Ο Χ Ι  !

  Γιορτάζοντας την επέτειο του ΟΧΙ, η οποία μνημονεύει την άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις που περιείχε το τελεσίγραφο που επιδόθηκε από τον Πρέσβη της Ιταλίας  στον Έλληνα πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά, με το οποίο η Ιταλική Κυβέρνηση ζητούσε «το δικαίωμα να καταλάβει δια των Ενόπλων  Δυνάμεών της ορισμένα στρατηγικά σημεία του ελληνικού εδάφους», περνάνε από το μυαλό μου άπειρες σκέψεις:

  Την 28  Οκτωβρίου του 1940 άρχισε ένας αγώνας για την ελευθερία ο οποίος αρχικά υπήρξε νικηφόρος κατά της Ιταλίας, στη συνέχεια όμως κατέληξε σε ήττα, μετά την επέμβαση του Χίτλερ για να ακολουθήσουν τα μαύρα χρόνια της  ανελέητης κατοχής.

 Σήμερα συνειδητοποιούμε όλοι και πλήρως τη σημασία της ημέρας, ή απλά  την αναφέρουμε σαν κάποια τυπική εκδήλωση, ή σε μια παρέλαση;

  Το «ΟΧΙ», ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος ή το αλβανικό έπος, όπως και αν επιθυμούμε να το ονομάσουμε, αποτελεί ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός που υπερβαίνει τα όρια με την ευρύτερη σημασία του όρου που συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της Χώρας στο Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου;

  Το απόσπασμα από ομιλία του Άγγελου Τερζάκη σε επέτειο 28ης Οκτωβρίου 1940 νομίζω ότι πρέπει να μας προβληματίσει πάρα πολύ.

  «... Οι σημαίες που ξεδιπλώθηκαν εκείνο το πρωί, οι ιαχές, τα τραγούδια που ακούστηκαν στα χείλη των παιδιών που έφευγαν για το μέτωπο, αυτό διακήρυσσαν… Αυτό το πολυδιάστατο νόημα της φιλοπατρίας καλείται να πανηγυρίζει κάθε χρόνο ο ελληνικός λαός. Ζούμε σε καιρούς πονηρούς, καχύποπτους, όπου οι έννοιες έχουν φυράνει ή διαφθαρεί...»

  Έτσι σ'αυτήν εδώ τη χώρα και όσο θα υπάρχει ακόμα στη ζωή και η γενιά που έζησε ιδιαίτερα στο μέτωπο το 1940-41,  ο πολεμιστής στρατιώτης του '40 στην πλαγιά του λόφου προφήτης Ηλίας, στο ιστορικό Καλπάκι θα μας  θυμίζει την εποχή και το έπος του '40 και ταυτόχρονα θα ξέρουμε πως ο κόσμος γεννάει πάντοτε ανθρώπους που, σε μια έστω φάση της ζωής τους, θα αγωνιστούν με πίστη για έναν κώδικα ηθικών αξιών.

  Γι΄αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους

   Για να ετοιμαζόμαστε σιγά, σιγά!  

  28η Οκτωβρίου 1940. Ήταν τότε που τα σύννεφα του πολέμου κύκλωσαν τη χώρα μας  και πολλοί ήταν αυτοί που στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και πολέμησαν για τη λευτεριά του έθνους.

 Αποτελεί ημέρα ορόσημο, ημέρα μνήμης και εθνικής αξιοπρέπειας στην παγκόσμια ιστορία. Ταυτόχρονα αποτελεί νέο «Μολών Λαβέ» του Λεωνίδα, και ένα καινούριο «Ελευθερία η Θάνατος» των αγωνιστών του 21.

  Και μιας και θα ακουστούν πολλά, και μάλιστα τη στιγμή που για το υπουργείο Παιδείας η αριστεία συνεχίζει να μην είναι κριτήριο για να «κρατήσεις» την σημαία, καθώς και φέτος η επιλογή των σημαιοφόρων στις παρελάσεις γίνεται με κλήρωση και όχι με τον βαθμό, και επειδή θα ειπωθούν και περισσότερα για την παρέλαση, το νόημά της, την καταγωγή της, την αξία της και το λόγο ύπαρξης της στις μέρες μας, σκέφτομαι τα εξής:

   Οι σκέψεις μου δεν ενδιαφέρουν, θα μου πείτε.

