Ήρθε!  Θα φύγει;

  

  Στη μάχη εναντίον του Κορονοϊού το σύνολο του πληθυσμού της χώρας μας έδειξε σοβαρή και υπεύθυνη στάση. Οι περισσότεροι ακολουθούν τις συμβουλές των γιατρών και μένουν σπίτι για να βοηθήσουν ώστε να μην εξαπλωθεί ο κορωνοϊός. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει για όλους. Σήμερα Κυριακή, βοηθούντος και του καιρού, αρκετός κόσμος βρέθηκε στην παραλία της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο, θέτοντας σε κίνδυνο την δημόσια υγεία. Μπορεί να είχαν την ειδική άδεια κυκλοφορίας, όμως, η μαζική τους παρουσία εκεί δεν παύει να είναι επικίνδυνη. Αυτό ίσως να σταθεί σαν απόδειξη ότι  τα μέτρα που έλαβε η ελληνική κυβέρνηση για να περιορίσει την εξάπλωση του ιού, ίσως και να μην είναι αρκετά για παραπέρα. Φαίνεται ότι πολύ εύκολα ξεχάσαμε τι έγινε με το κλείσιμο των  σχολείων όταν  γεμίσαμε τα καφέ και τα τσιπουράδικα. Τι έγινε με την απαγόρευση των αποκριάτικων και καρναβαλικών εκδηλώσεων που κάναμε γλέντια και χορούς. Τι έγινε με το κλείσιμο των  μαγαζιών όταν γεμίσαμε τις παραλίες, τα πάρκα και τις πλατείες, λες και διανύαμε περίοδο διακοπών, ενώ υπήρχε εντολή να μένουμε όλοι στο σπίτι μας και να περιορίσουμε τις άσκοπες μετακινήσεις, ώστε να βοηθήσουμε να περιοριστεί η εξάπλωση του. Με την ελπίδα ότι θα είναι για λίγο ακόμη, ας σταθούμε αυτές τις κρίσιμες στιγμές σταθεροί και συνετοί, και μέσα από την υπομονή μας, παρά τον πόνο και την δυσκολία, να βγούμε κερδισμένοι και σε σύντομο χρονικό διάστημα. Έχουμε αντιδράσει όλοι με διαφορετικές ταχύτητες, και με διαφορετικό τρόπο, αλλά ας αναστείλουμε προσωρινά τα δικαιώματα μας, για να προστατεύσουμε και να διαφυλάξουμε το αναντικατάστατο. Την ανθρώπινη ζωή. Ας το αντιμετωπίσουμε με σύνεση και  σοβαρότητα και θα περάσει και αυτό, όπως και πολλά άλλα στο παρελθόν. Το σύνθημα «μένουμε σπίτι» είναι η προσωπική μας ευκαιρία να βοηθήσουμε άμεσα το κοινωνικό σύνολο. Το οφείλουμε στο μέλλον μας, κυρίως όμως, στο μέλλον των παιδιών μας.

Ας μη μας απογοητεύσουμε αυτή τη φορά!

  

  Σύμφωνα με τους επιστήμονες είμαστε στην αρχή μιας μεγάλης περιπέτειας. Μιας κρίσης που αφ' ενός είναι άγνωστο πόσο θα διαρκέσει και αφ' εταίρου έχει περισσότερο το χαρακτήρα μαραθωνίου, παρά του αγώνα ταχύτητας. Οι υπεύθυνοι δεν μας ζητάνε τίποτα περισσότερο από το να μείνουμε στα σπίτια μας και όλα θα πάνε καλά.

  Όμως! Μετά την απόφαση για κλείσιμο σχολικών μονάδων, εστιατορίων, καφέ, μπαρ, κέντρων διασκέδασης κτλ, μέτρα τα οποία οφείλουμε να τα σεβαστούμε όλοι μας, οι χθεσινές εικόνες ήταν τελείως αντίθετες με τις οδηγίες του υπουργείου Υγείας και της Κυβέρνησης γενικότερα. Κατόπιν αυτού ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε ο ίδιος την απόφαση να κλείσει και τις οργανωμένες παραλίες και τα χιονοδρομικά κέντρα και από ότι φάνηκε δεν θα διστάσει να προχωρήσει και σε νέα μέτρα προκειμένου να προλάβει την εξάπλωση του ιού.

  Αν και φύση αισιόδοξος, αυτό που φοβάμαι είναι τον μέσο Έλληνα που πιστεύει πως έχει το θάρρος να βγαίνει έξω από το σπίτι του, που δεν φοβάται τον ιό, που δεν φοβάται για την υγεία την δική του, για την υγεία των παιδιών του, για την υγεία των γύρων του. 

  Εμείς τελικά, αποδεδειγμένα πια, είμαστε ένας λαός διαφορετικός από τους άλλους. Όταν έπρεπε να βγούμε στις πλατείες για να διαμαρτυρηθούμε, δεν αφήναμε τον καναπέ μας. Τώρα που επιβάλλεται να καθίσουμε στους καναπέδες, έχουμε κατακλύσει τις πλατείες και τις παραλίες. Δεν μας συμβαίνει δα και κάθε μέρα να μπορούμε να σώσουμε την Ελλάδα μας καθισμένοι στον καναπέ με τις πιτζάμες.

