Κολωνιάτι Ιωαννίνων !

 Όταν  παρευρίσκεσαι σε ένα φεστιβάλ παραδοσιακής μουσικής είναι βέβαιο ότι για τους περισσότερους από εμάς είναι μια μοναδική, αποκαλυπτική και απίστευτα νοσταλγική στιγμή. Και όταν αυτή τη στιγμή από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ακούς τον αδερφό σου να σου μιλάει από την πατρίδα σου, ε, ναι!  Αυτό το τηλεφώνημα σε κάνει να ξαναβρεθείς στον συνηθισμένο περίπατο της σκέψης. Αυτόν, που το σεργιάνι του νου σου, παλεύει να μη τον ξεχάσει ποτέ. 

 Κολωνιάτι Ιωαννίνων! O μόνος τόπος που με κάνει να ονειρεύομαι αληθινά, να γαληνεύω, να αισθάνομαι. Έτσι, γιατί στο χρηματιστήριο της νοσταλγίας, το Κολωνιάτι είναι χωρίς αμφιβολία μια από τις πιο σταθερές αξίες μου. Είναι αυτές που  κάποιες φορές με κάνουν να προσπαθώ να φέρω κοντά τις πιο φρέσκιες, αν όχι τις πιο δυνατές μνήμες από αυτό.

 Είναι ένα τρυφερό ξάφνιασμα, ένα νοσταλγικό ταξίδι σε τόπους οικείους, και κυρίως μία πρόσκληση και μία αφορμή να σταθώ σε αυτές τις αναλλοίωτες στιγμές που περνούν, μα δεν ξεχνιούνται για την ομορφιά και την αλήθεια τους, κάτι τέτοιες ώρες.

 Και είναι αυτές οι στιγμές που πάνε και έρχονται ζωγραφίζοντας την διάθεσή μου με το απόμακρο χθες, που πάντα βρίσκουν τρόπο απρόσμενα και με την πρώτη ευκαιρία, να ξετρυπώσουν. Είναι αυτές που γλιστρούν στην  μνήμη μου που έχει γεμίσει με πράγματα, κάποια ασήμαντα και αμφίβολα, και κάποια άλλα όχι.

 Τότε, που αμούστακο παιδί ακόμη, είχα μεγάλα όνειρα, αλλά προπάντων ηθικό υψηλό. Τότε που οι γενικότερες καταστάσεις αφαίρεσαν για πάντα από εμένα, αλλά και από όλα τα χωριατόπαιδα της γενιάς μου, την παιδική μας ηλικία. Και τώρα, να τα πάλι, κάνουν την εμφάνιση τους σαν όνειρο. Ξεγνοιασιά, ανεμελιά, μακριά από σκοτούρες, άνχη και έγνοιες. Παιδικές μνήμες, αξεθώριαστες στο πέρασμα τόσων δεκαετιών.

 Δεν είναι εύκολο να ζεις μακριά από τον τόπο που γεννήθηκες. Κανένας δεν φεύγει από την πατρίδα του, από τις ρίζες του, από τον τόπο του και τους δικούς του, γιατί θέλει να φύγει.   

 Φεύγει γιατί δεν μπορεί να μείνει.