   Επίκαιρο όμως μα και βασανιστικό προβάλλει το ερώτημα: Πώς εκείνη την εποχή ένας ολόκληρος λαός δέχθηκε να προσφέρει τη ζωή του; Και πόσοι από μας σήμερα  νοιώθουμε συγκίνηση και υπερηφάνεια όταν ανακαλούμε τα ιστορικά γεγονότα εκείνης της περιόδου. Γιατί τότε οι  Έλληνες αγωνίστηκαν ηρωικά και θυσιάστηκαν; Πόσοι από εμάς σήμερα θα αναρτήσουμε τη Σημαία μας για τον έ­παινο αυτών των θριαμβευτών;

  Πολ­λοί ή λίγοι; Δική σας η απάντηση.

Η νοοτροπία μας 

  Είναι πρόωρο θα μου πείτε, αλλά η  συζήτηση για τις επικείμενες αυτοδιοικητικές εκλογές έχει αρχίσει μιας και πολύ λίγοι μήνες μας χωρίζουν απ αυτή τη διαδικασία.

  Τους επόμενους  μήνες θα κληθούμε να ακούσουμε και να κρίνουμε συμπολίτες μας, που θα θέσουν τον εαυτό τους στη διάθεση της τοπικής αυτοδιοίκησης.  Για τις θέσεις αυτές  ήδη παρελαύνουν αρκετά από τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, και όλα, μα σχεδόν όλα, μιλάνε για μια «σύγχρονη πόλη» που ονειρεύονται.

  Σύγχρονη πόλη, σημαίνει και έξυπνη πόλη όμως, που μπορεί να προσφέρει στους πολίτες της. Και μέχρι εδώ τα πράγματα φαίνονται απλά. Πρέπει να ξεφύγουμε από στερεότητα όπως το ότι έξυπνη πόλη είναι μία πόλη που έχει free internet και υπηρεσίες υψηλής τεχνολογίας. Η τεχνολογία προφανώς και μπορεί να βοηθήσει πάρα πολύ, αλλά δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός.

  Σύγχρονη και έξυπνη πόλη μπορεί να γίνει με όλα όσα σχετίζονται με τον τρόπο αλλαγών της πόλης ως κοινωνίας που σκέφτεται και δρα διαφορετικά, μιας και η σύγχρονη πόλη, καταρχήν, αλλάζει από τους ίδιους τους κατοίκους της. Μία σύγχρονη πόλη νοιάζεται για πολλά πράγματα, έχοντας πάντα στο επίκεντρο, αλλά και τελικό αποδέκτη, τον ίδιο τον άνθρωπο.

  Η σύγχρονη πόλη, δεν είναι θέμα χρημάτων και ευρωπαϊκών προγραμμάτων, αλλά είναι κυρίως θέμα  παιδείας. Όλοι ψάχνουμε για μια αλλαγή, αλλά την περιμένουμε από τον διπλανό μας, εμείς δεν νοούμε να αλλάξουμε. Τα σκουπίδια και τα αποτσίγαρα π.χ. που βρίσκονται  στο δρόμο, δεν εμφανίστηκαν από μόνα τους. Είναι αποτελέσματα  του ανθρώπινου παράγοντα.

 Η τεχνολογία βελτιώνει, απογειώνει, συναρπάζει και σίγουρα αλλάζει. Η νοοτροπία όμως;

Άλογα !

   Άλογα! Τα μαγευτικά αυτά πλάσματα μπορούν πραγματικά να επουλώσουν βαθιά συναισθηματικά τραύματα και να αποτελέσουν τον καλύτερο σύμμαχό μας, έστω σε μια  απλή βόλτα μαζί τους.

