Ένας χρόνος φεύγει, ένας άλλος έρχεται!

  Φθάνοντας στις τελευταίες ημέρες του χρόνου και περιμένοντας να προβάλλει ο καινούριος,  οι σκέψεις μας για τη χρονιά που φεύγει, αλλά και για εκείνη που έρχεται είναι πολλές και διαφορετικές. Νοσταλγία, λύπη και χαρά για το χρόνο που θα αποχαιρετίσουμε, ελπίδα, περιέργεια και αγωνία για το χρόνο που θα υποδεχτούμε. Τόσα ανάμεικτα και αντιφατικά συναισθήματα που να διαδέχονται το ένα το άλλο, και με τέτοια ταχύτητα, δεν νομίζω να ξαναβιώνει ο  άνθρωπος.

  Κάθε φορά, λίγες ώρες πριν μας αφήσει ο γέρο-χρόνος, μπαίνουμε στη διαδικασία του απολογισμού. Βάζουμε κάποιες σκέψεις σε κάποια προτεραιότητα, και περιμένουμε με ανυπομονησία  τη νέα χρονιά. Όπως πάντα άλλωστε! Ίσως όλη αυτή η διαδρομή, κάθε φορά να  μας μαθαίνει κάτι καινούργιο, κάτι που την προηγούμενη δε δώσαμε την πρέπουσα προσοχή.

  Ένας χρόνος ακόμη φεύγει. Ένας χρόνος, με πολλά προβλήματα, με πολλές δυσκολίες, και με πολλές αναμνήσεις. Άλλες ευχάριστες και άλλες δυσάρεστες. Φεύγει και ευτυχώς ή δυστυχώς  δεν ξαναγυρίζει πίσω. Φεύγει και μαζί του θα φύγουν και όλα όσα μας φόρτωσε, και περιμένουμε ανυπόμονα τη νέα χρονιά με όνειρα και με πίστη.

  Ένας χρόνος φεύγει και ένας άλλος έρχεται λοιπόν. Μακάρι  στην κλεψύδρα του νέου χρόνου, ο κάθε  κόκκος της να έχει να  προσφέρει   από ένα χαμόγελο  στον κάθε έναν από εμάς ξεχωριστά.

 Ιωάννινα.

22 Δεκεμβρίου 1958!

  Ήταν πρωί, 22 Δεκεμβρίου του 1958, όταν ένα λεωφορείο του ΚΤΕΛ Ιωαννίνων με είκοσι δύο  επιβάτες, ξεκίνησε από τα Ιωάννινα με προορισμό τους Χουλιαράδες. Ανάμεσα στους επιβαίνοντες ήταν οικογένειες που πήγαιναν στα χωριά τους, πολλές από αυτές ύστερα από πολύ καιρό, για τις γιορτές των Χριστουγέννων.

  Την εποχή εκείνη, για να φτάσουν τα λεωφορεία στα απομακρυσμένα χωριά της Ηπείρου, έπρεπε να κινηθούν σε δύσβατους και ανηφορικούς δρόμους, οι οποίοι συχνά γίνονταν απροσπέλαστοι από τις χειμερινές κατολισθήσεις. Όποιος έχει περιηγηθεί στην Ήπειρο ξέρει την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα των οικισμών της.

  Σε μια επικίνδυνη στροφή και σε κάποια μανούβρα, το λεωφορείο γλίστρησε στον γκρεμό και έκανε βουτιά από ύψος 300 μέτρων. Άρχισε να χτυπά πάνω στους βράχους και να διαλύεται. Ότι απέμεινε από τον σκελετό του λεωφορείου, κατέληξε στα νερά του ποταμού Άραχθου. Ο τραγικός απολογισμός ήταν 29 νεκροί.

  Στο σημείο του δυστυχήματος, έχει στηθεί ένα γλυπτό 4,50 μέτρων από ανοξείδωτο μέταλλο, το οποίο είναι τσαλακωμένο για να θυμίζει την κατάληξη του λεωφορείου, ενώ φυτεύτηκαν και 29 κυπαρίσσια, ένα για κάθε νεκρό.

