Ημερολόγιον  Κορονοϊού

Μεγάλη  Παρασκευή

  Μεγάλη Παρασκευή σήμερα! Ημέρα απόλυτου πένθους για όλη την Χριστιανοσύνη. Η κορύφωση του Θείου Δράματος. Στην Εκκλησία  τελείται η «Ακολουθία των Παθών», και εμείς, μετά τα δικά μας πάθη είμαστε ακόμη εδώ  μέχρι να ξεπεράσουμε το δράμα της πανδημίας που πλήττει ολόκληρο τον κόσμο.

  Με ελπίδα και προσμονή για την Ανάσταση ας πούμε ότι επιδημία ήταν και πέρασε. Δεν ξέρω πόσο γρήγορα θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα. Αυτό που ξέρω όμως είναι πως μέσα από αυτή την «επιτυχία», η ελληνική κοινωνία βρήκε πρότυπα που τόσο πολύ τα είχαμε ανάγκη. Είναι ευτύχημα, που τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή –σπάνιο φαινόμενο-  ειδικοί και άριστοι να βρίσκονται σε επιτελικές θέσεις αυτής της χώρας για τη συνεχή και συνεπή ενημέρωσή μας. Η παρουσία τους αποτελεί έναν φάρο φωτεινό και μια ελπίδα για το πως θα έπρεπε να είναι η πατρίδα μας. Άνθρωποι «της διπλανής πόρτας», χωρίς επικοινωνιολόγους, χωρίς να τους ενδιαφέρει η τηλεοπτική τους εικόνα,  έχουν γίνει τα πρόσωπα των ημερών, όχι μόνο λόγω της θέσης, αλλά και λόγω του χαμηλού προφίλ τους, του τρόπου με τον οποίο μιλούνε  στην καθημερινή απογευματινή ενημέρωση, στην προσπάθειά τους να παραμείνουμε διαρκώς πληροφορημένοι. Ένα σπάνιο φαινόμενο σε μια χώρα όπου ο δημόσιος λόγος μετά βίας προσελκύει την προσοχή και είναι αξιόπιστος. Ναι, έκπληξη γιατί σπάνια οι καλύτεροι βρίσκονται σε καίριες θέσεις σε αυτή τη χώρα. Και συνειδητοποιώ πόσο ανάγκη είχαμε αυτήν την στιγμή τέτοιες παρουσίες. Αξίες που πρέπει να αποτελούν παράδειγμα για κάθε σπίτι, για κάθε οικογένεια, για κάθε έναν που θέλει υγιή πρότυπα μέσα στην κοινωνία μας. Την ώρα που η ανθρωπότητα προσπαθεί να κερδίσει μία πρωτόγνωρη μάχη κατά της πανδημίας του κορονοϊού με χιλιάδες θύματα, και τον παγκόσμιο πληθυσμό να ζει σε πρωτόγνωρες συνθήκες, στον αντίποδα η χώρα μας, είναι διεθνώς παραδεκτό, ότι τα κατάφερε πολύ καλύτερα από το αναμενόμενο. Σε αυτή την κρίση κατατάσσεται σε πολύ καλύτερη θέση από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες,  με τους λιγότερους θανάτους ανά εκατομμύριο πληθυσμού. Και αυτή είναι μία από τις πολύ λίγες –αν όχι η μοναδική- εθνική μας επιτυχία που δεν μπορούμε να την πανηγυρίσουμε. Ωστόσο! Ας αξιοποιήσουμε αυτήν την οδυνηρή εμπειρία για να φανταστούμε, να σχεδιάσουμε, να διεκδικήσουμε και να ξαναχτίσουμε τη χώρα μας, την πατρίδα μας, με προσήλωση και αγάπη για τον άνθρωπο. Ελπίζω, όταν με το καλό τελειώσει οριστικά αυτή η ιστορία, αυτή τη φορά να έχουμε μάθει πραγματικά κάτι. 

  Καλή Ανάσταση! Καλή συνέχεια και υπομονή. 

Ημερολόγιον Κορονοϊού συνέχεια!

Μεγάλη Πέμπτη

  Μεγάλη Πέμπτη σήμερα και τα Δώδεκα Ευαγγέλια περιγράφουν την πορεία του Ιησού προς τον Γολγοθά. 