   Συνηθίζεται  να λέγεται ότι τα άλογα είναι από τα πιο όμορφα και μάλλον τα πιο περήφανα ζώα του πλανήτη μας. Όμως, αυτά δεν αποτελούν τα μόνα χαρακτηριστικά τους. Είναι υπομονετικά. Είναι διαισθητικά, ειλικρινή, συγχωρούν, αποδέχονται, σέβονται και δεν επικρίνουν.

   Όλες αυτές οι ιδιότητές τους χρησιμοποιούνται κατά την επαφή ενός αλόγου με έναν άνθρωπο. Και το σημαντικότερο είναι ότι τα άλογα δεν κρίνουν ανθρώπους, κρίνουν συμπεριφορές. 

    Στον κόσμο των αλόγων, όπως και των ανθρώπων, οι ανάγκες γεννούν επιθυμίες και αυτές με την σειρά τους συμπεριφορές, αλλά στα άλογα η διαδικασία δεν συγχωρεί παρερμηνείες. Στον κόσμο των αλόγων υπάρχουν ανάγκες, επιθυμίες, όρια, επιλογές, συναισθήματα, αλλά όλα αυτά, χωρίς κριτική.

    Από την Ομηρική εποχή είναι συνδεδεμένα με την πολιτιστική και οικονομική ζωή των ανθρώπων. Η αλληλεπίδραση του αλόγου με τον άνθρωπο αποτελεί φαινόμενο που εμφανίζεται σε όλες τις δραστηριότητες  και ταυτόχρονα αποτελούν και  σημαντικό κεφάλαιο στην βιοποικιλότητα του οικοσυστήματος.

   Πανέμορφα άλογα με φόντο τις υπέροχες ακρογιαλιές μας. Πίνακάς μου, που ελπίζω να τον τελειώσω κάποια στιγμή.

Υπάρχει κράτος χωρίς σύνορα;

  

  Στην παλαιά εθνική οδό Καβάλας-Θεσσαλονίκης, ένα αυτοκίνητο συγκρούστηκε μετωπικά με φορτηγό, με αποτέλεσμα να τυλιχτούν στις φλόγες και τα δύο οχήματα. Από την σύγκρουση έχασαν την ζωή τους 11 άνθρωποι. Σύμφωνα με δημοσιεύματα πρόκειται για πρόσφυγες και μετανάστες, που επέβαιναν σε όχημα διακινητών.  Προφανώς  οι άτυχοι μετανάστες πέρασαν παράνομα τα σύνορα, και κάποιοι ανέλαβαν την μεταφορά τους προς το εσωτερικό της χώρας μας.
  Φίλος αποφάσισε να μετακομίσει στις ΗΠΑ –σημείο των καιρών άλλωστε- και μπήκε στη διαδικασία να τους εξηγήσει το λόγο, να τους  αποδείξει που βρήκε τα χρήματα, πόσο θα μείνει, ποιος θα τον φιλοξενήσει, αυτός που θα τον φιλοξενήσει προσκαλέστηκε  από την αστυνομία για να δώσει τη συγκατάθεσή του,  έδωσε πληροφορίες για το άτομό του και εν συνεχεία όπως του είπανε πιθανόν να του δώσουν άδεια εισόδου, η οποία θα είναι ορισμένου χρόνου και εάν την παραβιάσει θα συλληφθεί, θα φυλακιστεί και μετά θα απελαθεί.

  Εμείς; Εμείς είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο, που όποιος θέλει εισέρχεται στην επικράτειά της, χωρίς να τον εμποδίζει κανείς,  κανένας δεν τον ελέγχει και φυσικά μπορεί να παραμείνει και όσο θέλει. Αν υπήρχε ουσιαστικός έλεγχος, ίσως να αποφεύγαμε παρόμοιες καταστάσεις με τους διακινητές. Και το σημαντικότερο είναι ότι κανένας δεν ενοχλείται που καταλαμβάνεται ο δημόσιος χώρος, και μάλιστα στα κεντρικά σημεία των πόλεων.

