Προστασία (;) του πολίτη!

   Η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί εμβρόντητη, εδώ και πολύ καιρό,  την ραγδαία έξαρση της σκληρής εγκληματικότητας που αυξάνεται καθημερινά. Μέσα σε λίγες ημέρες, είχαμε χαρακτηριστικά αλλά ταυτόχρονα και αληθινά παραδείγματα, που μας δείχνουν με τρόπο γλαφυρό τη σήψη της κοινωνίας μας. 

  Είχαμε την παρ’ ολίγον δολοφονία ενός έφηβου κοριτσιού στο Αγρίνιο από διαδηλωτές, τον βιασμό μιας κοπέλας στο Ζεφύρι που βρέθηκε σε σχεδόν κωματώδη κατάσταση, τον ξυλοδαρμό βουλευτή στην Καλαμάτα από χούλιγκαν, τον τραγικό θάνατο ενός νεαρού σε κοσμηματοπωλείο στο κέντρο της Αθήνας, κ.α. με αποκορύφωμα σήμερα να έχουμε βανδαλισμούς σε  καταστήματα στην περιοχή του Συντάγματος που προκάλεσαν μέλη  που συμμετείχαν  σε πορεία διαμαρτυρίας και μνήμης για τον παραπάνω νεαρό.

 Όλα τα παραπάνω γεγονότα, καθώς και πολλά άλλα που δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας, επιβεβαιώνουν ότι η εγκληματικότητα έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Ότι η κατάσταση στον τομέα της Προστασίας του Πολίτη  ποτέ δεν ήταν χειρότερη.

 Παράλληλα, εξακολουθούμε να επιδεικνύομαι μια πρωτοφανή ανοχή στη βία των κάθε λογής ομάδων, που δεν διστάζουν να επιτίθενται σε υπουργεία, πρεσβείες, δημόσια κτίρια, ή ακόμη και να διακόπτουν τη λειτουργία σε εκκλησία.

  Στοιχεία και εικόνες αρνητικά, που μέχρι χθες ήταν άγνωστα για όλους μας, σήμερα είναι πραγματικότητα που καλούμαστε να την  αντιμετωπίσουμε, καθώς η προστασία του πολίτη έχει εκχωρηθεί από τη νόμιμη πολιτεία, σε αυτόκλητους «ακτιβιστές».

  Που είναι όμως το φιλότιμο του Έλληνα; Γιατί σταματήσαμε να δείχνουμε το σεβασμό μας στο συνάνθρωπο; Γιατί δεν προσπαθούμε να φέρουμε και πάλι στην επιφάνεια τα χαρακτηριστικά του εαυτού μας για τα οποία κάποτε ήμασταν υπερήφανοι;

  Κάθε κράτος κρίνεται από τις υπηρεσίες που προσφέρει στους πολίτες του. Το κακό εδώ όμως έχει παραγίνει! Και τελικά αυτή που θα βγει χαμένη από όλη την υπόθεση, είναι η ίδια η χώρα μας.

Ζητείται αξιοπρέπεια.

  

  Μεγάλη κουβέντα χρειάζεται για το μαύρο σύννεφο που καλύπτει σχεδόν ολόκληρη τη χώρας μας. Φόβος, ανασφάλεια, άνθρωποι αβοήθητοι στον πάτο της εξαθλίωσης, μικρές και μεγάλες εγκληματικές πράξεις, ανομία, και τελικά, θυμωμένος κόσμος που ξεσπά όπου μπορεί.
  Την πρόταση να μοιραστούν οι πρόσφυγες ανά δύο οικογένειες σε σπίτια για να μπορέσουν να ενταχθούν στον αστικό ιστό, έκανε η Δήμαρχος Καβάλας Δήμητρα Τσανάκα.

  Την άποψη να μοιραστούμε τα λιμάνια της Θεσσαλονίκης και της Καβάλας με τους Σκοπιανούς φέρεται ότι εξέφρασε ο ευρωβουλευτής και  αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Δημήτρης Παπαδημούλης.

  Γκάλοπ  για λογαριασμό νέας τηλεοπτικής  εκπομπής ζητά από τον κόσμο απαντήσεις σχετικά με την πολύκροτη υπόθεση του θανάτου νεαρού σε κοσμηματοπωλείο στην Πλατεία Ομονοίας, τη στιγμή μάλιστα που τα στοιχεία της υπόθεσης δεν είναι –τουλάχιστον ακόμη- αποσαφηνισμένα.

  Η κοινωνία και κυρίως αυτή των social media, διχάζεται ήδη. – Οι μισοί με τον κοσμηματοπώλη, οι άλλοι μισοί με τον νεαρό.