  Η ανθρωπότητα βιώνει μια παρόμοια πορεία, με αποτέλεσμα να βλέπουμε μέσα από έναν μικρό, αλλά μεγάλο σε επικινδυνότητα ιό να μας απειλεί. Η προσωπική μας πορεία προς τον Γολγοθά μας, θα μας δώσει πολλές ευκαιρίες να αναθεωρήσουμε πολλά πράγματα στη ζωή μας, και μέσα από τον πόνο και την δυσκολία να ανανεώσουμε με την συμπεριφορά μας όλη την ύπαρξή μας. Αν πριν ένα χρόνο κάποιος μας έλεγε ότι το 2020 μια μεγάλη μερίδα πληθυσμού στη γη δεν θα επιτρέπεται να βγει έξω από το σπίτι του για να γιορτάσει το Πάσχα, μάλλον θα τον περνούσαμε για τρελό και θα μιλούσαμε για σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Ωστόσο, στην αρχή ενός νέου αιώνα και μιας νέας χρόνιας, το 2020 είναι η χρονιά που ανατρέπεται η γνωστή ρήση: «Πόσο τυχεροί είναι αυτοί που δεν ζήσανε πόλεμο!» Και ήρθε η στιγμή που οι ώρες και οι μέρες που διανύαμε το ανατρέψανε αυτό και έγιναν πολύ κρίσιμες. Η μάχη ήταν και παραμένει ακόμη σε εξέλιξη. Η έκβασή της δεν ήταν υπόθεση μόνο της Κυβέρνησης και της επιστημονικής κοινότητας. Ήταν υπόθεση όλων μας. Η κατάσταση στη χώρα μας απαιτούσε σεβασμό αλλά και προσωπική ευθύνη του καθενός μας. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων  κατάλαβε το πρόβλημα και χωρίς αμφιβολία οι περισσότεροι πολίτες συμμορφώθηκαν με τις υποδείξεις των ειδικών, τηρώντας κατά γράμμα τις απαγορεύσεις. Σεβάστηκαν τη ζωή των συμπολιτών τους, και για τον λόγο αυτό η εξάπλωση του ιού συγκρατήθηκε σε σχέση με πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο. Η κυβέρνηση πήρε άμεσα τις σωστές αποφάσεις και μπράβο της. Είναι δε αλήθεια, και αυτό για πρώτη φορά στα χρονικά γίνεται παραδεκτό και από την αντιπολίτευση, πως πέτυχε να βρεθεί μπροστά από τις εξελίξεις αντί να τις κυνηγάει. Από αυτήν την δοκιμασία, πρέπει να δώσουμε όλες τις δυνάμεις μας για να φτάσουμε στην Ανάστασή μας. Ας αξιοποιήσουμε αυτήν την οδυνηρή εμπειρία για να φανταστούμε, να σχεδιάσουμε, να διεκδικήσουμε και να ξαναχτίσουμε τη χώρα μας, την πατρίδα μας, με προσήλωση και αγάπη για τον άνθρωπο. Σε κάθε περίπτωση, θα περάσει και αυτή η δοκιμασία όπως έχουν περάσει στον χρόνο τόσες άλλες. Θα κάνουμε υπομονή και θα καταφέρουμε να ξεπεράσουμε την δυσκολία με όσο κόπο χρειαστεί. Επιδημία είναι και θα περάσει. 

 Εν κατακλείδι! Ας μην αφήσουμε αυτές τις ευκαιρίες που μας δίνονται να μας προσπεράσουν ανεκμετάλλευτες. Είναι ευκαιρίες ζωής που μας δίνονται για να κάνουμε μια ριζική επανεκκίνηση στον εαυτό μας. Μια επανεκκίνηση σε μια ζωή γεμάτη με ιδέες και αξίες που δυστυχώς τις αφήσαμε πίσω γιατί βάλαμε άλλες προτεραιότητες και ας είναι ημέρα περισυλλογής και για μας που ανεβαίνουμε τον δικό μας Γολγοθά για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

  Ημερολόγιον Κορονοϊού συνέχεια!

  Μ. Τετάρτη

  

   Η Μεγάλη Τετάρτη είναι αφιερωμένη στην μετάνοια και στην συγχώρεση. Εξ’ αυτού, και μένοντας σπίτι εδώ και καιρό, συνομιλώντας με τον εαυτό μου λέω: Βρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη δοκιμασία που έχουν ζήσει οι σημερινές γενιές, στην αρχή ενός «Μαραθωνίου. Και όλα αυτά για έναν ιό που ήρθε για να μας δώσει μαθήματα.