  Ξέρω, αυτές οι τραγικές ιστορίες δεν ταιριάζουν στο χαρούμενο κλίμα των ημερών. Ωστόσο, οι μνήμες όλων των Γιαννιωτών, «ζωντάνευουν» κάθε Χριστούγεννα, τόσα χρόνια μετά.

Ο χορός του Ζαλόγγου

 18 Δεκεμβρίου 1803! Ήπειρος!  Στην κορυφή του όρους Ζάλογγο, μια ομάδα Σουλιωτισσών  με τα παιδιά τους αποφασίζουν να πεθάνουν ελεύθερες παρά να πέσουν στα χέρια του εχθρού.

  Αντί να ατιμαστούν  και να χάσουν την ελευθερία τους, πιασμένες χέρι – χέρι, έριξαν τα παιδιά τους από την απόκρημνη κορυφή του Ζαλόγγου, και στη συνέχεια, έπεσαν και ίδιες χορεύοντας και τραγουδώντας:

«…Στη στεριά δε ζει το ψάρι
ούτ' ανθός στην αμμουδιά
κι οι Σουλιώτισσες δε ζούνε
δίχως την ελευθεριά…»

  Ο Χορός του Ζαλόγγου, παραμονές Χριστουγέννων του 1803, αποτελεί αιώνιο σύμβολο για τη γυναίκα που προτίμησε τον θάνατο από την ατίμωση και τη δυστυχία, δίνοντας νέα ώθηση στους αγώνες των Ελλήνων για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού.

  Σύμφωνα με τη μαρτυρία του αξιωματικού του Αλή πασά, Ιμπραήμ Μανσούρ Εφέντι, αυτόπτη μάρτυρα του περιστατικού, ο οποίος συμπεριέλαβε το γεγονός στις αναμνήσεις του από την Αυλή του Αλή Πασά, σε βιβλίο του που κυκλοφόρησε στο Παρίσι το 1828,   οι γυναίκες «πιάστηκαν από τα χέρια κι άρχισαν ένα χορό, που τα βήματά του τα κινούσε ένας ασυνήθιστος ηρωισμός που ο αντίλαλός  του σβήνει στο βάθος ενός τρομακτικού γκρεμού, όπου ρίχνονται μαζί με όλα τα παιδιά τους».

  Το Ζάλογγο με τα χρόνια μεταβλήθηκε σε σύμβολο ηρωισμού και αυτοθυσίας. Προς τιμή των ηρωίδων αυτών,  στήθηκε στην κορυφή του ιστορικού αυτού βράχου, ως σύμβολο μνήμης και αυταπάρνησης, ένα μεγαλειώδες μνημείο,  μήκους 18 μ. και ύψους 13 μ., με έξι γιγαντόσωμες αφαιρετικές μορφές των Σουλιωτισσών.   Πηγαίνοντας κανείς στο μέρος αυτό πρέπει να ανέβει αρκετά σκαλιά, όμως η θέα από την κορυφή προς τον κάμπο της Πρέβεζας, τον Αμβρακικό Κόλπο και το Ιόνιο Πέλαγος είναι εντυπωσιακή και τον ανταμείβει με τον καλύτερο τρόπο.

14 Σεπτεμβρίου.

Παγκόσμια ημέρα αγάπης!

  Η μέρα πέρασε και το απόγευμα με βρίσκει στους δρόμους της αγοράς να περπατάω. Ενώ αρχίζω να παρατηρώ τη στολισμένη πόλη, μου έρχεται στα αυτιά μου μια ωραία χριστουγεννιάτικη μελωδία από έναν μουσικό του δρόμου. Γιορτάζει γράφει επάνω στη θήκη του μουσικού οργάνου του, την αγάπη.

  Ναι! Η 14η Δεκεμβρίου είναι παγκόσμια ημέρα αγάπης. Μία έννοια που έχει υμνηθεί και δοξαστεί, μιας και το να σε αγαπάνε όλοι όσους  αγαπάς, είναι το ομορφότερο συναίσθημα. Και όσο πλησιάζουμε στις γιορτές η ανάγκη για προσφορά στο συνάνθρωπο γίνεται μεγαλύτερη, αν και δεν έπρεπε μόνο αυτές τις ημέρες να δείχνουμε την αγάπη μας στους γύρω μας.

