Η Ελλάδα μέσα από πορεία 200 χρόνων

   Η επέτειος των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, είναι ένα καθοριστικό ιστορικό γεγονός, γιατί παράλληλα με την αναγνώριση των αγώνων και των θυσιών του λαού μας, δημιουργεί μία προοπτική για το παρόν και κυρίως για το μέλλον της χώρας μας. 

   Πολλές φορές ακούμε γύρω μας τη φράση: «η χώρα αυτή δεν σώζεται» και είναι πολλοί περισσότεροι αυτοί που δυσκολεύονται να το κατανοήσουν: Ας λάβουμε υπόψη μας όμως ότι η χώρα μας κινήθηκε επί δεκαετίες αποκομμένη, εν μέρει, από το παγκόσμιο σύστημα, και πολλές φορές με την αίσθηση ότι οι παγκόσμιες τάσεις και εξελίξεις δεν την αφορούν. Αξίζει να θυμηθούμε ότι, στα διακόσια χρόνια από το 1821 έως σήμερα, η Ελλάδα, πέραν των πολεμικών περιπετειών, βίωσε εμφύλιους πολέμους -ότι χειρότερο- κατοχές, πείνες, δικτατορίες, χρεοκοπίες, τρομακτικές φυσικές και υγειονομικές καταστροφές, μεταναστευτικά ρεύματα από και προς τη χώρα μας, την τραγική Μικρασιατική καταστροφή, την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο και από τότε τη συνεχή πίεση αυτής προς την Πατρίδα μας, και τόσα άλλα ακόμη.  

   Αφήνοντας πίσω τις ψευδαισθήσεις του παρελθόντος, μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε το μέλλον μας, κυρίως να ψάξουμε και να αναλύσουμε εκείνες τις κακές πλευρές του Έλληνα που μας οδήγησαν εκεί. Κυρίως όμως να δούμε κατάματα, αυτά που μας ταλανίζουν, και αυτά που μας κάνουν να πιστεύουμε πως για την κατάντια μας φταίνε πάντα οι άλλοι. 

   Για το αύριο της χώρας μας  και το μετέπειτα.

 

  Τι αστυνομία θέλουμε;

  

   Οι ζοφερές εικόνες βίας από το πολεμικό σκηνικό στη Νέα Σμύρνη  με φωτιές, ρόπαλα, δακρυγόνα και μολότοφ, αλλά με χαρακτηριστικότερη αυτή του αιμόφυρτου αστυνομικού να βρίσκεται πεσμένος στην άσφαλτο, αφενός προκαλούν θλίψη και ανησυχία  και αφετέρου δείχνουν την έκταση και την αγριότητα των επεισοδίων. 

  Σήμερα κάπου στα Social Media πρόσεξα ένα σύνθημα. «Να εξαφανιστεί η αστυνομία από όλο τον πλανήτη», έλεγε. Ναι! Να εξαφανιστεί, θα πρόσθετα ευχαρίστως. Και μέχρι τότε τι γίνεται; Εδώ τώρα τίθεται το ερώτημα. Θέλουμε ή δε θέλουμε αστυνομία. Και εάν  θέλουμε τι ύφος αστυνόμευσης θα μας άφηνε ικανοποιημένους;  Θέλουμε τον δημόσιο θεσμό της αστυνομίας, αλλά τον προτιμούμε παρατηρητή; Θέλουμε ή όχι η αστυνομία να υπερασπίζεται τη ζωή, την περιουσία και την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης; 

  Το ερώτημα διαρκώς τίθεται στις τηλεοπτικές συζητήσεις των ημερών, λες και τα χαρακτηριστικά της ελληνικής αστυνομίας θα εξαρτηθούν από τα πορίσματα των πάνελ. Ρητορικό εν πολλοίς. Το αποτέλεσμα όμως μοιάζει να μην έχει λύσεις για την αντιμετώπισή του.  Σε αυτή την κοινωνία, είδαμε πολλά στους δρόμους. Πάρα πολλά όμως. Χρόνια τώρα. 

  Μήπως αλήθεια δεν θέλουμε καθόλου αστυνομία;.