  Υπαστυνόμος δηλώνει ότι στην  ΕΛΑΣ  υπηρετούν 9.000 ομοφυλόφιλοι αστυνομικοί.  Αλήθεια από πού έχει αντλήσει τα στοιχεία και πόσοι είναι όλοι-όλοι οι αστυνομικοί;

  Όλα αυτά είναι, ή θα πρέπει να είναι, θέματα ενός σχεδίου που θα ξαναδώσει στην χώρα μας την παλαιά της αίγλη, ή – για να είμαστε πιο προσγειωμένοι - θα εμποδίσει να έρθουν ακόμη χειρότερα,  γιατί τελικά φαίνεται ότι ή έχουμε πάθει παράκρουση όλοι, ή   όλοι αυτοί ξέρουν κάτι παραπάνω από εμένα που εγώ δεν μπορώ να το αντιληφθώ!

  Αλήθεια, είναι δυνατόν να προχωρήσει  έτσι η Ελλαδίτσα μας; Η εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας  μας έχει παραδοθεί ούτως ή άλλως. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια όμως;

 8.172 ευχαριστώ!

  

   Συμπληρώνονται σήμερα έξι μήνες λειτουργίας του tzeletas.blogspot.com.

   164 δημοσιευμένες αναρτήσεις. 8172 συνολικές προβολές της σελίδας. 8172 ευχαριστώ, και όχι μόνο, γιατί με πολύ μεγάλη χαρά διαπίστωσα πως και εσείς αγαπήσατε αυτή την καινούρια μου προσπάθεια, η οποία θα ήταν αδύνατη χωρίς την τεράστια ανταπόκρισή σας.

  Σε αυτό το διάστημα γεννήθηκε ένας γόνιμος κύκλος συνεργασίας και για τον λόγο αυτό  αισθάνομαι την ανάγκη να σας εκφράσω τις θερμές μου ευχαριστίες, συνολικά, αλλά και στον καθένα χωριστά.

  Η υποδοχή και η φιλοξενία που με περίμενε, ξεπερνάει τα λόγια και ένα τεράστιο ευχαριστώ είναι πολύ λίγο. Η συμβολή σας είναι καθοριστική με αποτέλεσμα να με γεμίζει ευθύνη αλλά και ικανοποίηση γιατί αποτελεί ένα δείγμα ότι για να υλοποιηθεί η όποια προσπάθεια, χρειάζεται η συμμετοχή όλων. 

  Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για μένα και έμπρακτη επιβράβευση του έργου μου με τις 8171 αναγνώσεις σε θέματα που θεώρησα χρήσιμο να επικοινωνήσω μαζί σας καταθέτοντας τις σκέψεις και τις απόψεις μου, σε όλους εσάς που σταθήκατε αλληλέγγυοι, αλλά και συνοδοιπόροι. Όλες οι υποδείξεις, οι παρατηρήσεις, και οι συμβουλές σας είναι υπερπολύτιμες για εμένα.

  Σε ένα ιδιαίτερα δύσκολο και σκληρό περιβάλλον, προσπάθησα σεβόμενος πάντα τον κώδικα δεοντολογίας να αντλήσω όσο το δυνατόν ευχάριστα και θετικά θέματα. Ενισχύοντας το αίσθημα εμπιστοσύνης που μαζί οικοδομήσαμε, ελπίζω να συνεχίσουμε να μοιραζόμαστε τις εμπειρίες και τις απόψεις μας. Με εμπιστευτήκατε, όπως κι εγώ σας εμπιστεύομαι και προχωράμε όλοι μαζί!

  Για όλα τα παραπάνω, και όσο φτωχό κι αν ακούγεται σε αυτή την περίσταση το ευχαριστώ, εγώ σας Ευχαριστώ Όλους για τη στήριξή σας, που αποτελεί για μένα το σημαντικότερο εφόδιο για τη συνέχειά μου, με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου!

  Πραγματικά με συγκινήσατε και με γεμίσατε με θετική ενέργεια και αισιοδοξία. Να είστε όλοι καλά, γεμάτοι αγάπη και υγεία!

Ε μ π ά ρ γ κ ο !

  

  Πόλεμος  καταγγελιών έχει ξεσπάσει τις τελευταίες ημέρες για διάφορα θέματα που αφορούν το εμπάργκο ορισμένων τηλεοπτικών σταθμών, μεταξύ των οποίων είναι και η κρατική τηλεόραση.