  Κάτω από αυτές τις καταστάσεις δεν ξέρω τι νόημα έχει να συζητούμε για την οικονομική προοπτική της χώρας, το μακεδονικό, το τσάμικο που ανοίγει και αυτό, την παιδεία, την υγεία και όλα τα υπόλοιπα, εάν πρώτα δεν φυλάξουμε τα σύνορά μας. Κράτος χωρίς σύνορα από όσα γνωρίζω δεν υπάρχει πουθενά. Εάν καταργήσουμε την επικράτεια και το έθνος, τότε όλα τα υπόλοιπα είναι άνευ σημασίας. 

 Ποιός πολιτισμός;

  

 Η αρχαιοελληνική σκέψη αποτέλεσε το προοίμιο και τη βάση του σύγχρονου πολιτισμού μέχρι και σήμερα από όλα τα πολιτισμένα κράτη και ταυτόχρονα είναι αντικείμενο μελέτης χιλιάδων επιστημόνων ανά τον κόσμο. Οι έννοιες πολιτισμός και φιλοξενία για την  πατρίδα μας  ήταν και ελπίζω να συνεχίσουν να είναι ιερές. 

  Βασική προϋπόθεση  της φιλοξενίας  ήταν η συμπεριφορά του φιλοξενούμενου η οποία  όφειλε να εκπορεύεται από πνεύμα ειρηνικό και φιλικό προς το οικοδεσπότη του  και εκλαμβανόταν ως   αυτονόητη και χωρίς αστερίσκους. Η δε,  πιο σημαντική προϋπόθεση,  που εθεωρείτο  εκ των ων ουκ άνευ, ήταν ο σεβασμός προς αυτόν που τον φιλοξενεί.

  Το θεωρώ αδιανόητο στην αρχαία Ελλάδα να συνέχιζε να υπάρχει ο θεσμός της φιλοξενίας αν ο κάθε φιλοξενούμενος ερχόταν με τις δικές του παράλογες απαιτήσεις και αξίωνε από τον άνθρωπο που τον φιλοξενεί να κάνει εκπτώσεις σε αυτά που πίστευε  ή να αλλάξει  τις  συνήθειες του  επειδή ενοχλείται  ο ίδιος.

  Εδώ και ένα μήνα ο  Σταυρός που βρισκόταν στην παραλία  της Λέσβου έπεσε. Η μήπως τον έριξαν; Ελπίζω πως σύντομα οι κάτοικοι θα τον ξαναβάλουν στη θέση του γιατί κανείς δεν έχει δικαίωμα να βανδαλίζει τα σύμβολα ενός λαού. Και αν  κάποιοι ενοχλούνται και δε τα δέχονται ας αναζητήσουν την τύχη τους αλλού.

 Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

  Κατά καιρούς με κυριεύει μια περιέργεια. Ειδικά τώρα που είμαι σε μια ηλικία που οι απολογισμοί και οι αναψηλαφήσεις της ζωής αρχίζουν να μου γίνονται αναγκαίοι, βλέπω προς το παρελθόν και αναρωτιέμαι για την κρίση μου και για τις επιλογές μου.

  Κάτι τέτοιες στιγμές και όταν θέλω να καταλάβω αν ο παλαιός Γιώργος μοιάζει σε κάτι με το σημερινό, θυμάμαι  έναν γέροντα στο Άγιο Όρος που μας έλεγε: «Να είστε ταπεινοί απέναντι στους άλλους. Όχι μόνον όμως εκεί που συμφωνείτε αλλά κυρίως εκεί που διαφωνείτε»! Και αυτό είναι η ουσία του τι ζητάει για να ζήσει με πληρότητα ένας άνθρωπος, αν και στην πράξη θεωρώ ότι έχουμε ξεφύγει αρκετά.

  Ναι έτσι είναι! Αλλά μήπως και αυτό το ζητάμε από λάθος δρόμους και με λάθος τρόπους και συμπεριφορές, έτσι που όταν περάσει από δίπλα μας το σωστό, ίσως και να μη το αντιληφθούμε. Σήμερα, το  να αντιλαμβανόμαστε, από μόνο του απλά είναι κάτι. Το να μας αντιλαμβάνονται, ίσως να είναι και τίποτα. Το να αντιλαμβανόμαστε και ταυτόχρονα να μας αντιλαμβάνονται, είναι το παν.