  Που η αναγνωρισιμότητα και τα  πλούτη δεν είναι αρκετά από μόνα τους για να αισθανόμαστε σημαντικοί άνθρωποι. Που πλούσιοι και φτωχοί μοιραζόμαστε τον ίδιο φόβο, την ίδια ανασφάλεια. Που ανακαλύψαμε πράγματα που θεωρούσαμε αδύνατα για εμάς.  Που ανάγκασε δημάρχους με μεγάφωνα στους δρόμους να μας  καλούν να μείνουμε  σπίτι με σκοπό να περιοριστεί η διασπορά του ιού. Που και εδώ δεν πειθαρχήσαμε  και δεν σταθήκαμε με σοβαρότητα απέναντι στην ιστορική πρόκληση που αντιμετωπίζαμε, τουλάχιστον στην αρχή αυτής της πανδημίας. Που στις εθνικές οδούς, στα λιμάνια και στα διόδια είχε δημιουργηθεί το αδιαχώρητο από ανεύθυνους, εγωιστές και κακομαθημένους, λες και πηγαίνανε για διακοπές. Που πηγαίναμε  στο σούπερ μάρκετ και αδειάζαμε τα ράφια από τρόφιμα, από χαρτιά υγείας, και που παίρναμε  όλα τα αντισηπτικά λες και ήρθε το τέλος του κόσμου. Και εν τέλει που ίσως για πρώτη φορά ήμασταν τόσο κοντά και τόσο μακριά ταυτόχρονα. Και κάπου εδώ βέβαια έρχεται και ο Ελληναράς που θεωρεί ότι δεν θα συνεχίσει να υπάρχει εάν δεν καταφέρει να ξεγελάσει τα μπλόκα της Αστυνομίας για  να πάει να στο χωριό του να σουβλήσει το αρνάκι.

  Μήπως όμως ο ιός ήρθε να μας διδάξει; Μήπως ήρθε να μας θυμίσει τι πραγματικά είναι πολυτιμότερο; Μήπως είναι καιρός να εστιάσουμε στις πραγματικές αξίες της ζωής, στους αξιόλογους ανθρώπους, και όχι σε εκείνους που παριστάνουν τους σπουδαίους; Μήπως η υπερβολική αίσθηση σπουδαιότητας για τον εαυτό μας καλλιεργεί φαντασιώσεις απεριόριστης επιτυχίας; Μήπως ο μέχρι τώρα  υπερκαταναλωτισμός είναι μορφή που χρήζει αναθεώρησης και  ψυχοθεραπείας; Μήπως είμαστε εν δυνάμει ψυχοπαθείς; Μήπως ο ιός εκτός από «δολοφόνος» θα γίνει τελικά και «διδάσκαλος;» για να μας μάθει πως αν πειθαρχήσουμε σήμερα θα είμαστε καλύτερα αύριο;

   Το μέλλον είναι δύσκολο και οι αντοχές μας θα δοκιμαστούν. Μιλώντας από καρδιάς και βάζοντας τα «μήπως» και τα «που» ένα-ένα στη σειρά, ας θεωρήσουμε, όπως σε όλες τις κρίσεις έτσι και τώρα, ότι όλοι δώσαμε τις εξετάσεις μας. Και η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση, και οι πολίτες, και η Εκκλησία... Όλοι μας! Ας κάνουμε την κριτική μας και ας ξανασυστηθούμε. Πρώτα απ’  όλα με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Ημερολόγιον Κορονοϊού!

Μ. Τρίτη

   Μεγάλη Τρίτη σήμερα!

