Σ ε β α σ μ ό ς

  

   Σεβασμός! Λέξη-κλειδί στις ανθρώπινες σχέσεις, στις όποιες σχέσεις, οικογενειακές, φιλικές, ερωτικές, επαγγελματικές. Είναι το Άλφα και το Ωμέγα, ο θεμέλιος λίθος όπου πάνω του μπορούμε  να χτίσουμε τα πάντα. Είναι τα θεμέλια σε ένα αρχιτεκτονικό έργο που οικοδομείται και διακοσμείται, ώσπου να τελειοποιηθεί η δομή του. Είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε οτιδήποτε που να αξίζει.  Ο σεβασμός είναι στάση ζωής και όχι απλά καλή συμπεριφορά. Αρχίζει από τον εαυτό μας και επεκτείνεται στους γύρω μας. Όσο σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, έχουμε κάποιες πιθανότητες να δημιουργήσουμε κάτι όμορφο. Αν δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας, πώς είναι δυνατόν να σεβαστούμε οτιδήποτε ή οποιονδήποτε άλλο; Είναι κάτι που θέλει προσπάθεια, πολύ και συστηματική προσπάθεια. Και να φαίνεται! Είναι κάτι που κερδίζεται και δεν είναι κάτι δεδομένο. Αν όμως για τον οποιοδήποτε λόγο χαθεί, τότε δεν υπάρχει γυρισμός. Ότι και να χτιστεί πάνω σε μια τέτοια σαθρή βάση θα είναι καταδικασμένο, αργά ή γρήγορα, να γκρεμιστεί. Ο σεβασμός δεν αγοράζεται, δεν μετριέται, δεν είναι είδος προς διαπραγμάτευση. Τον κερδίζουμε! Αν δεν υπάρχει, ας μην τον ψάχνουμε. Δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει κάτι. 

    Και το ζητούμενο δεν πρέπει να είναι το μικρό και το λίγο, αλλά το μεγάλο και το πολύ.

  

Αρνητές - μηδενιστές

  

  Ξεκίνησε και φέτος η νέα σχολική χρονιά με ένα διαφορετικό «πρώτο κουδούνι». Διαφορετική χρονιά, ίσως και πιο απαιτητική, γιατί έχει τη «σφραγίδα» του Κορονοϊού. Οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί επέστρεψαν στις αίθουσες με αγωνία και ανησυχία από όλους: Από γονείς, από μαθητές, από εκπαιδευτικούς, από την πολιτεία, και γενικά από το σύνολο της κοινωνίας. 

 Στην εποχή της υπερπληροφόρησης η παραπληροφόρηση λαμβάνει διαστάσεις πανδημικές. Έπειτα από οχτώ μήνες και τόσες χιλιάδες νεκρούς, πολλοί γονείς σήμερα αντέδρασαν στην υποχρεωτική χρήση μάσκας και είτε δεν άφησαν τα παιδιά τους να πάνε σχολείο, είτε τα πήγαν προσπαθώντας να μπουν  χωρίς μάσκα με αποτέλεσμα  γονέας να στείλει στο νοσοκομείο εκπαιδευτικό επειδή δεν επέτρεψε στον γιο του να εισέλθει στο σχολείο χωρίς μάσκα. Αυτό ως αποτέλεσμα της διαφωνίας ανάμεσα σε "αρνητές-μαχητικούς μηδενιστές» και επιστήμονες, που εκφράζουν ο καθένας τη δική του άποψη. 

   Θεωρώ πως αυτοί που λένε ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, είναι και οι πιο επικίνδυνοι γιατί δεν ξέρω πώς μπορείς να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα όταν πιστεύεις ότι δεν υπάρχει! Επιτέλους ας δείξουμε όλοι τον καλύτερο εαυτό μας, για να έχουμε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα. Καλή σχολική χρονιά σε όλους, σε σχολικό αλλά και σε οικογενειακό επίπεδο.