  Κάθε εμπάργκο, σε κάθε μέσο ενημέρωσης από οποιοδήποτε κόμμα, τραυματίζει την πολυφωνία και στερεί από τον δημόσιο διάλογο την σφαιρική άποψη. Με λίγα λόγια δεν προάγει ούτε τη δημοκρατία ούτε την ενημέρωση.

  Η κυβέρνηση κάνει εμπάργκο στον ΣΚΑΪ γιατί «κάνει συστηματική διαστρέβλωση» και «προπαγάνδα» κατά της κυβέρνησης. Η Ν.Δ. κάνει εμπάργκο στην ΕΡΤ γιατί δημοσιογράφος της αποκάλεσε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης «φασίστα»!

  Μάλλον κάτι δεν πάει καλά. Σημερινή πραγματικότητα θα πει κάποιος. Όμως! Είναι άλλο πράγμα τα ιδιωτικά κανάλια και άλλο η δημόσια τηλεόραση. Για όλα υπάρχουν νόμοι, κανόνες και κώδικας δεοντολογίας.

 Υπάρχει όμως και μια θεμελιώδης διαφορά: Τη δημόσια τηλεόραση την πληρώνουμε όλοι εμείς οι πολίτες αναγκαστικά, μέσω των λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος, και είναι υποχρεωμένη να μας σέβεται και να είναι όσο το δυνατόν πιο έγκυρη και αντικειμενική γίνεται.

  Θεωρώ ότι η ΕΡΤ οφείλει να αντιδράσει άμεσα. Να προστατέψει τον εαυτό της και να αναδείξει τα καλύτερα στοιχεία της. Τα έχει. Ας τα εφαρμόσει.

       

Λάθη, λάθη!

  Η ζωή όλων μας αποτελείτε από στιγμές, από μαθήματα, από ενότητες, ή ακόμη και από ολόκληρα κεφάλαια όπου διαδέχονται το ένα το άλλο, πότε ομαλά και πότε… άστο καλύτερα.

  Και κάπου εδώ κατανοούμε και μας κατανοούν λάθος. Αδικούμε και μας αδικούν. Σίγουρα κάποια στιγμή στη ζωή μας, έχουμε  ηττηθεί και έχουμε “μοιράσει” ήττες! Απλά! Αν αδικήσαμε ή αδικηθήκαμε ας μην ξεχάσουμε κάτι. Μαθήματα είναι όλα! Να είμαστε περήφανοι αν αδικήσαμε, όλοι αδικήσαμε, αρκεί όταν το καταλάβαμε, να ζητήσουμε συγγνώμη έστω και χωρίς λόγια, έστω και με τις πράξεις μας.

  Να είμαστε περήφανοι για τις ήττες μας. Όλοι ηττηθήκαμε, αλλά μέσα από αυτές, κάτι κερδίσαμε! Ίσως ένα καλύτερο “εγώ” και έναν καλύτερο εαυτό μας. Ναι, λυγίσαμε πολλές φορές κατά τη διαδρομή μας. Και γεμίσαμε με θυμό, και φωνάξαμε, και μας άκουσαν και όσοι δεν έφταιγαν σε τίποτα.

  Μπορώ να πω με σιγουριά ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν να πουν τα καλύτερα λόγια για μας. Δεν υπάρχει λόγος ή τουλάχιστον δεν είναι αυτός ο λόγος που να πρέπει να αλλάξουμε  έτσι ώστε να είμαστε αρεστοί σε όλους, ούτε οι άλλοι πρέπει να αλλάξουν για να μας αρέσουν. Υπάρχει αρκετός χώρος για όλους μας αρκεί να καταλάβουμε ότι τίποτα γύρω μας δεν μπορεί να είναι ίδιο με εμάς.

    Η κοινωνία μας αποτελείται από άτομα που θα κάνουν και λάθη και θα φάνε τα μούτρα τους και θα προκαλέσουν δυσαρέσκεια στους άλλους. Από ανθρώπους που μέσα στη ζωή, θα περάσουν από όλα τα στάδια έτσι ώστε να ωριμάσει μέσα τους αυτό που λέγεται εμπειρία.

Μέχρι όμως να συμβεί αυτό, η δοκιμή είναι μονόδρομος αρκεί να μην επιλέξουμε ξανά να βιώσουμε την ίδια εμπειρία. Αυτοί που δεν κάνουν λάθη, συνήθως δεν κάνουν τίποτε!

Τυχεροί οι Σερραίοι!

  Ολοκληρώθηκε με επιτυχία ένας πολιτιστικός θεσμός, που ίσα – ίσα μετρά μια δεκαετία ζωής και αγκαλιάστηκε θερμά από τους δημότες των Σερρών, αλλά και τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής με αποτέλεσμα, η τοπική κοινωνία να αγκαλιάσει το θεσμό και να τον κάνει δικό της.