  Ας πούμε σε όλους, ακόμα και στον εαυτό μας ότι τον αγαπάμε! Γιατί η αγάπη γεμίζει τη ζωή μας νόημα. Είναι η πηγή κάθε χαράς. Και όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει και πλούτος και δόξα και υγεία. Άλλωστε τι άλλο έχουμε να δώσουμε που να μας κοστίζει τόσο λίγο; Τι άλλο αποφέρει τόσα οφέλη και σε αυτόν που τη δίνει, αλλά και σε αυτόν που τη δέχεται; 

  Αναμφισβήτητα με τα χρόνια όλοι μας αλλάζουμε. Είναι σημαντικό όμως να σκεφτόμαστε μόνο θετικά και να αγαπάμε τους συνανθρώπους μας γιατί σήμερα ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι της κάθε οικογένειας δεν είναι δεδομένο. Ας αναλογιστούμε λοιπόν ο καθένας από το δικό του μετερίζι τι λάθος κάναμε και φτάσαμε ως εδώ, ας ανοίξουμε τα φτερά μας και ας σκεφτούμε μόνο θετικά. Ας επενδύσουμε στις ανθρώπινες σχέσεις, και ας μην ξεχνάμε να εκφράζουμε την αγάπη μας χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση.  Είναι σίγουρο ότι μόνο κερδισμένοι θα βγούμε!

  Καλές γιορτές σε όλους. Καλά Χριστούγεννα, με υγεία, αγάπη και χαρά σε όλο τον κόσμο!

Τρέξιμο στο βουνό

  

  Αφορμή για το σημερινό άρθρο είναι μια ανάρτηση του Χάρη Τζελέτα από τη  συμμετοχή του στον «Χειμωνιάτικο Ενιπέα» την περασμένη Κυριακή. Του κυρίου με τα κόκκινα στη φωτογραφία.  Σε έναν ορεινό αγώνα δρόμου 22,5 χιλιομέτρων, στα μονοπάτια του Ολύμπου, σε μέγιστο υψόμετρο 1650 μέτρα, με χρονικό όριο ολοκλήρωσης της προσπάθειας τις πέντε ώρες.

   Είναι γνωστό ότι το τρέξιμο κάνει καλό στην υγεία. Σήμερα που οι ρυθμοί της ζωής κινούνται με αστραπιαία ταχύτητα, το τρέξιμο μας τοποθετεί στο εδώ και τώρα και αναζωογονεί το σώμα μας από την κορυφή ως τα νύχια. Η τέλεια συνταγή για έναν υγιέστερο, δυνατότερο και πιο ευτυχισμένο εαυτό μας σε κάθε βήμα του. Και το κυριότερο! Εκτός από τα οφέλη που προσφέρει στο σώμα, προσφέρει πολύ περισσότερα στην ψυχή. Αποτελεί εξαιρετικό τρόπο για να γνωρίσει κάποιος καλύτερα τον εαυτό του, ν' ανακαλύψει τα όρια και τις δυνατότητές του, να μάθει να ξεπερνά τα κάθε είδους εμπόδια που προκύπτουν και γενικότερα, ν' αποκτήσει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση. Ειδικά στις μέρες μας, μας βοηθά να καταπολεμήσουμε τα αρνητικά συναισθήματα που πάρα πολλά μπορούν να μας προκαλέσουν θλίψη και να μας γεμίσουν με αρνητικότητα.

  Όταν τρέχεις για  ώρες στο βουνό και είσαι εσύ και ο εαυτός σου, είναι μια μορφή διαλογισμού. Συζητάς με τον εαυτό σου, σκέφτεσαι τα λάθη σου, το σπίτι, τη δουλειά, βάζεις στόχους και έτσι, καθαρίζει το μυαλό και έρχονται οι πιο ωραίες ιδέες. Ίσως και να σε αναγκάσει να  φτάσεις τα όριά  σου και να τα ξεπεράσεις. Και εκεί που θα κουραστείς θα μπορείς να λες! Άντε λίγο ακόμα! Όλα αυτά βέβαια υπό την προϋπόθεση να μην υπερβαίνουμε τα όρια της αντοχής μας.