  Μέρες θλίψης και κατάνυξης αλλά και προβληματισμού! Από χθες άρχισα να καταγράφω όσα ζούμε αυτή τη Μεγάλη Εβδομάδα, γιατί δεν είμαι σίγουρος αν θα τα θυμόμαστε μετά από χρόνια,  ενώ η Εκκλησία μας ψάλλει ένα από τα πιο γνωστά και δημοφιλή τροπάρια της θρησκευτικής υμνολογίας. Το τροπάριο της Κασσιανής. Το σημερινό Ευαγγέλιο δε, μας προτρέπει  να καλλιεργήσουμε και να αυξήσουμε τα πνευματικά μας χαρίσματα. Ωστόσο, η  ατομική ευθύνη, έννοια σχεδόν άγνωστη(;) στο μοντέρνο τρόπο ζωής που ζούμε ορισμένοι συνέλληνες, αποδείχθηκε πολύ σπάνια στις μέρες μας. Ο κόσμος, χωρισμένος στα δύο, ανάμεσα στους σοβαρούς,  που κλείστηκαν στα σπίτια τους σκεπτόμενοι το κοινό καλό και στους εγωιστές, που δεν σκέφτονται παρά την ευχαρίστησή τους. Αυτοί οι δεύτεροι ήταν που υπονόμευαν την ασφάλεια των πολλών, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά πως λίγοι ανεύθυνοι μπορούν να βλάψουν χιλιάδες υπεύθυνους. Και που πολύ εύστοχα  ένας χρήστης των social media έγραψε: «είναι η πρώτη φορά που το μπάχαλο δεν είναι το κράτος αλλά εμείς». Οι Έλληνες στο διάβα της ιστορίας είχαμε  να αντιμετωπίσουμε καταστάσεις όπως, πολέμους, κακουχίες, πανδημίες κ.α. Εν τούτοις μείναμε με ψηλά το κεφάλι. Η πατρίδα μας είναι η χώρα που έδωσε τα φώτα του πολιτισμού και αυτό είναι διεθνώς αναγνωρισμένο σε όλους. Εμείς είμαστε εκείνοι που πρέπει να δείξουμε προς όλους τις πρακτικές λύσεις, ακόμη και στα πιο κρίσιμα ζητήματα. Έχουμε ευθύνη απέναντι στο παρελθόν και κυρίως στο μέλλον. Αν πειθαρχήσουμε σεβόμενοι τον εαυτό μας και  το συνάνθρωπο μας, το επόμενο διάστημα μπορεί να είναι καλύτερο και  πιο φωτεινό. Τώρα, που τα πράγματα είναι πιο σοβαρά και πιο βιωματικά, ελπίζω μερικοί να κατάλαβαν, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον την έννοια της πειθαρχίας. Η αλήθεια πονάει όντως. Δεν είναι ώρα μικροπολιτικής. Δεν είναι καν ώρα κριτικής. Ούτε ώρα  ηθικής δικαίωσης για κανέναν. Είναι η ώρα της ευθύνης και της προσπάθειας, συλλογικής και προσωπικής.  Από τη στάση του καθενός κρίνονται οι ζωές των πολλών.

  Αυτή η τραγωδία είναι ίσως μια μοναδική ευκαιρία για να ξανασκεφτούμε τη ζωή μας. Και να αλλάξουμε!

  ΗΗμερολόγιον Κορονοϊού!

   Μ.  Δευτέρα.

  Μεγάλη Δευτέρα σήμερα και η αρχή της Εβδομάδας των Παθών. Ωστόσο η δικιά μας Εβδομάδα των Παθών ξεκίνησε προ πολλού. Και αυτό γιατί η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει μια παγκόσμια κρίση, ίσως τη μεγαλύτερη της γενιάς μας, που ακόμα δεν γνωρίζουμε που και με πόσους νεκρούς θα κλείσει τον κύκλο του. Που καθημερινά ακούμε για δεκάδες χιλιάδες νεκρούς συνανθρώπους μας και το αντιλαμβανόμαστε σαν απλό, πολύ απλό, αριθμητικό  νούμερο.

