Η  δημοκρατία φθείρεται;

Η Βουλή οφείλει να εκπέμπει σοβαρότητα, σεβασμό και υπευθυνότητα γιατί είναι θεσμός και σύμβολο. Όταν αυτό χάνεται, η αποξένωση των πολιτών από την πολιτική γίνεται βαθύτερη,  κι αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο. Τελευταία παρακολουθώ τις συνεδριάσεις της. Η εικόνα των πάρα πολύ λίγων παρευρισκομένων βουλευτών, το απρεπές λεξιλόγιο, οι φωνασκίες, δεν είναι απλώς αισθητικό πρόβλημα, είναι υπονόμευση της ίδιας της έννοιας της δημοκρατικής εκπροσώπησης. Δημιουργεί το αίσθημα ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται είτε τυπικά είτε αλλού, ενώ η διαδικασία στη Βουλή γίνεται προσχηματική. Το πολιτικό κόστος του «θεάματος» υπερισχύει της ουσίας. Και αυτό πράγματι γεννά θλίψη  και θυμό.

Υπ’ αυτή την έννοια τίθεται το ερώτημα: τι σημαίνει τελικά πολιτική εκπροσώπηση σήμερα; Τυπικά, σημαίνει ότι εκλέγουμε ανθρώπους για να μιλούν και να αποφασίζουν «αντ’ ημών». Ουσιαστικά όμως, αυτή η σχέση έχει ραγίσει. Σήμερα, ο βουλευτής εκπροσωπεί κομματικές και επικοινωνιακές στρατηγικές, δημοσκοπήσεις, και ενδεχομένως συμφέροντα που δεν φαίνονται. Και έτσι: σε κάθε συνεδρίαση άλλοι αποσύρονται, άλλοι απλά δηλώνουν «παρών» και άλλοι μιλάνε συνεχώς, αλλά σπάνια ακούγεται απ’ αυτούς κάτι ουσιαστικό. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο,  σοβαροί πολιτικοί περιθωριοποιούνται και προωθούνται οι ευνοούμενοι του συστήματος. Αλλά εδώ είναι το δύσκολο σημείο. Λέμε συχνά: «Όλοι ίδιοι είναι». Αυτό εξισώνει τον σοβαρό με τον ανεύθυνο, αποθαρρύνει όσους θα μπορούσαν να είναι διαφορετικοί, και παγιώνει το υπάρχον σύστημα. Και ο κύκλος συνεχίζεται. Υπάρχει διέξοδος;

Ναι θα έλεγα. Γιατί η  δημοκρατία φθείρεται αθόρυβα, όταν συνηθίζουμε το απαράδεκτο.