Η  δημοκρατία φθείρεται;

Η Βουλή οφείλει να εκπέμπει σοβαρότητα, σεβασμό και υπευθυνότητα γιατί είναι θεσμός και σύμβολο. Όταν αυτό χάνεται, η αποξένωση των πολιτών από την πολιτική γίνεται βαθύτερη,  κι αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο. Τελευταία παρακολουθώ τις συνεδριάσεις της. Η εικόνα των πάρα πολύ λίγων παρευρισκομένων βουλευτών, το απρεπές λεξιλόγιο, οι φωνασκίες, δεν είναι απλώς αισθητικό πρόβλημα, είναι υπονόμευση της ίδιας της έννοιας της δημοκρατικής εκπροσώπησης. Δημιουργεί το αίσθημα ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται είτε τυπικά είτε αλλού, ενώ η διαδικασία στη Βουλή γίνεται προσχηματική. Το πολιτικό κόστος του «θεάματος» υπερισχύει της ουσίας. Και αυτό πράγματι γεννά θλίψη  και θυμό.

Υπ’ αυτή την έννοια τίθεται το ερώτημα: τι σημαίνει τελικά πολιτική εκπροσώπηση σήμερα; Τυπικά, σημαίνει ότι εκλέγουμε ανθρώπους για να μιλούν και να αποφασίζουν «αντ’ ημών». Ουσιαστικά όμως, αυτή η σχέση έχει ραγίσει. Σήμερα, ο βουλευτής εκπροσωπεί κομματικές και επικοινωνιακές στρατηγικές, δημοσκοπήσεις, και ενδεχομένως συμφέροντα που δεν φαίνονται. Και έτσι: σε κάθε συνεδρίαση άλλοι αποσύρονται, άλλοι απλά δηλώνουν «παρών» και άλλοι μιλάνε συνεχώς, αλλά σπάνια ακούγεται απ’ αυτούς κάτι ουσιαστικό. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο,  σοβαροί πολιτικοί περιθωριοποιούνται και προωθούνται οι ευνοούμενοι του συστήματος. Αλλά εδώ είναι το δύσκολο σημείο. Λέμε συχνά: «Όλοι ίδιοι είναι». Αυτό εξισώνει τον σοβαρό με τον ανεύθυνο, αποθαρρύνει όσους θα μπορούσαν να είναι διαφορετικοί, και παγιώνει το υπάρχον σύστημα. Και ο κύκλος συνεχίζεται. Υπάρχει διέξοδος;

Ναι θα έλεγα. Γιατί η  δημοκρατία φθείρεται αθόρυβα, όταν συνηθίζουμε το απαράδεκτο.

 

Η νεανική παραβατικότητα στη χώρα μας

   Η παιδική και εφηβική παραβατικότητα δεν είναι πια ένα περιθωριακό φαινόμενο. Είναι μια σκληρή πραγματικότητα που απλώνεται με ανησυχητική ταχύτητα στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Η βία των ανηλίκων δεν περιορίζεται πλέον στα μεγάλα αστικά κέντρα· έχει περάσει τα όριά τους και εμφανίζεται όλο και πιο συχνά σε μικρότερες πόλεις και τοπικές κοινωνίες, προκαλώντας φόβο, οργή και βαθύ προβληματισμό.

     Καθημερινά καταγράφονται περισσότερα περιστατικά βίας, με παιδιά όλο και μικρότερων ηλικιών να εμπλέκονται σε πράξεις ακραίας επιθετικότητας. Αγόρια και κορίτσια, συχνά χωρίς σαφή όρια και χωρίς ουσιαστική στήριξη, εκδηλώνουν μια σκληρότητα που σοκάρει: βαριά τραύματα, πράξεις ωμής αγριότητας που μπορεί να μη στερούν τη ζωή, αλλά αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια — στο σώμα, στην ψυχή, στην κοινωνική συνοχή.

     Κι όμως, η βία που ασκείται από και προς τα παιδιά δεν γεννιέται στο κενό. Είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας κουρασμένης, πιεσμένης, συχνά αδιάφορης. Μιας κοινωνίας που βιώνει διαρκείς κρίσεις και συχνά αδυνατεί να προσφέρει στα παιδιά της σταθερότητα, ασφάλεια και ελπίδα. Το πραγματικό στοίχημα δεν είναι μόνο να τα προστατεύσουμε από τη βία, αλλά να τους δώσουμε λόγους να πιστέψουν στον κόσμο που τους παραδίδουμε.

     Οι συνεχώς αυξανόμενες υποθέσεις ανήλικης παραβατικότητας που βλέπουν το φως της δημοσιότητας δεν προκαλούν απλώς ανησυχία· αποτελούν προειδοποιητικό καμπανάκι. Γιατί σε δέκα με δεκαπέντε χρόνια, τα παιδιά αυτά θα είναι οι πολίτες που θα κρατούν την κοινωνία στα χέρια τους. Και το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν θα τους έχουμε δώσει τα εφόδια για να χτίσουν έναν κόσμο πιο ανθρώπινο ή αν θα έχουμε απλώς κλείσει τα μάτια, ελπίζοντας πως το πρόβλημα θα λυθεί μόνο του.