«Να πάρεις το αυτοκίνητό σου από τη θέση μου, τώρα,» άκουσα τον ηλικιωμένο
κύριο να λέει στον συνομήλικο του και σκέφτηκα: Πόσο διαφορετικότερος θα ήταν ο
κόσμος μας χωρίς την προστακτική.
Σιχαινόμουνα και τη σιχαίνομαι την προστακτική. Δεν ξέρω γιατί, αλλά έτσι
είναι. Χρησιμοποιώντας στην καθημερινότητά μας έναν πιο ευγενικό τρόπο, νομίζω
ότι θα καταλαβαινόμαστε πολύ καλύτερα, όποιοι και αν είμαστε.
Αν ενοχλούνε οι πράξεις μας, υπάρχουν άλλοι τρόποι να το
πούμε. Δεν είναι δυνατόν να απαιτούμε τον σεβασμό μας. Πρέπει να αποδείξουμε με
τις πράξεις μας ότι τον αξίζουμε.
Όταν προστάζουμε-διατάσουμε να γίνει κάτι, είναι αδύνατο να πιστέψει
ο άλλος πως είναι για το καλό του. Αν του το πούμε απλοϊκά και ήσυχα, τότε ίσως
να καταλάβει πολλά περισσότερα. Αν κάποτε χρειαστεί να αγωνιστούμε για κάτι, δεν
χρειάζεται να το προστάξουμε. Και αν σταθούμε δίπλα ο ένας στον άλλο, θα
βρεθεί ο τρόπος, για το λογικότερο αποτέλεσμα.
Σε μια υγιή κουβέντα δε χωρά η προστακτική φωνή. Το μόνο που προσφέρει
είναι οργή και πόνο σε αυτόν που τα δέχεται. Αυτές οι απειλές μόνο δυσαρέσκεια
φέρνουν και έλλειψη αξιοπιστίας προς το πρόσωπο που τις χρησιμοποιεί.
Και το μόνο που καταφέρνει στην ουσία είναι να επιδεινώνει το πρόβλημα, όποιο
κι αν είναι. Οι λέξεις μπορούν να γίνουν είτε φάρμακο, είτε δηλητήριο.
Καλά λένε ότι «η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει». Ο άνθρωπος
που χρησιμοποιεί μια τέτοια γλώσσα έχει ως σκοπό να ταπεινώσει τον άλλον.
Γι’ αυτό λέω: Ο κόσμος που θέλουμε να φτιάξουμε δεν πρέπει να έχει
προστακτική. Γιατί ο κόσμος δεν είναι οι άλλοι. Είμαστε και εμείς. Και έτσι, ας
αρχίσουμε να μιλάμε απλά, με ευγένεια.
Να καταλαβαινόμαστε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου