Σερραϊκή Mascarata

  

   Συνεχίζονται  με επιτυχία οι αποκριάτικες εκδηλώσεις  που γίνονται για πρώτη φορά στην πόλη των Σερρών. Το κέφι, ο χορός και το τραγούδι, πλημμυρίζουν την πόλη καθημερινά και οι Σερραίοι κάθε ηλικίας διασκεδάζουν με τα διάφορα δρώμενα, που όλα καταλήγουν στο παραδοσιακό γλέντι.

  Κατά γενική ομολογία ο στόχος επιτεύχθηκε, και η πόλη από την Τσικνοπέμπτη «χορεύει» στους ρυθμούς της Σερραϊκής Mascarata με την παρέλαση εκατοντάδων καρναβαλιστών, που  δημιούργησαν ένα υπερθέαμα για τα δεδομένα της πόλης μας, με μια γιορτινή διάθεση με στόχο  τη μαζική συμμετοχή για έναν νέο θεσμό, που θα γίνει γνωστός στην ευρύτερη περιφέρεια αλλά και πανελλαδικά.

  Οι  εικόνες μιλάνε από μόνες τους, όταν στους χώρους των εκδηλώσεων κυριολεκτικά δεν πέφτει καρφίτσα από καρναβαλιστές κάθε ηλικίας, που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Δήμου. Με ανεξάντλητο κέφι, αστείρευτο παλμό και αυθεντική χορευτική καρναβαλική διάθεση καθημερινά αναστατώνουν το κέντρο της πόλης. Την ίδια στιγμή πολιτιστικοί σύλλογοι, πιστοί στις παραδόσεις του τόπου, αναβιώνουν αποκριάτικα δρώμενα όπως το γαϊτανάκι που  αγκαλιάστηκε και εδραιώθηκε στις παραδόσεις των Σερραίων. Οι εκδηλώσεις θα κλείσουν την Κυριακή 1 Μαρτίου με τη  «τζαμάλα» που όλοι οι Σερραίοι γνώρισαν και αγάπησαν.

  Σε κάθε περίπτωση, ελπίζω η δημοτική αρχή να κάνει ταμείο και στη συνέχεια να πάμε παρακάτω. Και του χρόνου με υγεία.

 

Χρόνια πολλά Γιάννινα!

   Tα καλά τους φοράνε σήμερα  τα Γιάννινα, καθώς γιορτάζουν την Επέτειο απελευθέρωσης της πόλης από τον τουρκικό ζυγό, γεγονός που αποτελεί κορυφαίο σταθμό στην ιστορία τους.

  Κυριολεκτικά θα έλεγα βυθισμένος στην Ιστορία του τόπου μου με τις πολυδιάστατες συναρπαστικές παραστάσεις, όπου το πλούσιο παρελθόν συνδέεται με το ελπιδοφόρο παρόν και το μέλλον, και συναισθηματικά ταυτισμένος με την πόλη των θρύλων και της μυστηριακής γοητείας, θα μακρηγορήσω με μια παραστατική εικόνα, γιατί πολλές φορές χάνεται η ουσία του γεγονότος μόνο και μόνο με την ψυχρή ημερολογιακή ανάγνωση της κατάστασης.

 Σαν σήμερα, το 1913,  τα πολυπόθητα Γιάννενα μετά από 483 χρόνια δουλείας απελευθερώθηκαν με βαρύ τίμημα. Χιλιάδες ήταν οι νεκροί, ποτάμι χύθηκε το αίμα, και πολλοί ήταν οι τραυματίες που μετρούσε ο ελληνικός στρατός στο Μέτωπο της Ηπείρου.  Δεν υπάρχει άλλος τρόπος όμως,  μιας και  την ελευθερία κανένας δεν σου τη χαρίζει, την κατακτάς με αγώνες, με αίμα και πόνο. Για τον λόγο αυτό οι εκδηλώσεις σχεδόν πάντα συνοδεύονται με την παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, και ακούγονται από παντού λόγια υπερηφάνειας και  εθνικής ανάτασης από τους πανηγυρικούς της ημέρας.

  Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων,  αποτελεί ιστορικό ορόσημο για την σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας μιας και η επέκταση της χώρας μας ταυτίσθηκε με την ενσωμάτωση χιλιάδων Ελλήνων που ο 20ος αιώνας τους βρήκε υπό οθωμανική κυριαρχία. Χωρίς την απελευθέρωση των Ιωαννίνων η Ελλάδα θα έχανε στη διπλωματική σκακιέρα και στην χάραξη των συνόρων. Η απελευθέρωση των, πέρα από την εξουδετέρωση κάθε σοβαρής τουρκικής απειλής στην Ήπειρο και την κυρίευση σημαντικού πολεμικού υλικού, είχε επίδραση στο ελληνικό γόητρο, το οποίο μετά την επιτυχία αυτή εξυψώθηκε διεθνώς. Σε κάθε περίπτωση, οι επιχειρήσεις στο Μπιζάνι σήμαναν ουσιαστικά και τη λήξη του Α' Βαλκανικού Πολέμου στο στρατιωτικό πεδίο.

  Υπ’ αυτή την έννοια και λόγω της σοβαρότητας του θέματος μετέβησαν και  ο Ελευθέριος Βενιζέλος στο μέτωπο, και ο τότε διάδοχος Κωνσταντίνος, αλλά και τα μέλη του Επιτελείου οι οποίοι είχαν και την επιχειρησιακή εποπτεία. Η απελευθέρωση και η ενσωμάτωση τους στον εθνικό κορμό δεν ήταν μια σειρά από συμπτώσεις, δεν συνέβησαν τυχαία γεγονότα. 

 Σήμερα επιβάλλεται  να τεθεί υπεράνω όλων  η έννοια της θυσίας για κάτι πολύ μεγαλύτερο.

  Σήμερα,   107 χρόνια από τότε ίσως είναι καιρός να τεθεί το ερώτημα που νομίζω πως θα πρέπει να βασανίζει όλους εμάς τους πολίτες αλλά και κάθε υγιή δύναμη της πατρίδας μας για το πόσο άξιοι αυτής της ελευθερίας και της θυσίας αποδειχθήκαμε, για την οποία δεν είμαι σίγουρος αν εκείνοι θα ήταν υπερήφανοι για τη σημερινή μας εικόνα.

  Σήμερα χρειαζόμαστε το ήθος του ανθυπολοχαγού Σπύρου Κάλλαρη που ζήτησε άδεια από τον πατέρα του, Κωνσταντίνο Κάλλαρη, υποστράτηγο της 2ας Μεραρχίας για να πολεμήσει αν και είχε πυρετό, πέφτοντας νεκρός εν ώρα καθήκοντος.

  Σήμερα χρειαζόμαστε επίσης την ψυχραιμία του πατέρα Στρατηγού Κάλλαρη,  που αφού αντίκρισε και τίμησε τον νεκρό γιο του με περηφάνια αλλά και πόνο, επέστρεψε στο θέατρο των επιχειρήσεων.

  Σήμερα χρειαζόμαστε την τρέλα και τον ηρωισμό του Ιωάννη Βελισαρίου που δεν υπάκουσε τις διαταγές και με την παράτολμη ενέργειά του, οδήγησε στην παράδοση των Ιωαννίνων.

  Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να είναι οι ήρωες μας, τα σύμβολά μας, η έμπνευσή μας. Για αυτούς πρέπει να δώσουμε τη δική μας μάχη, τη μάχη της γενιάς μας, τη μάχη του αιώνα μας. Ο καθένας με την ευθύνη του και από τη θέση που του ανήκει. Γι’ αυτά τα Γιάννενα πολέμησαν οι πρόγονοί μας το 1912-13 και νιώθω ότι δικαιώθηκαν σε μεγάλο βαθμό οι θυσίες τους.

  Σήμερα στο Μπιζάνι, στη μνήμη όσων θυσιάστηκαν για την προάσπιση των ιδανικών της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας, στέκεται ατενίζοντας τα οχυρά του Μπιζανίου το μνημείο των Μπιζανομάχων, σαν μικρό αντίδωρο ημών των νεωτέρων στη μεγάλη θυσία εκείνων των ανθρώπων που χάσανε τη ζωή τους για να απολαμβάνουμε εμείς την ελευθερία μας. Ένα μνημείο όμως εγκαταλελειμμένο και αυτό. Εικόνες απαξίωσης που δείχνουν έλλειψη σεβασμού προς το περιεχόμενό του, και που βέβαια κάθε άλλο παρά συνάδουν με την οποιαδήποτε πρόθεση να καταστεί ο χώρος επισκέψιμος.

  Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν σήμερα η ελληνική κοινωνία και η πολιτεία τα απομεινάρια της ιστορίας μας, δεν προσφέρει την απαραίτητη υποδομή ώστε τα ιστορικά μνημεία να είναι «πόροι μνήμης», ειδικά για τις νέες γενιές, για να μείνει ζωντανή η ιστορική μνήμη και να περνάει ζώσα από γενιά σε γενιά. Ούτε και με ένα πρόχειρο άσπρισμα και καθάρισμα της γύρω περιοχής για το «μνημόσυνο» κάθε 21 Φεβρουαρίου, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα αποκαθίσταται η σημασία του. Αλήθεια, πόσοι από αυτούς που κάθε 21 Φεβρουαρίου συνωστίζονται  με τις πρέπουσες τιμές και με κάθε επισημότητα για την κατάθεση στεφάνων το επισκέφτηκαν σε ανύποπτο χρόνο; Και τι κάνανε για την ανάδειξή του;  Το παράδειγμα αυτό δεν είναι δυστυχώς, μοναδικό. Σε κάθε γωνιά της ελληνικής γης τα μνημεία καταρρέουν, αποτελώντας αδιάψευστη μαρτυρία της γενικότερης αδιαφορίας. Την ώρα που η ελληνική οικονομία εξαρτάται από τον τουρισμό, οι εικόνες αυτές λειτουργούν αρνητικά στην καλή μας φήμη.

 Αιώνια η μνήμη, στους πεσόντες στα βουνά της Ηπείρου, και αιώνια η μνήμη όσων πολεμήσατε για χάρη της ελευθερίας του τόπου μας! Γιατί, όπως λέει κι ένας στίχος του ποιητή Κώστα Ουράνη: «Τότε οι νεκροί πεθαίνουνε, όταν τους λησμονάμε»

   Διαφορετικά, λησμονώντας τους, χανόμαστε κι εμείς!

   Χρόνια πολλά Γιάννινα!

Γενέθλια

   Γενέθλια μέρα η σημερινή!

  Και τελικά τι γίνεται τη στιγμή που σβήνεις το κεράκι της τούρτας των γενεθλίων σου; Προσωπικά σκοπεύω να μην πάει χαμένο κανένα από όσα που μου απομένουν να σβήσω, με την ελπίδα πως ορισμένα από αυτά θα είναι και πιο «Φωτεινά». Το γκριζάρισμα των μαλλιών και ο εορτασμός των γενεθλίων μας είναι πάντα ένας λόγος για να νιώσουμε ευτυχισμένοι. Δεν στενοχωριέμαι που μεγαλώνω. Είναι ένα δώρο που πολλοί δεν πρόλαβαν να το ζήσουν, είναι προνόμιο, τέχνη και δώρο για τον καθένα μας. Είναι το προσδοκώμενο, μιας και όσο μεγαλώνουμε συναντάμε τον εαυτό μας γεμάτο με βιώματα, ρυτίδες, και ευτυχία. Αυτή είναι η ζωή. Είναι ένα κουτί γεμάτο με στενοχώριες, εμπόδια, απολαύσεις, γνώσεις και ταλαιπωρίες. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο η ίδια η ζωή είναι υπέροχη. Σε ότι με αφορά, εδώ και καιρό συνειδητοποίησα ότι έχω περισσότερο παρελθόν απ' ότι μέλλον. Υπ’ αυτή την έννοια δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ με τις μετριότητες και θέλω να ζω δίπλα σε ανθρώπους που παραμένουν άνθρωποι. Που βαδίζουν με γνώμονα την αλήθεια και την ειλικρίνεια. Είμαι Υδροχόος και δεν ταιριάζω με όλους. Ταιριάζω μόνο με αυτούς που επιλέγω εγώ. Σας ευχαριστώ όλους μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου για τις υπέροχες ευχές σας! Αντεύχομαι στον κάθε ένα ξεχωριστά, ψυχική και σωματική ηρεμία, όπως επίσης αγάπη σε σας και τις οικογένειες σας.

  Να είστε όλοι καλά!

  Εικαστικές   Σέρρες

  Έχετε ποτέ σκεφτεί πόσο πιο όμορφα θα νοιώθαμε στην καθημερινότητά μας αν χρωματιστά σχέδια και ζωγραφιές που μας συνδέανε με το παρελθόν μας,  κοσμούσαν μερικά από τα γκρίζα σημεία των πόλεων μας;

  Και όμως, το παραπάνω σενάριο έχει ήδη γίνει η πραγματικότητα για πολλά σημεία των μουντών και μονότονων κτιρίων της πόλης των Σερρών. Ο Δήμος, σε συνεργασία και συμβολή του καταπληκτικού Σερραίου καλλιτέχνη Χριστόφορου Μελλίδη, καινοτομεί σε μια προσπάθεια να ομορφύνει η πόλη μας, ζωντανεύοντας με εικαστικές παρεμβάσεις πολλές γωνιές της,  με τοιχογραφίες που είναι εμπνευσμένες από εικόνες  από το παρελθόν της πόλης. Η δράση αυτή θα επεκταθεί σε όλη την πόλη μετατρέποντας έτσι τις μεγάλες επιφάνειες των κτισμάτων, από άσχημες προσόψεις σε καλαίσθητα σημεία ιστορικής αναφοράς!

