Μ π ι ζ ά ν ι !

 Γιορτή αύριο για την πόλη των Ιωαννίνων και την Ήπειρο, και σίγουρα δεν θα ήταν, αν προηγουμένως δεν έπεφτε το Μπιζάνι. Ένα σύμβολο παληκαριάς, αυτοθυσίας και πατριωτισμού. Στο Μπιζάνι δοκιμάστηκε, για μια ακόμη φορά, η Ελληνική στρατιωτική τέχνη και ικανότητα, αλλά και η ψυχική και σωματική δύναμη του Έλληνα στρατιώτη.  Η νίκη στο Μπιζάνι αποτέλεσε το κλειδί για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, καθώς και ολόκληρης της ευρύτερης περιοχής της Ηπείρου.

 Εκεί, βρίσκονται τα «Οχυρά Μπιζανίου». Πρόκειται για απόρθητα φρούρια των Τούρκων  στην κορυφή του λόφου. Στέκουν εκεί, επιβλητικά και ταπεινά για να υπενθυμίζουν ποιοι είμαστε, και ταυτόχρονα, να προβληματίζουν και να διδάσκουν όσους μπορούν να καταλάβουν την ιστορία μας, ή ακόμη-ακόμη και αυτούς που την αμφισβητούν. Τα οποία ωστόσο βρίσκονται σχεδόν σε επίπεδο εγκατάλειψης, και κάτω από την υποδειγματική αδιαφορία των αρχών.

 Στο Μπιζάνι επίσης, στα 100 μέτρα περίπου από την εθνική οδό υψώνεται και παρατηρεί αντίκρυ προς το λόφο των Οχυρών, το μνημείο των Μπιζανομάχων. Ένα  μικρό αντίδωρο ημών των νεωτέρων στη μεγάλη θυσία τόσων ανθρώπων, από όλα τα μέρη της Ελλάδος και του κόσμου. Στις πλευρές του απεικονίζει χαρακτηριστικές σκηνές - σταθμούς από όλη τη διάρκεια της ελληνικής ιστορίας και ιδιαίτερα αυτής που σχετίζεται με την ιστορία της Ηπείρου.

 Η γενιά των Μπιζανομάχων, ήταν η γενιά εκείνη που έκανε γλυκιά πραγματικότητα το χρυσό όνειρο γενεών και γενεών. Το Μπιζάνι θα παραμείνει πάντα ένα ιερό σύμβολο στο πανελλήνιο και είναι μια αφορμή και παρότρυνση ταυτόχρονα, για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να αφήσουμε και εμείς με τη σειρά μας το δικό μας αποτύπωμα σαν ελάχιστο φόρο τιμής. Γιατί αν δεν σεβαστούμε τους εαυτούς μας, δεν έχουμε καμία πιθανότητα να μας σεβαστεί κανείς άλλος. Και κάποια στιγμή επιτέλους θα πρέπει να πάψουμε να είμαστε περήφανοι μόνο για τους προγόνους μας, αλλά να κάνουμε περήφανους και τους απογόνους τους.

Γενέθλια

  Μια μοναδική μέρα στην ζωή κάθε ανθρώπου είναι τα γενέθλιά του. Είναι εκείνη η μέρα που κάτι τελειώνει για να αρχίσει κάτι καινούργιο. Μια ξεχωριστή  πρωτοχρονιά για τον καθένα μας. Τώρα, τι γεύση αφήνει η κάθε  χρονιά που φεύγει είναι ένα προσωπικό ζήτημα. Ένας ολόκληρος χρόνος ζωής είναι άλλωστε. Αλήθεια! Τον ζήσαμε όπως θα έπρεπε; Τον χαρήκαμε τον  εαυτό μας;

 Όσο βέβαια περνούν τα χρόνια, ο εορτασμός των γενεθλίων είναι φυσικό να χάνει την εορταστική του διάθεση και να γίνεται σταθμός εντονότερης ηλικιακής περισυλλογής. Αυτό δεν σημαίνει ότι η χαρά να βλέπεις να σε θυμούνται οι φίλοι και να σου στέλνουν τις ειλικρινείς ευχές τους γίνεται μικρότερη. Αντίθετα, γίνεται περισσότερο συγκινητική, καθώς πολλές φορές περιλαμβάνει και κολακευτικές αναφορές στο πρόσωπο και στο έργο της ζωής μας.