  Η Παράδοση και ο Πολιτισμός συναντήθηκαν μέσα από την   Πανελλήνια Χορευτική Συνάντηση που προηγήθηκε, και την εβδομάδα θεατρικών παραστάσεων από ερασιτεχνικούς θιάσους που ακολούθησε αμέσως μετά.

  Εκδηλώσεις που  πείθουν ακόμη και τον πιο δύσπιστο ότι αυτό το δεκαπενθήμερο ζωντανής τέχνης, θα γίνει η αιτία η οποία θα συμβάλλει στην πνευματική καλλιέργεια του κάθε Σερραίου.

  Είναι κάτι που έχει γίνει πλέον θεσμός για τα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης μας, και ο πήχης έχει ανεβεί πολύ ψηλά. Ευχή των Σερραίων είναι να σταθεροποιηθεί αυτός ο  πήχης, και γιατί όχι να πάει ακόμη πιο ψηλά, γιατί  πρόκειται  για μία πολύ σοβαρή εκδήλωση, αρκεί να υπάρχει βοήθεια και οράματα.

  Το θέατρο, η τέχνη και ο πολιτισμός, είναι έννοιες μέσω των οποίων οι Σερραίοι πολίτες  εκφράζονται με σεβασμό στην ιστορία και στο παρελθόν είτε ως θεατές, είτε ως πρωταγωνιστές.

  Ως λάτρης της παράδοσης και του Πολιτισμού αλλά, κυρίως ως πολίτης αυτού του τόπου, θέλω να ελπίζω ότι αυτές οι εκδηλώσεις  είναι εχέγγυο για ακόμα μεγαλύτερες επιτυχίες. 

Αυτοσεβασμός!

  

  Η ανάπλαση της οδού Κωνσταντίνου Καραμανλή (πρώην Μεραρχίας), αλλάζει την εικόνα της πόλης των Σερρών.  Πρόκειται  για ένα έργο που κάνει τη ζωή  των Σερραίων πιο όμορφη, πιο ελκυστική και πιο λειτουργική.

  Είναι γεγονός ότι τα έργα αυτά ενισχύουν την επισκεψιμότητα των πολιτών στο εμπορικό κέντρο της πόλης, με ευεργετικά αποτελέσματα για την τοπική αγορά.

  Με την πεζοδρόμηση και ανάπλαση, της κεντρικότερης λεωφόρου της πόλης, έγινε  πραγματικότητα και το όραμα των Σερραίων για σύνδεση της πλατείας Ελευθερίας με το  κεντρικό πάρκο (θερινό θεατράκι), το οποίο και αυτό έχει αναβαθμιστεί, και από πλευράς υλικών, κυρίως όμως από πλευράς εκδηλώσεων.

  Ο μεγάλος αντίπαλος όμως είναι η αλλαγή νοοτροπίας μας. Δεν πέρασε ούτε μια εβδομάδα από την τελετή παράδοσης του έργου και ήδη το οδόστρωμα έχει λερωθεί από διαρροές λαδιών σταθμευμένων οχημάτων Δ.Χ. (πιάτσα, άρα ελεγχόμενη). Εμείς με διπλοπαρκαρισμένο το αυτοκίνητό μας θέλουμε να κάνουμε όλες τις δουλειές μας, οι περισσότεροι χρειαζόμαστε μαθήματα για να ωφεληθούν όλοι, ο ειδικός διάδρομος των τυφλών είναι καλυμμένος από τα τραπεζοκαθίσματα των καταστημάτων, πολλοί αδιάφοροι περπατάνε μέσα  στον ποδηλατοδρόμο υποχρεώνοντας τα ποδήλατα να περνάτε μέσα από το πλήθος με κίνδυνο για όλους μας, και τόσα άλλα.

  Όλοι γνωρίζουμε πόσο καλός είναι ο σεβασμός. Είναι κάτι που μαθαίνουμε από παιδιά. Ο σεβασμός προς τους μεγαλύτερους, προς τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα, προς τους συνανθρώπους μας, προς τα μνημεία, κ.λπ.

  Αλλά κάτι που συνήθως δεν μαθαίνουμε από  παιδιά,  είναι ο αυτοσεβασμός.  Και το να διαθέτει κάποιος αυτοσεβασμό, δεν είναι πάντα κάτι εύκολο. Γιαυτό πιστεύω αν καταφέρουμε κάποτε το «εγώ» να το κάνουμε «εμείς», ίσως να ξημερώσει μια καινούρια μέρα για όλους μας.