   Αν πιστεύετε και εσείς πως το τρέξιμο είναι μόνο για όσους είναι σε καλή φόρμα ξανασκεφτείτε το! Είναι ο τέλειος τρόπος για να έρθετε σε επαφή με τη φύση. Απλά δεν χρειάζονται υπερβολές. Αρκεί να βρείτε το δικό σας ρυθμό. Δεν έχει σημασία ούτε η ηλικία ούτε η φυσική κατάσταση. Αρκεί να το πάρουμε απόφαση και να ξεκινήσουμε.

  Με άλλα λόγια ποτέ δεν είναι αργά να ψάξει κανείς τον εαυτό του, να βρει τι του φταίει, να επουλώσει τις πληγές του και να ξαναδημιουργήσει τον εαυτό του.

Οι Εθνικοί Ευεργέτες

  Ακούγοντας τον υπουργό Περιβάλλοντος να μιλάει για κατεδαφίσεις ολόκληρων οικοδομικών τετραγώνων στην Αθήνα, προκειμένου να προσαρμοσθεί η πόλη στις νέες συνθήκες της κλιματικής αλλαγής, πέρασαν από το νου μου οι εθνικοί ευεργέτες. Αυτών των ανθρώπων που η ελληνική ψυχή ανά τους αιώνες μεγαλούργησε επιδεικνύοντας δείγματα μεγαλοψυχίας, γενναιοδωρίας, υπερβάσεως του «εγώ», αλτρουισμού και αυτοθυσίας.

  Η Ήπειρος κατέχει εξέχουσα θέση στην παράδοση της εθνικής ευεργεσίας, αφού ανέδειξε τους σπουδαιότερους τοπικούς και εθνικούς ευεργέτες.  Ειδικά ο τόπος των Ιωαννίνων έχει  μεγάλη προσφορά στην πατρίδα μας. Ήταν λίγο αδικημένος, λόγω της γεωγραφικής του θέσης και της τοπογραφίας, όμως αυτό δεν εμπόδισε τους Γιαννιώτες να ευημερήσουν και να έχουν πολυποίκιλη προσφορά στα γράμματα, στην ανάπτυξη του τόπου, την ιστορία και τους αγώνες των Ελλήνων.  

  Σήμερα η πολιτεία αντί να τιμήσει το έργο τους καθιερώνοντας στα σχολικά βιβλία ειδικό κεφάλαιο με εκτενή αναφορά στη ζωή και τη δράση τους, ώστε να λειτουργήσουν ως πρότυπα προς μίμηση στα παιδιά, διαγράφει ολόκληρα κεφάλαια με τους εθνικούς ήρωες μας. Αρκεί μια ματιά στην Πρωτεύουσα μας και θα καταλάβουμε όλοι μας τι θα ήταν η Αθήνα χωρίς αυτούς τους ανθρώπους.

  Οι Ευεργέτες αποτελούν για το έθνος μας μέγα ηθικό κεφάλαιο και δικαιούνται μαζί με τους πολεμικούς ήρωες της ευγνωμοσύνης όλων μας.  Αυτούς πρέπει να προβάλλουν τα βιβλία της ιστορίας, και αυτών οι πράξεις μπορούν να κινήσουν τις ανθρώπινες ψυχές στο να σκέφτονται, αν όχι μόνο τους άλλους, τουλάχιστον και τους άλλους. Αυτών των σπάνιων ανθρώπων η ζωή και το έργο πρέπει να παρουσιάζεται πάντα με ανυποχώρητη υπομονή μπροστά στα μάτια των ανθρώπων και ιδιαίτερα των παιδιών. Αυτό θα είναι μια γενναία κίνηση και ελάχιστος φόρος οφειλομένης τιμής.

 Πιστεύω ακράδαντα ότι αν υπήρχαν σήμερα εθνικοί ευεργέτες, ίσως να μη γκρέμιζαν. Σίγουρα πάντως, θα έχτιζαν! 

