Ήρθαν τα Χριστούγεννα

  

  Ήρθαν τα Χριστούγεννα, και προάγγελος, βοηθούντος και του καιρού, είναι η φωταγώγηση των δέντρων στα κεντρικά σημεία των πόλεων με ένα υπερθέαμα πυροτεχνημάτων. Ταυτόχρονα οι πόλεις και τα χωριά μας έχουν γεμίσει με φωτάκια, στολισμένες βιτρίνες, και μουσικές, ενώ o κόσμος έχε κατακλύσει τους δρόμους και τις πλατείες ακούγοντας όπου και αν σταθεί τραγούδια και μελωδίες, και επιπλέον ο βομβαρδισμός διαφημίσεων για δώρα, παιχνίδια και ρεπορτάζ για μέρη που πρέπει να επισκεφτούμε για να περάσουμε τέλεια τις γιορτινές μέρες. Όλα αυτά έχουν ως μοναδικό σκοπό να μας πείσουν για το πόσο χαρούμενοι πρέπει να είμαστε απλά και μόνο λόγω των εορτών, ή θέλοντας να αποκτήσει ακόμα πιο μεγάλη έμφαση, αξία, ή και αναγκαιότητα το θαύμα των Χριστουγέννων.

  Αλήθεια αυτό είναι το πνεύμα των εορτών; Είναι αλήθεια αυτό το θαύμα των Χριστουγέννων; Να ξοδεύουμε χρήματα σε δώρα είτε για τον εαυτό μας, είτε για άλλους; Να γεμίζουμε το σπίτι και το μπαλκόνι μας με εκατοντάδες λαμπάκια, που πολλές φορές καταντούν και κακόγουστα; Μήπως το πραγματικό θαύμα σε μια περίοδο που σηματοδοτεί παράλληλα το τέλος του χρόνου, τη γέννηση του Χριστού, αλλά και την αρχή ενός νέου χρόνου, είναι η επαφή με τον εαυτό μας, η επαφή με τα συναισθήματά μας, η επαφή με τις πραγματικές μας ανάγκες, η αποδοχή των λαθών που κάναμε αλλά και η αποδοχή του τελικά ποιοι είμαστε; Μήπως το να βάλουμε νέους στόχους ή να ενισχύσουμε τους ήδη υπάρχοντες θα οδηγήσουμε τη ζωή μας εκεί που θέλουμε; Μήπως το να έρθουμε πιο κοντά με τους δικούς μας ανθρώπους, να τους ακούσουμε και να νοιαστούμε πραγματικά, είναι αυτό που θα γεμίσει την καρδιά μας ζεστασιά και θα σχηματίσει στο πρόσωπό μας ένα πραγματικό και φωτεινό χαμόγελο;

  Δεν υποστηρίζω πως όλα τα παραπάνω με τα δώρα, τις γιορτές, κλπ, είναι ανώφελα. Δεν υποστηρίζω πως όσοι τα ακολουθούν ή τα επιθυμούν είναι κακοί ή κατώτεροι άνθρωποι. Αυτό που σκέφτομαι είναι πως αν δίναμε λίγο χώρο ειδικά αυτή την περίοδο στα συναισθήματα, τις ανάγκες, τις αλήθειες μας, αλλά και στο να είμαστε εκεί δίπλα στους ανθρώπους μας, θα είμαστε πολύ καλύτεροι  και σαν άνθρωποι και σαν Χώρα.

  Έχει μέλλον η δημοσιογραφία;

  Σκιές και ερωτήματα θέτει πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της «Εφημερίδας των Συντακτών» που κυκλοφορεί  σήμερα για τον πρώην Αρχηγό ΓΕΣ που τοποθετήθηκε σε αυτή τη θέση από την προηγούμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ λόγω των αδιαμφισβήτητων προσόντων του, και που η σημερινή Κυβέρνηση τον όρισε Υφυπουργό Εθνικής Άμυνας και Εθνικό Συντονιστή για την αντιμετώπιση και διαχείριση του μεταναστευτικού-προσφυγικού ζητήματος.

 Αν είναι αλήθεια ή ψέματα έχει λιγότερη αξία. Ας αποφασίσει η δικαιοσύνη.  Τι θα γίνει όμως αν ο εν λόγω προσφύγει και δικαιωθεί; Η εφημερίδα θα ζητήσει συγνώμη σε αντίστοιχο ολοσέλιδο και δη πρωτοσέλιδο; Όπως και να έχει η λάσπη θα μείνει.

  Όταν αναφέρεται στον Υφυπουργό Εθνικής Άμυνας, που  αποσκοπεί  αυτό το δημοσίευμα όταν μάλιστα η χώρα μας βρίσκεται σε μια παρατεταμένη εθνική κρίση σε εξέλιξη; Όταν πολλοί μιλούνε για αναπόφευκτο θερμό επεισόδιο;  Που επωμίζεται ένα εθνικά κρίσιμο έργο, αυτό του επικεφαλής του Ενιαίου Φορέα Επιτήρησης των  Συνόρων; Επίθεση γιατί; Για να υπονομευθεί η εθνική ομοψυχία σε μια κρίσιμη συγκυρία για τα εθνικά μας θέματα; Για να υπονομευθεί το έργο που έχει αναλάβει, προκειμένου να αντιμετωπιστεί το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα; 

  Σε μια εποχή που τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έχουν καταντήσει ένας θεσμός που διαρκώς απαξιώνεται στη συνείδηση των πολιτών, και η δραματική μείωση της κυκλοφορίας εφημερίδων δείχνει την όλο και μικρότερη επιρροή του Τύπου, της υποτιθέμενης 4ης εξουσίας, μοιραία τίθεται το ερώτημα: Έχει μέλλον η δημοσιογραφία; Άποψή μου είναι πως ναι! Η δημοσιογραφία μια χαρά μέλλον θα έχει. Για τους δημοσιογράφους δεν ξέρω.