  Σπουδαία πρωτοβουλία, γεμάτη έμπνευση και συναίσθημα. Οι τοίχοι πια γεμίζουν σιγά-σιγά με εικόνες και οπτικές επαφές, με έναν όμορφο κόσμο για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να ξυπνούν οι θύμισες στους μεγαλύτερους. Είναι μία ευχάριστη έκπληξη για όλους μας, μιας και δεν μας δίνονται πολλές ευκαιρίες να δούμε κάτι τέτοιο στην πόλη μας.

  Μακάρι η πρωτοβουλία αυτή να διατηρηθεί, για να εισέρχεται μέσω της τέχνης άμεσα η ιστορία αυτής της πόλης, στο οπτικό πεδίο του καθενός μας.

 «Ελλάδα 2021»

  Πολύ πρόσφατα έγινε η παρουσίαση του σήματος της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821 και ήδη σήκωσε θύελλα αντιδράσεων.

  Το σήμα που παρουσίασε η πρόεδρος της  Επιτροπής, όλοι το βλέπουμε και το παρακολουθούμε, φαίνεται όμως πρόχειρο, χωρίς έμπνευση, φθηνό,  δεν απηχεί το λαϊκό αίσθημα ή την ιστορική πραγματικότητα και εν τέλει αδιάφορο. Κάτι άλλο θυμίζει και κάπου αλλού παραπέμπει και μόνο για αυτό θεωρείται όχι μόνο ακαλαίσθητο αλλά και απαράδεκτο. Για την  παντελή δε έλλειψη του σταυρού η σιωπηρή πλειοψηφία παραείναι σιωπηρή και αυτό πρέπει να μας προβληματίσει.

  Το γεγονός ότι η επανάσταση του 1821 έγινε «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία» δεν κρύβεται. Και δεν κρύβεται γιατί, οι Έλληνες δεν είμαστε σημερινοί σ' αυτό τον πλανήτη. Έχουμε ιστορία, έχουμε ιστορική συνείδηση και έχουμε και δυνατότητα να μελετούμε με προσοχή τα γεγονότα, να τα προσεγγίζουμε με ευλάβεια και διάκριση και να καταγράφουμε τα διαχρονικά και ωφέλιμα μηνύματά της, ειδικά στους σημερινούς καιρούς.

 Η Επανάσταση του 1821, ο ξεσηκωμός των υποδούλων Ελλήνων, υπήρξε μια δυναμική έκφραση της αδούλωτης ψυχής των Ελλήνων, οι οποίοι πλήρωσαν με μεγάλες θυσίες και άφθονο αίμα τούτο τον ιερό αγώνα. Όλοι μας γνωρίζουμε ότι η επί τετρακόσια χρόνια δουλεία στους Τούρκους κατακτητές υπήρξε σκληρή και οδυνηρή, με φοβερές και καταστρεπτικές συνέπειες. Για αυτό αποτελεί χρέος ιερό και ύψιστο καθήκον η καταγραφή και η ανάδειξη της προσφοράς της, μέσα από τις εισηγήσεις των συνεδρίων και των εκδηλώσεων που θα ολοκληρωθούν το 2021.

  Υπ’ αυτή την έννοια οι εκδηλώσεις πρέπει να αποτελέσουν εφαλτήριο για το Έθνος και όχι τυπική υποχρέωση με ταυτόχρονη ασέβεια σε αυτούς που έδωσαν το αίμα τους για να απολαμβάνουμε εμείς την σημερινή ζωή μας!

Ελπιδοφόρα οράματα

  

  Διαβάζω ότι πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να λάβουν μέρος σε ένα γνωστό  ριάλτι που θα ξεκινήσει προσεχώς,  αφού οι αιτήσεις μόνο από την Αθήνα έχουν ξεπεράσει τις 10.000, χωρίς να υπολογισθεί το casting που θα γίνει στη Θεσσαλονίκη. Θυμίζω δε, ότι σε αντίστοιχο talent show στο παρελθόν, βλέπαμε στους δέκτες μας κορίτσια να ποζάρουν με εσώρουχα, σχεδόν γυμνά, κάνοντας ντους επάνω σε φορτηγό εν κινήσει, σε κοινή θέα στους δρόμους της Αθήνας και ειδικά  μπροστά από τη Βουλή των Ελλήνων. Και όλα  αυτά διατηρούσαν ένα πολύ υψηλό ποσοστό τηλεθέασης.

  Σε αντίθεση με αυτά τα ριάλιτι, χιλιάδες άνθρωποι στη χώρα μας, προσπαθούν να προωθήσουν τα επιστημονικά επιτεύγματα τους προς όφελος του ατόμου και της κοινωνίας. Όμως το έργο τους δυστυχώς, δεν προβάλλεται από τα μ.μ.ε. και δεν τυγχάνει της αναγνωρισιμότητας που αξίζει. Μια ομάδα Ελλήνων φοιτητών από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης σχεδίασε τον πρώτο υπολογιστή DNA, και σε έναν σημαντικό διαγωνισμό για τον χώρο της Βιολογίας, κέρδισε την 1η θέση σε διεθνή διαγωνισμό στη Βοστώνη, κάνοντας την πατρίδα μας να αισθάνεται υπερήφανη γιατί ναι, αυτά είναι τα Ελληνόπουλα. Οι φοιτητές κατάφεραν να διακριθούν σε διεθνές επίπεδο ανάμεσα σε 5.000 διαγωνιζόμενους ερευνητικών ομάδων από κορυφαία Πανεπιστήμια 40 χωρών, ανάμεσά τους και τα ΜΙΤ, Cambridge, Oxford και Harvard. Οι ομάδες δε,  εξετάστηκαν και βαθμολογήθηκαν από 120 κριτές παγκοσμίου φήμης.

  Δεν ξέρω τον λόγο που κυρίως η δημόσια ελληνική τηλεόραση δεν προβάλει αυτά τα ελπιδοφόρα οράματα, και κυρίως δεν δημιουργεί εκπομπές προβολής αυτών των επιτευγμάτων. Θεωρώ πως θέματα όπως η υγεία, η παιδεία, το οικοσύστημα, η πολιτιστική μας κληρονομιά, ενδιαφέρουν και πρέπει να ενδιαφέρουν πολύ περισσότερο τους τηλεθεατές, από ένα talent show.

  Συγχαρητήρια στην ομάδα και πάντα μπροστά και ας μην τα προβάλλουν τα ΜΜΕ. Και το σημαντικότερο όλων: Μακάρι αυτές οι ομάδες να βρουν μιμητές!

Φεβρουάριος

  

  Φεβρουάριος από σήμερα λοιπόν.  Κατ’ αρχάς γενέθλιος μήνας. Είναι ο δεύτερος μήνας του χρόνου και ο τρίτος μήνας του χειμώνα άρα και ο προάγγελος της άνοιξης. Λουλούδι το λουλούδι, η άνοιξη αρχίζει κατά τον ποιητή.

  Στην Ελλάδα ο Φεβρουάριος έχει πολλές ονομασίες που σχετίζονται με τη μικρή διάρκειά του: Μικρός, Κουτσός, Κουτσοφλέβαρος κ.α. Λέγεται και Φλεβάρης από τη συσχέτισή του με τις φλέβες, δηλαδή τα υπόγεια νερά που αναβλύζουν λόγω των πολλών βροχών.

  Με 28 ημέρες στα κοινά έτη και 29 στα δίσεκτα, κάθε τέσσερα χρόνια (τις χρονολογίες που διαιρούνται ακριβώς με το 4, δηλαδή, 1988, 2012, 2016, 2020 κ.ο.κ.). Δημιουργεί αισιοδοξία, ως τελευταίος μήνας τού χειμώνα, με τη σχετική παροιμία «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει». Είναι ο  πιο ξεχωριστός μήνας του χρόνου γιατί είναι ο πιο μικρός. Όχι μικρότερος μονάχα απ’ όσους έχουν 31 ή 30 ημέρες, μικρότερος απ’ όλους. Ακόμα κι όταν μεγαλώνει και παίρνει επάνω του μια ημέρα όπως ο φετινός, παραμένει σταθερά ο μικρότερος.

  Ο Άγιος Χαράλαμπος στις 10 Φεβρουαρίου, είναι η σημαντικότερη γιορτή του, και τα σπουδαιότερα έθιμα που τηρούνται μέχρι τις μέρες μας είναι το ψυχοσάββατο και οι Απόκριες.
Ο Φεβρουάριος είναι ο νονός κάθε έτους. Απλό ή δίσεκτο από τον Φεβρουάριο κρίνεται. Μα πάνω απ’ όλα έχει μέσα του κάτι κομβικό.

    Το «Φ» Φως, Φωτεινή κ.λ.π.

    Καλό Μήνα σε όλους.