Που είσαι Έλληνα;

  

 "Είμαστε ένας λαός, με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη;"

  Λόγια ανεξίτηλα – επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε, σε μία Ελλάδα που ταλανίζεται από αμέτρητους εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες, γραμμένα δια χειρός Γιώργου Σεφέρη.

  Λέμε ότι ζούμε στην ομορφότερη χώρα, έχουμε το καλύτερο κλίμα και άρα είμαστε ευτυχισμένοι. Ίσως είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο. Δυστυχώς. 

  Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Γιατί, ναι μεν μπορεί να ζούμε σε μία πολύ όμορφη χώρα και ο ήλιος να μας βοηθάει να βλέπουμε φωτεινότερο τον κόσμο, αλλά απέχουμε πολύ, και πολύ περισσότερο σήμερα, να συγκαταλεγόμαστε στους λαούς που απολαμβάνουν τη ζωή. 

  Η ανθρώπινη κοινωνία (και η Ελληνική) στη μεταπολεμική περίοδο έχει κάνει μεγάλα βήματα προόδου. Όμως! Η βελτίωση των υλικών αγαθών υπερσκέλισε τις ηθικές αξίες μας.

   Η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο των μεγάλων αυτών μεταβολών. Η ύφεση που ήρθε στην χώρα μας, και μια σειρά από λάθος πολιτικές, επέκτειναν την κρίση χρονικά και ποιοτικά, και ταυτόχρονα λόγω γεωγραφικής θέσης βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή του προσφυγικού κύματος. 

  Υπό αυτές τις νέες συνθήκες το ερώτημα που προκύπτει αφορά τον τρόπο με τον οποίο σκαφτόμαστε και ενεργούμε. Ενδεχομένως έχουν συσσωρευτεί και η κοινωνική κούραση και κυρίως, η έλλειψη ελπίδας! 

   Και εδώ τίθεται το μεγαλύτερο και σοβαρότερο  ερώτημα! Που είναι οι παλαιοί ιερωμένοι με το τιμημένο ράσο; Πού είναι οι κάθε λογής δάσκαλοι; Οι άλλοι; Πού είμαστε οι απόστρατοι αξιωματικοί; Εμείς που κάθε μέρα στεκόμασταν προσοχή μπροστά στη θέα της Ελληνικής Σημαίας; Πού είναι οι αγρότες μας; Αυτοί που κόβανε για μεγάλο διάστημα την Ελλάδα στα δύο για τις επιδοτήσεις, αλλά τώρα αδιαφορούνε για το "macedonian cherries"  των  ξένων προϊόντων;

  Ηπειρώτη μου, τα έμαθες τα νέα; Σειρά θα έχεις εσύ τώρα με τους Τσάμηδες. Μην ξεσηκώνεσαι για την Μακεδονία. Περίμενε, και ο Κοτζιάς θα σε περιποιηθεί κι εσένα. Εσύ, Θρακιώτη μου, Κρητικέ μου, Πελοποννήσιε, πού είστε; Τι φοβάστε και δεν αντιδράτε; Πού είσαι, Έλληνα;

   Ναι! Διερωτώμαι, πού είναι αλήθεια και τι κάνουν όλοι αυτοί που με τον «α» ή τον «β» τρόπο είναι, ή θέλουν να είναι, οι ταγοί του Έθνους; Πολιτικοί, Ακαδημαϊκοί, Επιστήμονες, άνθρωποι του Πνεύματος που παλιότερα χύνανε το αίμα τους για ιδέες, αξίες και ιδανικά; 

  

16^η Πανελλήνια χορευτική συνάντηση.

Με επιτυχία στέφθηκε η διοργάνωση και υλοποίηση της«16ης Πανελλήνιας Χορευτικής Συνάντησης» που διοργάνωσε η Κ.Ε.ΔΗ.Σ, ο Δήμος Σερρών και οι τοπικοί Πολιτιστικοί Σύλλογοι, και η οποία πραγματοποιήθηκε στο Θερινό Θεατράκι του Δήμου Σερρών, (στο Κεντρικό Πάρκο της πόλης). 

 Το παρών στο κατάμεστο θεατράκι, σε αυτή τη γιορτή παράδοσης και πολιτισμού, μουσικής και τραγουδιού, έκφρασης και χορού, φιλίας και συνεργασίας, έδωσαν όλο το τετραήμερο  χιλιάδες  Σερραίοι, που όπως κάθε χρόνο, παρακολουθούν τις χορευτικές ομάδες, οι οποίες παρουσίασαν επί σκηνής την ιδιαίτερη μουσικοχορευτική τους παράδοση, τις παραδοσιακές φορεσιές, με τη συνοδεία μάλιστα δεξιοτεχνών οργανοπαικτών της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής .

 Το Φεστιβάλ Παραδοσιακού Χορού και Μουσικής των Σερρών ύστερα από 16 χρόνια συνεπούς παρουσίας στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης και εν γένει της χώρας, έχει αναδειχθεί σ’ έναν από τους σημαντικότερους θεσμούς στην προβολή και διάδοση της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς. 

 Κατά τη διάρκεια αυτής της τετραήμερης γιορτής, η πόλη έχει  συντονιστεί μουσικά και χορευτικά με διαφορετικές παραδόσεις και πολιτισμούς, γεφυρώνοντάς την με τις χορευτικές παραδόσεις  όλων των περιοχών της πατρίδας μας και αναδεικνύοντας την ποικιλομορφία τους, τον πλούτο και το βάθος τους.

 Από την έναρξη του Φεστιβάλ,  ενεργή υπήρξε η υποστήριξη όλων των Σερραίων και έτσι χρόνο με το χρόνο όλο και βελτιώνεται η διοργάνωση, όλο και περισσότερα συγκροτήματα από όλη τη χώρα συμμετέχουν, κάνοντας γνωστό το φεστιβάλ και την περιοχή σε πολλές άλλες πόλεις της πατρίδας μας, και  τώρα πλέον μπορούμε να αναφερόμαστε στο μεγαλύτερο πολιτιστικό γεγονός της περιοχής μας, αλλά και από τα σημαντικότερα Φεστιβάλ Πολιτισμού της Μακεδονίας.

 Παρουσιαστής της εκδήλωσης, όπως και πέρση, ο  Αλέξης Κωστάλας, ο οποίος όπως ήταν αναμενόμενο, κέρδισε τις εντυπώσεις, ενώ δεν παρέλειπε συνεχώς να απονέμει τα εύσημα στους συμμετέχοντες για την προσπάθεια που κατέβαλλαν και παράλληλα, επισήμανε πόσο σημαντικό είναι το γεγονός όλοι μας να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε την παράδοση.
 Τέλος, καθοριστικής σημασίας γεγονός αποτελούν οι προσπάθειες του ακούραστου προέδρου της ΚΕΔΗΣ κ. Βασίλη Τερζή, (φωτό), οποίος άοκνα καταβάλει, δεκαετίες τώρα, τις προσπάθειές του με επιχειρήματα και τρόπο μοναδικά πειστικό, ότι η παράδοση δεν γίνεται να σβήσει.  

Κολωνιάτι Ιωαννίνων !

 Όταν  παρευρίσκεσαι σε ένα φεστιβάλ παραδοσιακής μουσικής είναι βέβαιο ότι για τους περισσότερους από εμάς είναι μια μοναδική, αποκαλυπτική και απίστευτα νοσταλγική στιγμή. Και όταν αυτή τη στιγμή από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ακούς τον αδερφό σου να σου μιλάει από την πατρίδα σου, ε, ναι!  Αυτό το τηλεφώνημα σε κάνει να ξαναβρεθείς στον συνηθισμένο περίπατο της σκέψης. Αυτόν, που το σεργιάνι του νου σου, παλεύει να μη τον ξεχάσει ποτέ. 

 Κολωνιάτι Ιωαννίνων! O μόνος τόπος που με κάνει να ονειρεύομαι αληθινά, να γαληνεύω, να αισθάνομαι. Έτσι, γιατί στο χρηματιστήριο της νοσταλγίας, το Κολωνιάτι είναι χωρίς αμφιβολία μια από τις πιο σταθερές αξίες μου. Είναι αυτές που  κάποιες φορές με κάνουν να προσπαθώ να φέρω κοντά τις πιο φρέσκιες, αν όχι τις πιο δυνατές μνήμες από αυτό.

 Είναι ένα τρυφερό ξάφνιασμα, ένα νοσταλγικό ταξίδι σε τόπους οικείους, και κυρίως μία πρόσκληση και μία αφορμή να σταθώ σε αυτές τις αναλλοίωτες στιγμές που περνούν, μα δεν ξεχνιούνται για την ομορφιά και την αλήθεια τους, κάτι τέτοιες ώρες.

 Και είναι αυτές οι στιγμές που πάνε και έρχονται ζωγραφίζοντας την διάθεσή μου με το απόμακρο χθες, που πάντα βρίσκουν τρόπο απρόσμενα και με την πρώτη ευκαιρία, να ξετρυπώσουν. Είναι αυτές που γλιστρούν στην  μνήμη μου που έχει γεμίσει με πράγματα, κάποια ασήμαντα και αμφίβολα, και κάποια άλλα όχι.