 Για τον λόγο αυτό δεν πρέπει να δίνουμε σημασία πόσα είναι τα κεράκια της τούρτας. Δεν υπάρχει λόγος να τα  μετράμε. Απλά πρέπει να προσπαθούμε τα χρόνια μας να τα κάνουμε  να λάμπουν. Ούτε η τούρτα έχει σημασία, ούτε πόσο δυνατό θα είναι το χειροκρότημα μετά. Το μόνο που έχει σημασία είναι κάθε χρόνο τέτοια μέρα να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν, που νοιάζονται πραγματικά για εμάς και θέλουν να μας βλέπουν πάντα ευτυχισμένους. Να είμαστε αισιόδοξοι και να πιστεύουμε πάντα στα καλύτερα που θα έρθουν. Ο κάθε χρόνος που μας  φορτώνεται σίγουρα θα είναι διαφορετικός. Για τον λόγο αυτό να κοιτάμε το μέλλον με αισιοδοξία και δύναμη, και ότι και αν έρθει να έχουμε το θάρρος να το κοιτάμε κατάματα. Να προχωράμε μπροστά, και για κάθε βήμα που κάνουμε να νιώθουμε περήφανοι για τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας, και το ίδιο να αισθάνονται και εκείνοι για εμάς.

 Να είμαστε πάντα χαμογελαστοί και να μην αφήνουμε τίποτα και κανέναν να μας χαλάει και να βάζουμε στόχους για τον καινούριο χρόνο που έρχεται. Δεν έχει σημασία αν τους πραγματοποιήσουμε, σημασία έχει η προσπάθεια.

Χάρτης - πρόκληση από Αλβανούς.

  Ο χάρτης αυτός δημοσιεύτηκε πάρα πολύ πρόσφατα στον αλβανικό τύπο, ενώ επάνω σε αυτόν  υπάρχει η σφραγίδα της Τσαμουριάς. Επάνω τους, τονίζονται με έντονα γράμματα  πόλεις όπως τα Ιωάννινα, η Λάρισα, η Καστοριά, μέχρι και η  Καβάλα. Δηλαδή, μεγάλο μέρος της Ηπείρου,  της Θεσσαλίας  και όλη η Μακεδονία.

  Φαίνεται πως μετά την συμφωνία με τα Σκόπια, άνοιξε η όρεξη και άλλων γειτόνων. Βλέποντας αυτό οι Αλβανοί, έβγαλαν στη δημοσιότητα αυτούς τους χάρτες, με σαφή στόχο να αμφισβητήσουν ελληνικά εδάφη και να τα παρουσιάσουν ως αλβανικά, και προφανώς προετοιμάζουν και έδαφος για μελλοντικές διεκδικήσεις.

 Δεν ξέρω πού το πάνε οι Αλβανοί. Πώς όμως αποφάσισαν τώρα να ανακινήσουν τα συγκεκριμένα ζητήματα; Διεκδικούν όντως ελληνικά εδάφη ή μήπως υπάρχει και κάτι άλλο από πίσω; Είναι γνωστό ότι από καιρό τώρα προσπαθούν να αναδείξουν θέμα Τσαμουριάς. Το ζήτημα αυτό, φαίνεται προς το παρόν  «αστείο» ίσως και «γραφικό» από τους υπεύθυνους. Το ίδιο όμως φαίνονταν και το θέμα των  Σκοπίων πριν μερικά χρόνια και είδαμε την κατάληξή του.

  Πρόκειται για μια τεράστια προσπάθεια ανακίνησης ενός ζητήματος που αν δεν προσεχθεί θα μεταβληθεί σε δεύτερο Μακεδονικό. Και  αυτές οι πρακτικές είναι επικίνδυνες και πρέπει  να  κοπούν από τη ρίζα τους και μάλιστα «εν τη γενέσει τους».

Το χωριό μας!

Είναι εκεί και μας περιμένει.