  Φαντάζει τρομακτικά μακριά- ήταν αρχές του Μάρτη -όταν  από την μια στιγμή στην άλλη άλλαξε και η ζωή μας. Από τη μια στιγμή στην άλλη, η υγεία μας, που τη θεωρούσαμε δεδομένη εφόσον δεν είχαμε κανένα πρόβλημα, άρχισε να μας ανησυχεί. Πρωτοφανείς συνθήκες και   μια δοκιμασία χωρίς  προηγούμενο βίωσε και βιώνει η χώρα μας. Οι πόλεις παραπέμπουν σε ταινίες θρίλερ μιας και οι δρόμοι και οι πλατείες νέκρωσαν.  Έκλεισαν τα σχολεία, έκλεισαν οι επιχειρήσεις, και το σημαντικότερο όλων, τα σπίτια μας που ήταν τα καταφύγια μας, μετατράπηκαν σε φυλακές.  Εφαρμόζουμε μέτρα που δεν είχε ποτέ κανείς μας φανταστεί ότι θα πρέπει να πάρουμε, όπως το να μπαίνουμε με κάρτα εισόδου στα σούπερ μάρκετ ή να φοράμε γάντια και μάσκα βγαίνοντας από το σπίτι για να πάμε μέχρι το φαρμακείο κ.α.  Και το ουσιαστικότερο: ακόμη φοβόμαστε να αγγίξουμε ο ένας τον άλλον, φοβόμαστε να αγκαλιάσουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Ξαφνικά, παρά τη θέλησή μας, αναθεωρήσαμε όλα  όσα πιστεύαμε πως είναι σημαντικά και  βάλαμε  σε τάξη σκέψεις και συναισθήματα.  Και από τη μια στιγμή στην άλλη, ότι  θεωρούσαμε σπουδαίο, έγινε μικρό και ασήμαντο, και το αντίθετο. Γιατί μια μάσκα, ένα μπουκάλι φθηνό οινόπνευμα,  ένα αντισηπτικό τζελ, τα ανατρέψαν όλα. Γιατί είναι τόσο πολύτιμα που τις πρώτες μέρες ήταν από μόνα τους αρκετά να δημιουργήσουν τεράστιες ουρές στα σούπερ μάρκετ. Απλά γιατί αντιληφθήκαμε ότι ήταν από τα πιο σημαντικά στη ζωή μας. Οι (μάσκες) που φορούσαμε για να είμαστε κάποιοι άλλοι, αντικαταστάθηκαν με άλλες, χωρίς να μας ενδιαφέρει κανένας οίκος μόδας, κανένα στιλ τους. Βολευτήκαμε ακόμη και με αυτές των χρωματοπωλείων. 

  Φέτος καλούμαστε να ζήσουμε ένα διαφορετικό Πάσχα. Πάνω απ όλα όμως  να έχουμε ψυχική και σωματική υγεία και όλα να γίνουν παρελθόν σύντομα, γιατί μπορούμε. Γιατί είχαμε την ευκαιρία να κατορθώσουμε κάτι σπουδαίο και το πετύχαμε. Γιατί γινόμαστε όλο και πιο καλοί. Και πάνω απ’ όλα γιατί έχουμε ο ένας τον άλλον.

Είχαμε την ευκαιρία να κατορθώσουμε κάτι σπουδαίο

  

  Ο περιορισμένος αριθμός κρουσμάτων και η καλή πορεία της χώρας μας έρχεται σε αντιδιαστολή με τη συμπεριφορά ορισμένων συνανθρώπων μας σε διάφορους τομείς και ήδη την καθιστούν εφιαλτική. 

  Διανύουμε δύο και πλέον μήνες αντιμετώπισης της κρίσης του κορωνοϊού, και οφείλουμε με την στάση μας να βγούμε όσο το δυνατόν λιγότερο πληγωμένοι, και με λιγότερα τραύματα. Η στάση των σοβαρών και πειθαρχημένων φέρνει την Ελλάδα κάθε μέρα και πιο μακριά από τον εφιάλτη του κορωνοϊού. Όμως! Προβληματισμός επικρατεί για ορισμένες ατομικές ή ομαδικές συμπεριφορές, όπως το παράδειγμα της Λάρισας που ήρθε να αποδείξει ότι η κατάσταση είναι εύθραυστη. Γάμοι Ρομά διεξάγονταν μέχρι και πριν λίγες ημέρες. Και οι γάμοι των Ρομά σημαίνουν τρεις μέρες γλέντια. Και να τα αποτελέσματα σήμερα. Είναι και  αυτοί που δεν αντέχουν στο ότι δεν θα μπορέσουν να πάνε στα χωριά τους για  να σουβλίσουν αρνί την Κυριακή του Πάσχα. Που πίστεψαν πως είναι δυνατόν να σπάσουν τα μπλόκα της ΕΛ.ΑΣ και να καταφέρουν να βρεθούν στα χωριά τους, για να γλεντήσουν μαζί με την διασπορά του κορονοϊού. Αυτά συντελούν στο να κάνουμε βήματα προς τα πίσω. Λίγα μεν, δεδομένα όμως. Και έτσι κανείς δεν γνωρίζει πότε και πως θα τελειώσουμε με αυτή τη λαίλαπα. Έχουμε μπροστά μας μεγάλη ανηφόρα. Το τέλος αυτής της περιπέτειας, πρέπει να μας βρει όλους εδώ υγιείς και υπερήφανους, για την αποτελεσματικότητα της κοινωνικής μας συνοχής. 

  Από εδώ και πέρα όμως αν συνεχίσουν να υφίστανται οι παραπάνω συμπεριφορές, ο Θεός να βάλει στο χέρι του!