Στενάχωρη εξέλιξη

  Όταν είδα την ανάρτηση στο facebook ότι κλείνει το «Καραούλι» στο Κολωνιάτι είπα «τέλος εποχής», και το λιγότερο που ένοιωσα ήταν να πονέσει η καρδιά μου. Σοκαρίστηκα! Για τον λόγο αυτό σήμερα θα μακρηγορήσω. 

 Έκλεισε το μοναδικό καφέ-ταβερνάκι του χωριού μου μετά από μισό αιώνα συνεχούς λειτουργίας.  Ένα καφενείο ήταν αρχικά, δημιουργημένο στη δεκαετία του 1970, που με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο αντιστέκονταν. Το Καραούλι έγραψε πια την δική του ιστορία στην γενέτειρα μου και αποχαιρέτισε τους θαμώνες του. Εκεί οι συγχωριανοί μου, και όχι μόνο, τρώγανε, πίνανε, κερνούσαν, χορεύανε και διασκέδαζαν. Εκεί τα μαθαίνανε όλα: ποιος κάνει και τι!  Εκεί ήταν όλοι, ή σχεδόν όλοι. Εκεί ήταν ο τόπος συνάντησης των φίλων, των γνωστών και των συγγενών. Ήταν μια μικρή Βουλή, όπου ανέβαιναν και κατέβαιναν οι Πρόεδροι, και χωρίς σταματημό φυσικά και οι συζητήσεις επί των συζητήσεων, οι τσακωμοί, οι αγκαλιασμοί τα κεράσματα, τα ακούσματα, οι ιστορίες και σε ελάχιστες περιπτώσεις και οι προσωπικές εμπειρίες. Σε μια κλειστή επαρχιακή κοινωνία, οι άνθρωποι μη έχοντας εναλλακτικούς τρόπους ψυχαγωγίας, πήγαιναν στο «Καραούλι» γιατί εκεί έβρισκαν καταφύγιο από τον καθημερινό μόχθο της εργασίας τους.  Όσοι το γνώρισαν, όσοι πέρασαν εκεί χαρές και πίκρες, όλοι το αγάπησαν. Όσοι πηγαίνανε για πρώτη φορά, αγωνιούσανε πότε θα ξαναπάνε. Και βέβαια εκεί έγινε πριν τριάντα και πλέον χρόνια και η «δεξίωση» του γάμου μου. 

  Δημιούργημα του Γρηγόρη ήταν, του αδερφού της μητέρας μου. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στο χωριό και όχι μόνο, αρκετά κοινωνικός, και πάντα υπέρ των αδυνάτων. Χαρακτηριζόταν για το θάρρος και την αντοχή του. Και ναι! Ήταν και το στήριγμά μου σε πολλά θέματα. Ο μοναδικός άνθρωπος που ζήτησα τη συμβουλή του σε ένα πολύ προσωπικό μου θέμα εκεί στη δεκαετία του ΄80. Ο πιο καλός άνθρωπος που γνώρισα! Τον θυμάμαι να περιφέρεται από τραπέζι σε τραπέζι πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, με μια καλή κουβέντα για όλους και πάντα με την πετσέτα στους ώμους. Από τότε πολλά πράγματα άλλαξαν στο μαγαζί αυτά τα χρόνια. 

  Δεν μπορώ να ξεχάσω τίποτε απολύτως από τον συνεχιστή του, τον πρωτότοκο γιο του, τον ξάδερφό μου τον Τάκη. Μεγαλώσαμε μαζί. Σαν αδέρφια. Ήταν λίγο μεγαλύτερός μου και με προστάτευε. Θυμάμαι, κάθε φορά που με πείραζε κάποιος, ήταν αυτός που φρόντιζε… να βρω το δίκιο μου. Με παρότρυνε, με συμβούλευε. Μου έλεγε… και τι δεν μου έλεγε.  Που έφυγε άδοξα, πολύ νωρίς, αφήνοντας για κληρονομιά τρία καταπληκτικά κορίτσια, τρία υπέροχα παιδιά, τρεις ανιψιές, υπόδειγμα σε όλο το χωριό και την ευρύτερη περιοχή, και οι οποίες σήμερα για τους δικούς τους προσωπικούς λόγους δεν μπορούν φυσικά να γίνουν οι συνεχιστές αυτής της πορείας. Τώρα με τη γυναίκα του τη Δήμητρα, σεργιανάνε κάπου στον Παράδεισο και καμαρώνουν γι' αυτές. 