 Διαδρομές μετ΄ εμποδίων

  Νομίζω ότι συμβαίνει σε όλους μας, ή τουλάχιστον στους περισσότερους από εμάς. Όσο πλησιάζουν οι γιορτές, ο νους μας να γυρνάει όλο και πιο πίσω, στο παρελθόν. Σε στιγμές που σπάνια τις εκφράζουμε φωναχτά. Σε αγάπες, χαρές ίσως και λύπες που σπάνια μοιραζόμαστε με άλλους.

  Σκόρπιες θύμησες αυτές οι νοσταλγικές αποτυπώσεις της μνήμης. Μικρές πληγές που έρχονται και φεύγουν, όλες τόσο ανάγλυφες στη μνήμη μας. Καταδίκη σε ισόβια δεσμά μοιάζει να είναι αυτή η νοσταλγία. Πόσες φορές δεν έχουμε σκεφτεί πως θα θέλαμε να σβήσουμε τις αναμνήσεις που μας στεναχώρησαν. Πόσες φορές δεν έχουμε σκεφτεί πως μαζί με τις φωτογραφίες και τα χαρτιά θα θέλαμε να κάψουμε και τις αναμνήσεις, να τις εξαφανίσουμε.

  Όλα τα λάθη μας, οι  επιλογές μας και  οι αποτυχίες μας, είναι ότι πιο πολύτιμο έχουμε όμως. Το μυστικό είναι στην ισορροπία. Υπ αυτή την έννοια, δεν τις διαγράφουμε τις αναμνήσεις μας. Πρέπει να μείνουν εκεί, στο πίσω μέρος του μυαλού μας, να μας υπενθυμίζουν τις αδυναμίες μας, τα λάθη μας, αλλά και το πως καταφέραμε να βγούμε δυνατοί από αυτές τις δύσκολες καταστάσεις. Οι αναμνήσεις είναι καλό να είναι εκεί για να μας υπενθυμίζουν τι μας άρεσε και τι όχι στο παρελθόν και τι πρέπει να αλλάξουμε. 

  Μαθαίνουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας και ανακαλύπτουμε τον κόσμο γύρω μας, όχι μόνο μέσω της καλής και ξεκούραστης οδού, αλλά και μέσα από δύσκολες διαδρομές. Μέρες που έρχονται, νομίζω ότι  τα μεγαλύτερα μαθήματα τα παίρνουμε από τις δύσκολες διαδρομές και μάλιστα διαδρομές μετ΄ εμποδίων.

Δεκέμβρης!

Μήνας εορτών.

  

   Σ’ έναν κόσμο όπου τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν δραστικά από τη μια μέρα στην άλλη, φαίνεται πως λίγα από αυτά μπορούν να γλυτώσουν από το να γίνουν πολύ γρήγορα παρελθόν.

  Υπάρχει όμως ένα πράγμα που δε θα γίνει ποτέ ξεπερασμένο. Η ανάγκη να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε. Και αυτή είναι η ουσία των Χριστουγέννων. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που ο καθένας μας βρίσκεται  εδώ, και απ’ αυτό θα μας θυμούνται. Απ’ την αγάπη που δείχνουμε στους άλλους.

  Με τους χριστουγεννιάτικους στολισμούς να ξυπνούν τα ισχυρά αισθήματα των παιδικών μας χρόνων και με την ελπίδα πως οι άνθρωποι θα προσπαθήσουμε αυτές τις γιορτές να ξαναβρούμε την ανθρωπιά μέσα μας, ας αλλάξουμε πορεία, και ας οδηγήσουμε τον εαυτό μας προς μια καλύτερη προοπτική . Ελπίζοντας έτσι, πως και οι μέρες μας τελικά θα αρχίσουν να αποκτούν άλλο νόημα.

 Ίσως αυτό τον καιρό  να κουραστούμε να δεχόμαστε ευχές. Ευχές  που ποτέ δεν πραγματοποιούνται όμως. Μην τις απορρίπτουμε. Γιατί η αξία τους είναι ανεκτίμητη και η ύπαρξή τους στόχος που αργά ή γρήγορα θα κατακτηθεί, αρκεί να έχουμε υγεία και να το θέλουμε.

  Καλό μήνα λοιπόν και μιας και ο Δεκέμβρης είναι ο μήνας των εορτών, καλές γιορτές σε  όλους μας!