  Η προσπάθεια  να «ψυχολογήσουμε» τους άλλους δεν αφορά μόνο τους ψυχολόγους, αλλά και όλους μας, γιατί στην πραγματικότητα όλοι λειτουργούμε ως  ψυχολόγοι σε κάποιο βαθμό.Έτσι, το να κατανοήσουμε καλύτερα τα βασικά ζητήματα έναντι των οποίων οι άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν στην σύγχρονη κοινωνία, σήμερα μπορεί να μας βοηθήσει  να καταλαβαίνουμε καλύτερα τους άλλους και σε μικρότερο βαθμό, τον εαυτό μας.

  Άβυσσος ο ψυχισμός του κάθε ανθρώπου. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι διακριτικές. Άλλες είναι από έμπνευση, άλλες από εκτίμηση, και άλλες από απλό ενδιαφέρον να είμαστε «μαζί». Και κάπως έτσι θυμάμαι, και μου δίνει περισσότερη δύναμη να συνεχίσω, η παρακάτω φράση του Γ. Ρίτσου: «Αν δεν  αποθηκέψουμε πολλά τσουβάλια φως, πως θα τα βγάλουμε πέρα μεθαύριο που θάρθουν τα σύννεφα...»

    

Γιάννινα !

   

    Αν η φύση είναι η τέχνη του Θεού, τα Γιάννινα είναι το ατελιέ του. 

  Η περιοχή των Ιωαννίνων θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο τόπος με τα χίλια πρόσωπα. Είναι μια μοναδική εμπειρία για κάθε επισκέπτη και για όλες τις εποχές του χρόνου. Μέρη γραφικά που σε καλούν να τα ανακαλύψεις και να επιστρέψεις πίσω σύντομα για μια ακόμα εξόρμηση.

  Η περιοχή των Ιωαννίνων φημίζεται για την ομορφιά του φυσικού περιβάλλοντος της και  για την ζωή των κατοίκων της. Σιγά - σιγά τα Γιάννινα αλλά και μεγάλο μέρος του νομού, γίνονται όλο και περισσότερο τουριστικός προορισμός, καθώς η ιστορία και το φυσικό κάλλος τους είναι πόλος έλξης. 

  Τα εξωτερικά γνωρίσματα της πόλης, η όψη και η μορφή της, είναι η έκθεση της πολιτιστικής κληρονομιάς, η έκφραση και η αγωνία των ανθρώπων που έζησαν, αγωνίστηκαν και μεγαλούργησαν στην περιοχή αυτή.

  Αυτών των σπάνιων ανθρώπων η ζωή και το έργο των που πρέπει να παρουσιάζονται πάντα με ανυποχώρητη υπομονή μπροστά στα μάτια των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των παιδιών και των νέων, που έχουν ακόμα τη δύναμη να θαυμάζουν και να αγανακτούν, αλλά και ταυτόχρονα να μαθαίνουν. Αυτούς περισσότερο από όλους, πρέπει να προβάλλουν και  τα βιβλία της Ιστορίας,  γιατί  αυτών οι πράξεις μπορούν να παρακινήσουν τις ανθρώπινες ψυχές στο να σκέφτονται.

  Ρώτησαν τον Αριστοτέλη: «Τι είναι ελπίδα;» Κι αυτός απάντησε: «Το όνειρο ενός ξυπνητού ανθρώπου.» Που ατενίζει τα Γιάννενα, προσθέτω εγώ!

         M E G A           

  Θέμα χρόνου είναι πλέον να πέσει το "μαύρο" στο MEGA μετά την απόφαση του ΣΤΕ για τερματισμό της λειτουργίας του. Αυτό σημαίνει ότι θα διακοπεί (;)  οριστικά η μετάδοση του προγράμματός του.

  Η τελευταία πράξη του «δράματος» αναμένεται μέσα στο επόμενο δεκαπενθήμερο με το “μαύρο” να διαδέχεται  τον τηλεοπτικό θησαυρό του καναλιού που αφήνει έντονα τα χνάρια του στην τηλεοπτική ιστορία.