  Γνωρίζοντας καλά το ελληνικό dna, μιας και για τριανταπέντε χρόνια συνεργαζόμουν με Ελληνόπουλα, λέω; Ο Έλληνας θέλει να κάνει λίγο τον μάγκα, λίγο τον έξυπνο και λίγο τον πονηρό. Για τον λόγο αυτό θα την πατήσουμε και θα πάρουμε και άλλο κόσμο στο λαιμό μας, και μάλιστα τη στιγμή που το σημαντικότερο όλων είναι να μη χάσουν άνθρωποι τη ζωή τους ενώ θα μπορούσαν να σωθούν. Μακάρι αυτή η νέα παγκόσμια απειλή να κλείσει γρήγορα αφήνοντας πίσω της όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό. 

  Ο Μεγαλοδύναμος να δίνει αστείρευτο κουράγιο σε γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό και ας μη ξεχνάμε αυτές τις δύσκολες ώρες και όσους δίνουν τη μάχη τους στα σύνορα τις πατρίδας μας. Σε κάθε περίπτωση, με λιγότερα μπορούμε. Με λιγότερους δεν μπορούμε! Ο χρόνος κυλάει αργά, αλλά περνάει γρηγορότερα. Κουράγιο σε όλους μας.

 

 Μένουμε σπίτι;

  

  Μετά το κλείσιμο των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της χώρας ήρθε και η δεύτερη ανακοίνωση της κυβέρνησης να κλείσουν και όλα τα εστιατόρια, τα καφέ και τα εμπορικά καταστήματα.

  Η λογική για το κλείσιμο των σχολείων ήταν:  Δεν κλείνουμε  για διακοπές άλλα αν κάποιος από το προσωπικό του σχολείου έχει μολυνθεί, το κρούσμα δεν θα διασπαρεί σε μεγάλο ποσοστό. Επομένως, αυστηρός περιορισμός στο σπίτι και όχι συνάθροιση αλλού για να προστατεύσουμε την υγεία μας και την υγεία των συνανθρώπων μας.

  Αντ’ αυτού, γονείς και εκπαιδευτικοί αντί  να το εξηγήσουμε στα παιδιά μας, εμείς κατακλύσαμε τα καφέ. Νομίζω ότι είμαστε οι πρώτοι στη χώρα μας, που δεν υπακούμε  στις εντολές της πολιτείας. Στην λογική για την προσπάθεια αντιμετώπισης της εξάπλωσης του κοροναϊού πρέπει να συνεργαζόμαστε όλοι με σοβαρότητα και ψυχραιμία, προσπαθώντας να κάνουμε το καλύτερο δυνατόν.

  Ελπίζω να καταλάβουμε μετά από όλα αυτά, όσοι επιζήσουμε, ότι θα βάλουμε και εμείς το λιθαράκι μας, με πράξεις, στο να μην εξαπλωθεί ο ιός, τηρώντας στο εξής  με πειθαρχία και αυστηρότητα τις οδηγίες της πολιτείας, και όχι απλά μόνο να ποστάρουμε το συγκεκριμένο εικονίδιο.

 

   Ατομική ευθύνη

  Ο κορωνοϊός έχει «χτυπήσει» αλύπητα την πατρίδα μας, ενώ εξαπλώνεται με ραγδαίους ρυθμούς μετρώντας δεκάδες πλέον κρούσματα. Σε πολλές  χώρες υπάρχουν δυστυχώς και θάνατοι ανθρώπων.

  Κι ενώ το πρόβλημα έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις, πολλοί από εμάς δεν έχουμε καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Δεν μπορώ να εξηγήσω ούτε με όρους κοινής λογικής, ούτε με μια σκέψη γενικότερης κρίσης,  αυτό που συμβαίνει από μια μερίδα συνανθρώπων μας. Απειροελάχιστοι μεν, υπαρκτοί όμως. Μια συμπεριφορά που μετατρέπεται σε κακία έναντι των υπολοίπων, λες και έχουν μεγαλώσει σε μια απομονωμένη κοινωνία.

  Παρά τα πρόσφατα εξαγγελθέντα μέτρα  προστασίας από τον επικίνδυνο ιό, όσο θα υπάρχουν συνάνθρωποι μας που δεν μπορούν να προσαρμοστούν, τουλάχιστον σε ότι έχει σχέση με τα ατομικά προληπτικά μέτρα κατά της διασποράς του ιού και όχι μόνο, δεν θα έχει γιατρειά αυτός ο τόπος. Είναι θέαμα που το συναντάς μόνο σε χώρες τριτοκοσμικές και υποανάπτυκτες, με αμόρφωτους και ακοινώνητους πολίτες που δυστυχώς με τη συμπεριφορά τους συντελούν στην εξάπλωση του ιού. Και δυστυχώς τέτοιους έχουμε και στη χώρα μας. Τους έχουμε καθημερινά δίπλα μας.