  

   Το μέρος που μεγαλώσαμε πάντα θα είναι το πιο αγαπημένο μας, γιατί μέσα σε αυτό ζήσαν οι άνθρωποι που αγαπήσαμε περισσότερο. Είναι εκείνο το μέρος που πάντα θα μας θυμίζει τις περασμένες -όμορφες ή και  άσχημες-  στιγμές. Στιγμές που μέσα σε αυτό το περιβάλλον  ζήσαμε από μικρά παιδιά, μεγαλώσαμε και γίναμε αυτό που είμαστε σήμερα.

  Μπορεί να φύγαμε, είτε για σπουδές, είτε για δουλειά, είτε για άλλους πιο προσωπικούς λόγους, όμως πάντα η σκέψη μας είναι εκεί πίσω. Γιατί σε αυτό ανήκουμε πραγματικά. Μπορεί κάποιες φορές να μην υποστηρίζουμε αυτή την άποψη, όμως πάντα θα μας δένει κάτι πολύ σημαντικό. Ίσως είναι μια λογική έλξη, ίσως είναι μοιραίο ή ίσως κάτι πιο συγκεκριμένο. Θα το αναζητάμε και σίγουρα ποτέ δε θα το λησμονήσουμε. Είναι εκεί να μας περιμένει. Και μαζί του μας περιμένουν οι πιο αγαπημένοι μας παιδικοί φίλοι που μαζί έχουμε ζήσει τις πιο όμορφες στιγμές που έμειναν για πάντα χαραγμένες μέσα μας. Στιγμές αστείες, δύσκολες, με γέλια και κλάματα, που δε θα τις αλλάζαμε με τίποτα στον κόσμο.

  Εκείνο το μέρος είναι μοναδικό για όλους μας και πάντα θα είναι. Όποιες χώρες και πόλεις και αν γυρίσουμε, όσο πολιτισμό γνωστό και άγνωστο αν γνωρίσουμε, πάντα το χωριό μας θα το αναπολούμε και πάντα θα το αγαπάμε περισσότερο.

  Υπάρχουν κι αυτές οι περίεργες ώρες και στιγμές στη ζωή μας που θέλουμε να τα μαζέψουμε όλα και να γυρίσουμε πίσω, αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε. Και έτσι γυρνάμε, νοερά τις πιο πολλές φορές, αναπνέουμε όσο περισσότερο αέρα μπορούμε για να το χορτάσουμε, και έπειτα φεύγουμε ξανά.

  Πώς να το κάνουμε! Όλη μας η ζωή και οι θύμισες είναι αυτό.

Πρωτοφανή μέτρα ασφαλείας

 Σκηνές πρωτόγνωρες ζήσαμε όλοι μας εδώ στην όμορφη, μα κυρίως φιλήσυχη πόλη των Σερρών κατά τη διάρκεια της επίσκεψής ενός  Ευρωβουλευτή, υπό τον φόβο αποδοκιμασιών με κλειστούς δρόμους,  κλούβες των ΜΑΤ και έντονη αστυνομική παρουσία, που προκάλεσαν κυκλοφοριακό κομφούζιο.

  Πολλοί δρόμοι έκλεισαν, πραγματοποιήθηκαν προσαγωγές  χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος και έγιναν σωματικοί  έλεγχοι στους πάντες.  Μέχρι και σε delivery, ακόμα και σε ψυγείο μεταφοράς κρεάτων.

  Όλοι οι κάτοικοι θεωρήσαμε ότι θα γινόταν Σύνοδος Κορυφής των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τόπο μας γιατί δεν ξαναείδαμε ποτέ, σε τέτοιο βαθμό, τόσα αστυνομικά μέτρα, και με απεριόριστο αριθμό αστυνομικών, οι οποίοι κάνανε έλεγχο σε ταυτότητες και προσωπικά στοιχεία,  και  τα οποία ζητούσαν ακόμη και από περιπατητές στην όμορφη κοιλάδα μας.

  Η μετατροπή της πόλης μας, σε μια αστυνομοκρατούμενη πόλη με δεκάδες κλούβες της Αστυνομίας για να προφυλάξουν έναν Ευρωβουλευτή, και τελικά χωρίς λόγο, δεν μπορώ να υποθέσω τίποτε, παρά μόνο αυτό:

  Οι σύγχρονοι νεοέλληνες δεν είμαστε αντάξιοι της ιστορίας του τόπου μας.