  Είναι το κανάλι που έπλασε τη νέα γενιά, σκηνοθετών, σεναριογράφων, παρουσιαστών και δημοσιογράφων που η αλαζονεία τους, η έπαρση τους, η προπαγάνδα τους, η νοοτροπία του «ανεβοκατεβάζω κυβερνήσεις» είναι καθαρά δικά του στοιχεία.

  Και φυσικά έπλασε και μία ολόκληρη γενιά τηλεθεατών, μία ιδιαίτερη τηλεοπτική κοινωνία με δικούς της τηλεοπτικούς κώδικες, οι οποίοι ήταν φανατικοί υποστηρικτές του, μιας και για την «πληροφόρησή» τους δεν επιλέγανε γενικώς «κανάλι», αλλά παρουσιαστή, σχολιαστή, κ.λ.π. 

  Στενοχωριέμαι που κλείνει ένας τηλεοπτικός σταθμός. Και στενοχωριέμαι μόνο και μόνο γιατί ήδη βρέθηκαν στο δρόμο πάρα πολλοί εργαζόμενοι.

  Δεν στενοχωριέμαι καθόλου όμως για τους μεγαλοδημοσιογράφους, γιατί αυτοί ούτως ή άλλως  δεν θα μείνουν άνεργοι. Ειδικά για αυτούς που έχουνε τεράστια ευθύνη για την αλματώδη άνοδο του λαϊκισμού, την καθυστέρηση των μεταρρυθμίσεων και την επικράτηση του ψεκασμένου λόγου.

  Λυπάμαι που κλείνει, αλλά όταν θυμάμαι τον τρόπο που ανεβοκατέβαζε κυβερνήσεις .... ξελυπάμαι.  

     Σώμα υγιές μέσα και έξω!

 Στην εποχή μας έχουμε πολλές επιλογές για καθημερινή φυσική άσκηση. Άσκηση στα γυμναστήρια ενόργανη και μη, παραδοσιακά ομαδικά αθλήματα στους αθλητικούς συλλόγους, αγώνες δρόμου και ποδηλασίας, αθλήματα στη θάλασσα ή στο βουνό, διάφορα είδη χορού και άλλα. Όλα αυτά υπάρχουν στον τρόπο ζωής και ο καθένας επιλέγει αυτό που του ταιριάζει καλύτερα!  Τι γίνεται όμως με  το «νους υγιής εν σώματι υγιεί»;

 Τα ρητά των Αρχαίων Ελλήνων είναι διαχρονικά και αποπέμπουν μεγάλη σοφία. Φυσικά και ισχύει στις μέρες μας το «νους υγιής εν σώματι υγιεί», αφού  ο σύγχρονος, σύνθετος τρόπος ζωής και ο αυστηρός ρυθμός της καθημερινότητας, απαιτούν ισορροπημένη σωματική αλλά και ψυχική υγεία. Γιατί αν δεν είμαστε μέσα μας καλά, τότε όσο και να φροντίσουμε το σώμα μας, πάντα θα νιώθουμε μισοί.

 Υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που αναζητά την καθαρή σωματική άσκηση και τα γρήγορα αποτελέσματα μέσα από τα διάφορα κέντρα προπόνησης και τους personal trainers. Υπάρχει όμως και μια άλλη μεγάλη μερίδα κόσμου που έχει στραφεί προς διάφορες άλλες εναλλακτικές μορφές άσκησης με ενδυναμωτικές, αλλά και θεραπευτικές ιδιότητες τόσο για το σώμα όσο και την ψυχή. Αναζητούν πρακτικές που να προσφέρουν άσκηση, ενδυνάμωση, ανακούφιση αλλά και ευχαρίστηση.

 Ο κόσμος όμως έχει ανάγκη και από το συνδυασμό της φυσικής εξάσκησης σε συνδυασμό με την πνευματική χαλάρωση. Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη από χαρά, από εκτόνωση και τελικά να ξεφεύγουμε από την κλασική γυμναστική. Και αυτό μπορεί να μας το προσφέρει μόνο η άσκηση έξω στη φύση. Είναι αυτό που μας κάνει να αισθανόμαστε ζωντανοί, δημιουργικοί και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Είναι αυτό που  κάνει καλό τόσο στη φυσική μας κατάσταση όσο και στην… τσέπη μας.