 Είμαστε υποχρεωμένοι όλοι  να αναλάβουμε πλήρως και δεσμευτικά την ευθύνη που μας αναλογεί για το καλό όλων μας, με  την ατομική μας συμπεριφορά απέναντι σε οποιονδήποτε.

  Έχουμε και ατομική, αλλά κυρίως κοινωνική ευθύνη.

 

 Νηστεία και καλοσύνη

  Εορτές, τελετές και πανηγύρια τέλος! Μπήκαμε ήδη σε περίοδο μακράς νηστείας. Μια υπόθεση καθαρά προσωπική και μπράβο σε όλους όσους το κάνουν επειδή το νιώθουν, δεν το διατυμπανίζουν για να φανούν καλοί Χριστιανοί και πιστεύουν πραγματικά σε αυτό. Μαζί τους!

  Αρκεί όμως μόνον αυτό; Αρκεί να νηστεύεις από ορισμένα φαγητά και να μη νηστεύεις από την κακία και το μίσος; Αρκεί ο  άνθρωπος να νηστεύει μόνο και μόνο γιατί είναι περίοδος νηστείας; Θεωρώ ότι δεν αρκούν σαράντα  μέρες για να καθαρίσει μια ψυχή. Η κάθαρση γίνεται κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε  στιγμή.  Ο καθένας βέβαια έχει δικαίωμα να πιστεύει όπου θέλει, αν αυτό του δίνει ελπίδα ή τον στηρίζει στη ζωή. Κακά τα ψέματα, κάθε άνθρωπος κάπου στηρίζεται για να αντεπεξέλθει. Όλοι μας κάπου πιστεύουμε και αλίμονο αν αρχίσουμε ο ένας να κατηγορεί τον άλλον για το αυτονόητο. Αν και στις μέρες μας η κατηγορία και η κακία   είναι σχεδόν αυτονόητη.

  Σε κάθε περίπτωση, η ψυχή δεν καθαρίζει μόνο και μόνο αν δεν φάμε κρεατάκι, τυράκι, λαδάκι κ.α. Δεν καθαρίζει επειδή πηγαίνοντας  στην εκκλησία, λέμε «Θεέ μου να’ μαστε όλοι μας καλά» και ταυτόχρονα να ευχαριστιόμαστε με τον πόνο του διπλανού μας. Σε έναν κόσμο τόσο ατομικιστικό, είναι υπερβολικά δύσκολο για τον καθένα μας να διατηρήσει αυτή την αρετή και να την κάνει τρόπο ζωής. Για κάποιο λόγο, αν κάνουμε το καλό θα το βρούμε μπροστά μας! Ας μη διστάζουμε να βοηθάμε ανθρώπους που έχουν ανάγκη και να τους αφουγκραζόμαστε! Δεν κοστίζει, δεν πονάει, και η ζωή θα μας το επιστρέψει! Όσο μπορούμε, στο μέτρο που μπορούμε αρκεί να το προσπαθήσουμε. Μια καλή πράξη είναι σημαντική, χιλιάδες καλές πράξεις μαζί μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

 Οι παλαιότεροι που έλεγαν ξανά και ξανά «Κάνε το καλό και ρίξ΄ το στο γιαλό», σίγουρα κάτι θα ήξεραν παραπάνω από εμάς.

 

  Νάτος και ο Μάρτης

   Έχουμε ήδη καλωσορίσει τον Μάρτιο, τον πρώτο μήνα της άνοιξης, προσφέροντας χαρά σε πολλούς από εμάς που δεν είναι λάτρεις του χειμώνα, αν και η άνοιξη μπαίνει επίσημα στις 21 Μαρτίου, που συμβαίνει η ισημερία. Ωστόσο, με τον Μάρτιο καλωσορίζουμε την εποχή της άνοιξης, αφού η θερμοκρασία ξεκινά δειλά - δειλά να ανεβαίνει, τα πρώτα λουλούδια κάνουν την εμφάνισή τους και η ανοιξιάτικη αύρα γίνεται αισθητή στην ατμόσφαιρα.

   Για τον Μάρτιο έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί πάρα πολλά, αφού αποτελεί τον πιο δημοφιλή, ίσως, μήνα του ημερολογίου: από προσωνύμια και παροιμίες, μέχρι μύθους και θρύλους.

  Πέρα από αυτά, ο Μάρτιος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τη Μεγάλη Σαρακοστή, αλλά και τη θρησκευτική γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου την 25η Μαρτίου, τη μέρα που γιορτάζεται και η εθνική επέτειος της έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης.

  Από τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, συνηθίζεται να φοριέται στον καρπό του χεριού ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον «Μάρτη». Είναι ένα έθιμο, σύμφωνα με το οποίο αυτός που φορά το Μάρτη, προστατεύεται είτε από ασθένειες γενικά ή για να μην τον κάψει ο ήλιος, ή για να μην τον πιάνει το μάτι. 

  Ας υποδεχθούμε την Άνοιξη με την ελπίδα για το καλύτερο για την Ελλάδα μας!