 Τότε, που αμούστακο παιδί ακόμη, είχα μεγάλα όνειρα, αλλά προπάντων ηθικό υψηλό. Τότε που οι γενικότερες καταστάσεις αφαίρεσαν για πάντα από εμένα, αλλά και από όλα τα χωριατόπαιδα της γενιάς μου, την παιδική μας ηλικία. Και τώρα, να τα πάλι, κάνουν την εμφάνιση τους σαν όνειρο. Ξεγνοιασιά, ανεμελιά, μακριά από σκοτούρες, άνχη και έγνοιες. Παιδικές μνήμες, αξεθώριαστες στο πέρασμα τόσων δεκαετιών.

 Δεν είναι εύκολο να ζεις μακριά από τον τόπο που γεννήθηκες. Κανένας δεν φεύγει από την πατρίδα του, από τις ρίζες του, από τον τόπο του και τους δικούς του, γιατί θέλει να φύγει.   

 Φεύγει γιατί δεν μπορεί να μείνει.

 Ο κόσμος μας χωρίς προστακτική!

 «Να πάρεις το αυτοκίνητό σου από τη θέση μου, τώρα,» άκουσα τον ηλικιωμένο κύριο να λέει στον συνομήλικο του και σκέφτηκα: Πόσο διαφορετικότερος θα ήταν ο κόσμος μας χωρίς την προστακτική.

 Σιχαινόμουνα και τη σιχαίνομαι την προστακτική. Δεν ξέρω γιατί, αλλά έτσι είναι. Χρησιμοποιώντας στην καθημερινότητά μας έναν πιο ευγενικό τρόπο, νομίζω ότι θα καταλαβαινόμαστε πολύ καλύτερα, όποιοι και αν είμαστε. Αν  ενοχλούνε οι  πράξεις μας, υπάρχουν άλλοι τρόποι να το πούμε. Δεν είναι δυνατόν να απαιτούμε τον σεβασμό μας. Πρέπει να αποδείξουμε με τις πράξεις μας ότι τον αξίζουμε.

 Όταν προστάζουμε-διατάσουμε να γίνει κάτι, είναι αδύνατο να πιστέψει ο άλλος πως είναι για το καλό του. Αν του το πούμε απλοϊκά και ήσυχα, τότε ίσως να καταλάβει πολλά περισσότερα. Αν κάποτε χρειαστεί να αγωνιστούμε για κάτι, δεν χρειάζεται να το προστάξουμε. Και αν σταθούμε δίπλα ο ένας στον άλλο, θα βρεθεί ο τρόπος, για το λογικότερο  αποτέλεσμα.

 Σε μια υγιή κουβέντα δε χωρά η προστακτική φωνή. Το μόνο που προσφέρει είναι οργή και πόνο σε αυτόν που τα δέχεται. Αυτές οι απειλές μόνο δυσαρέσκεια φέρνουν και έλλειψη αξιοπιστίας προς το πρόσωπο που τις χρησιμοποιεί.   Και το μόνο που καταφέρνει στην ουσία είναι να επιδεινώνει το πρόβλημα, όποιο κι αν είναι. Οι λέξεις μπορούν να γίνουν είτε φάρμακο, είτε δηλητήριο.

 Καλά λένε ότι «η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει». Ο άνθρωπος που χρησιμοποιεί μια τέτοια γλώσσα έχει ως σκοπό να ταπεινώσει τον άλλον.

 Γι’ αυτό λέω: Ο κόσμος που θέλουμε να φτιάξουμε δεν πρέπει να έχει προστακτική. Γιατί ο κόσμος δεν είναι οι άλλοι. Είμαστε και εμείς. Και έτσι, ας αρχίσουμε να μιλάμε απλά, με ευγένεια.

 Να καταλαβαινόμαστε!

Προστασία του Πολίτη!

 Σχεδόν όλες οι καταδικαστέες πράξεις, οφείλονται στην φτώχεια, στην καταπίεση, στην εκμετάλλευση, στην αδικία και τελικά σε όλα τα κακά της μοίρας μας.