  Ο αδελφός του ο Γιάννης, ο μπαρμπαγιάννης, το μεγάλωσε, το δυνάμωσε και αυτό το καφενεδάκι, αυτή η οικογενειακή επιχείρηση, έγινε στέκι κανονικό στη διασκέδαση και στην ανθρώπινη συνύπαρξη. Έγινε από εκείνα που οι σχέσεις με τους πελάτες είναι προσωπικές, φιλικές και σταθερές. ‘Έγινε σημείο ξεκούρασης και ανάπαυλας για τους θαμώνες του, με φιλικό και ζεστό κλίμα, με σίγουρη απόλαυση και εξυπηρέτηση οικογενειακή στον καφέ, στο ποτό, στα ψητά, και στο ζεστό περιβάλλον με την πάντα όμορφη θέα. Έγινε κάτι πολύ περισσότερο από χώρος εστίασης για τους χωριανούς μου. Μια μορφή ψυχοθεραπείας ας πούμε. 

  Παρά τη στενάχωρη εξέλιξη, δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι πηγαίνοντας στο χωριό μου δεν θα ξαναπάω στο «Καραούλι». Με την ελπίδα όμως ότι θα «ανοίξει ένας άλλος κύκλος» ας κλείσει τον κύκλο του. Για λίγο ακόμα! Χωρίς κανείς να μπορεί να ορίσει το λίγο. Πού θα πάει… Αργά ή γρήγορα το Κολωνιάτι θα βρει πάλι τον κανονικό του ρυθμό. 

  Διαφορετικά, αυτή η λίγη, η μικρή, η αγαπημένη συνήθεια του «καφενείου», σε λίγο θα μοιάζει  πολυτέλεια.

 

Το νου μας!

    

   Συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό η αντίδραση χρηστών των social media για το απαράδεκτο σχόλιο παίκτη ριάλιτι του ΣΚΑΪ περί βιασμού γυναικών. Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση του Ομίλου, «η δημοσιοποίηση του συγκεκριμένου σχολίου στο πλαίσιο της διαδικτυακής μετάδοσης οφείλεται σε ανθρώπινο λάθος εργαζομένου, ένα σφάλμα δίχως πρόθεση, το οποίο, παρά τα μέτρα που είχαν ληφθεί, δεν μπόρεσε να αποφευχθεί». Δεν λέει βέβαια ποιο είναι το λάθος, ποιο είναι το σφάλμα δίχως πρόθεση. Το ότι κάποιος δεν έκοψε το άθλιο σχόλιο περί βιασμού; Δηλαδή, αν το έκοβαν, τι θα γινόταν; Απλά,  θα είχαμε ακόμα εκείνον τον τύπο μέσα στο παιχνίδι.  Και βέβαια δεν βρίσκει ούτε λέξη να μας πει πως είναι δυνατόν να λέει τηλεοπτικά κάποιος με τόση άνεση τη λέξη βιασμός, ούτε για την ποιότητα του ριάλιτι ως τηλεοπτικό προϊόν. Προφανώς το θεωρεί κόσμημα. Διαμάντι. Με όλο το δίκιο του βέβαια αν κριθεί από τα ποσοστά τηλεθέασης. Απλά δεν είμαι σίγουρος αν η κοινωνία το καταδίκασε αυτό γιατί το είπε, και όχι για το ότι το έχει  μέσα του για να το πει. Ένταξη! Είπαμε! Αλλά  όχι κι έτσι. Και δεν είναι το μόνο βέβαια. Αγόρι με γόβες  διεκδικεί θέση σε τηλεοπτικό παιχνίδι, και τόσα άλλα ακόμη. Το λες και παρακμή του αστικού πολιτισμού. Είναι υπόθεση όλων μας η απομόνωση και αντιμετώπιση αυτών των αντιλήψεων.  Και επειδή πολλοί από αυτούς ζουν ανάμεσα μας, το νου μας!