι στην Ελλάδα υπάρχουν πάνω από τρία  εκατομμύρια αδέσποτα, σκύλοι και γάτες, που εγκαταλείπονται από δήθεν φιλόζωους, αλλά ανεύθυνους κηδεμόνες, αναπαράγονται στον δρόμο, ζουν μια άθλια ζωή και υποφέρουν μέχρι το τέλος.

 Όπως σήμερα, έτσι και κάθε μέρα, καταγράφονται μεμονωμένα περιστατικά επιθέσεων από αδέσποτα σε μικρούς και μεγάλους! Το γεγονός αυτό από μόνο του θέτει ένα σύγχρονο πρόβλημα με προεκτάσεις και επιπτώσεις σε ζητήματα ευζωίας των ζώων, δημόσιας υγείας, και κυρίως παιδείας.

 Σίγουρα τα αδέσποτα όπως και κάθε ζώο είναι και αυτό ένα έμβιο ον και έχει ψυχή. Σίγουρα δεν πρέπει να το κακομεταχειριζόμαστε, οι αρμόδιοι δε, έχουν να αντιμετωπίσουν δεκάδες καταγγελίες, ενώ σε πολλές περιπτώσεις παραπέμπονται στη Δικαιοσύνη, από πολίτες που πέφτουν θύματα επιθέσεων από τα αδέσποτα. Ναι μεν είναι πολύ σημαντική συντροφιά για τον άνθρωπο αλλά ο ιδιοκτήτης του έχει πολλές και μεγάλες ευθύνες.

 Όσοι έχουμε επιλέξει να έχουμε για συντροφιά ένα κατοικίδιο πρέπει πάντα να σεβόμαστε τόσο το ζώο όσο και τους συνανθρώπους μας, είτε τα συμπαθούν είτε όχι. Η συμπεριφορά μας στα ζώα, δείχνει τον πολιτισμό και την παιδεία μας.

 Είναι δεδομένο ότι δεν υπάρχουν κακά ζώα. Ιδιοκτήτης κακός, ίσως! Τα αδέσποτα ζώα δεν πέφτουν απ` τον ουρανό. Κάποιοι από εμάς τα πέταξαν στον δρόμο, αυτά ακολούθησαν την φύση τους, αναπαράχθηκαν ξανά και ξανά και έτσι γέμισαν οι πόλεις μας από δυστυχισμένα ζώα που παρά τη θέληση τους δημιουργούν προβλήματα στους κατοίκους.

 Όλοι μας είμαστε μάρτυρες σκύλων και γατών που κοιμούνται στις εισόδους των πολυκατοικιών, που αναζητούν απεγνωσμένα λίγο φαγητό, ένα ζεστό μέρος το χειμώνα, λίγο νεράκι το καλοκαίρι. Σκύλοι και γάτες που από τις ζεστές αγκαλιές βρέθηκαν ξαφνικά εγκαταλελειμμένα σε μέρη αφιλόξενα να παλεύουν για την επιβίωση τους, διακινδυνεύουν τη ζωή τους και βιώνουν καθημερινά την εχθρική συμπεριφορά των ανθρώπων και την κακοποίηση. Και όμως, το «αδέσποτο», αυτό κάποτε ήταν αντικείμενο επιθυμίας και λατρείας, μέλος μιας δήθεν φιλόζωης οικογένειας. Και τώρα αυτά ψάχνουν να φάνε από τα σκουπίδια και συχνά μας ακολουθούν στις βόλτες μας, άλλοτε χαρούμενα και άλλοτε θλιμμένα μέρα και νύχτα. Ακολουθώντας τη φυσική ροή των πραγμάτων δε, αναπαράχθηκαν! Και τώρα είναι πλάσματα παρατημένα στους δρόμους από τα δήθεν αφεντικά τους, γιατί για οποιοδήποτε λόγο δεν τα ήθελαν πια και έτσι απλά τα πέταξαν! Ως πράγματα!

 Η αιτία είναι μία και είναι κατά κύριο λόγο η έλλειψη παιδείας και η άγνοια. Η λύση δε, σε ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα, που όσο το αφήνουμε τόσο θα μεγεθύνεται, δεν θα είναι εύκολη. Τώρα είναι η ώρα ο καθένας μας να αναλάβει τις ευθύνες του.

 Η σιωπή είναι συνενοχή γιατί δυστυχώς δε θα αργήσει να έρθει και η σειρά μας.