 Και όπως η δράση έχει και αντίδραση, και όσο κυριαρχούν αυτές οι συνθήκες, ναι, θα υπάρχει και η αντίδραση. Τι γίνεται όμως όταν αυτή η αντίδραση λάβει την μορφή πράξεων που παραβιάζουν τους νόμους και τα ψηφίσματα του κράτους;

 Για την τρομοκρατία φυσικά, δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη δικαιολόγηση από αυτό. Η λύση του προβλήματος αποτυπώνεται στα λόγια της νέας υπουργού «προστασίας του πολίτη», Όλγας  Γεροβασίλη: «Ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσεις την τρομοκρατία είναι να εξαλείψεις προληπτικά τις αιτίες που την γεννούν... την διαφθορά, την απαξίωση της πολιτικής, τον αποκλεισμό, τις κοινωνικές διακρίσεις και ανισότητες».

 Δηλαδή, λίγο- πολύ, σύμφωνα με τα λεγόμενα της υπουργού, θα περιμένουμε. Μέχρι πότε όμως; Και έως τότε τι θα κάνουμε; Απλώς θα περιμένουμε;  

 Ο πιο ανώδυνος τρόπος για να μην κάνει τίποτα ένας πολιτικός είναι να επικαλεστεί την ύπαρξη κοινωνικών αιτίων πίσω από κάθε  αξιόποινη πράξη. Ή και να την αποδώσει στην έλλειψη παιδείας. Έτσι, μεταθέτει τις ευθύνες στους ίδιους τους πολίτες, σε όλους τους προκατόχους της, και φτάνει στην εποχή της φουστανέλας.

 Η δουλειά όμως του πολιτικού κυρία υπουργέ, είναι να δίνει λύσεις. Πόσες και πόσες φορές όμως, το ίδιο έργο. Κανείς δεν ξέρει κανέναν, όλοι αναζητούν ποιος ήταν και πάει λέγοντας.

Ακούμε π.χ. ότι  έγιναν πιο αυστηρές οι ποινές στους ποδοσφαιρικούς αγώνες, αλλά ο κόσμος γελάει σήμερα για τον έλεγχο της χθεσινής φονικής φωτοβολίδας σε αγωνιστικό χώρο.

 Ξέρετε κάτι όμως κυρία υπουργέ; Θα γελάει μέχρι η φωτοβολίδα να βρει στόχο… Μετά όμως; Προφανώς και εσείς δεν έχετε κατανοήσει κάτι πολύ απλό. Το υπουργείο του οποίου προΐστασθε υπάρχει για να προστατεύει τον πολίτη και την περιουσία του από τους εγκληματίες, τους οποίους εγκληματίες εσείς, οφείλετε να ελέγξετε και μάλιστα άμεσα και παραδειγματικά!

Οι δικές μας πόρτες! 

   

 Όταν πριν από λίγες μέρες βρέθηκα προσκεκλημένος σε ένα υπέροχο σπίτι κάποια στιγμή αντίκρισα αυτή την υπέροχη  πόρτα.

 Και στις σύντομες σκέψεις μου αναρωτήθηκα πόσα κρύβουν πίσω τους όλες αυτές οι πόρτες. Οι πόρτες μας; Πόσα μυστικά, λάθη, ενοχές, πόνο; Και πόσα και πόσα δεν έχουν γραφεί για τις πόρτες.

 Έχουμε κλείσει τις ψυχές μας πίσω από πόρτες με διπλοκλειδωμένα λουκέτα, μη τυχόν και βγει η αλήθεια μας προς τα έξω. Και το ίδιο θέλουμε και από τους άλλους. Δε θέλουμε να δούμε πίσω από τις πόρτες τους. Αρκούμαστε στην επιφάνειά τους. Και ίσως αυτό να είναι και ένας λόγος που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

 Μήπως πρέπει σιγά – σιγά να βγάλουμε από πάνω μας τα λουκέτα, να βάλουμε πάνω τους λίγο χρώμα, να αφήσουμε λίγο φως να  τις διαπεράσει και να μπορέσουν οι άλλοι να κοιτάξουν μέσα μας;

 Μήπως πρέπει σιγά – σιγά να ξεπεράσουμε τους φόβους και τις  επιφυλάξεις και να «μπούμε» στις πόρτες που μας παρουσιάζονται;

 Μήπως πρέπει σιγά – σιγά να ανοιχτούμε πραγματικά και φοβόμαστε να αφήσουμε τους άλλους να μάθουν ποιοί πραγματικά είμαστε;

 Μήπως έτσι αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε  βαθύτερα τον εαυτό μας; 

 Και ας μη ξεχνάμε πως καμία πόρτα κλειδωμένη δεν ανοίγει αν δεν προσπαθήσουμε ξανά και ξανά.

 Και κυρίως! Τις περισσότερες φορές το τελευταίο κλειδί είναι αυτό που ανοίγει την πιο σημαντική πόρτα και μπαίνοντας, ίσως και να βγούμε διαφορετικότεροι!