    Αυτή η χώρα...

  Αφορμή του άρθρου αυτού αποτέλεσαν δύο συγκεκριμένα γεγονότα.

 Το πρώτο είναι η σημερινή πρωινή συζήτηση μεταξύ τσαγιού, καφέ, πολλών αντιθέσεων και έντονων διαφωνιών, κυρίως σε ότι έχει σχέση με τα τεκταινόμενα στην πόλη μας! Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι αυτή η φωτογραφία  -εξώφυλλο βιβλίου- ενός θείου μου, που το βρήκα σήμερα στο facembook και ίσως επ΄ αυτού να επανέλθω.

 Αυτή η χώρα, σε σύντομο χρονικό διάστημα έζησε τις κορυφαίες και τις πιο τραγικές στιγμές της ιστορίας μας: δυο παγκόσμιους πολέμους, κατοχή, πολιτικές κρίσεις, τρεις δικτατορίες, μικρασιατική καταστροφή και  πολλά-πολλά άλλα που δεν πρέπει να τα ξαναζήσουμε. Και το σημαντικότερο όλων ίσως, έναν εμφύλιο, και μάλιστα αρκετά πρόσφατα.

 Μου έμειναν πολύ έντονα χαραγμένα στη μνήμη μου τα λόγια ενός σημαντικού ανθρώπου –ένας υπερήλικας- να μου λέει πριν από καιρό: «Η γενιά μας έζησε πολύ χειρότερες καταστάσεις από τις σημερινές. Ζούσε όμως με το χαμόγελο στα χείλη γιατί έβλεπε μπροστά της ένα ανοιχτό ορίζοντα». Είναι αλήθεια. Έζησε πολλά στο πετσί της αυτή η γενιά και γι’ αυτό ήταν σοφότεροι από όλους εμάς που μεγαλώσαμε στην εποχή της αφθονίας και των ανεξέλεγκτων προσδοκιών.

 Και αυτό είναι πολύ σημαντικό για εμάς που στερούμαστε μνήμης, καθώς παθιαζόμαστε και ξεχνάμε εύκολα, με αποτέλεσμα η πατρίδα μας να περνάει σε τακτά χρονικά διαστήματα περιπέτειες και τραγωδίες, και τελικά να μοιάζει με καράβι χωρίς πυξίδα στην πρώτη καταιγίδα. Η διαφορά από εκείνες τις καταστάσεις είναι ότι τώρα κανείς Έλληνας δεν έχει διάθεση να ξανακτίσει τη χώρα μας!  

 Νομίζω ότι ήρθε πια η ώρα να σταματήσουμε να είμαστε μια κοινωνία "αναμνήσεων" και να γίνουμε μια χώρα με τολμηρές ενέργειες.  Το πρόβλημα με εμάς είναι πως θεωρούμε βέβαιο ότι κάθε χρονιά θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη. 

 Ε λοιπόν, δεν θα είναι πάντα, ας το πάρουμε απόφαση. Και ακόμα -εννοείται ότι εύχομαι να διαψευσθώ- στο βαρέλι δεν είδαμε τον πάτο.

  Σπουδαία τέχνη ο διάλογος.

 Ανάμεσα στ’ άλλα που έχουν χαθεί στη σύγχρονη εποχή είναι και ο διάλογος. Σπουδαία τέχνη ο διάλογος.  Τι όμορφο πράγμα να μιλάς, να σιωπάς, να ακούς και να ακούγεσαι. Μοιάζει τόσο δύσκολη υπόθεση και μετατρέπεται σε επίπονη διαδικασία όταν νιώθουμε να μην μας ακούνε ή όταν οι άλλοι ακούνε μόνο αυτά που θέλουν.

 Χρειάζεται μια ιδιαίτερη αγωγή νου και ψυχής, για να υπάρξει  αληθινός και εποικοδομητικός διάλογος. Όλοι μας είμαστε μάρτυρες διάφορων συζητήσεων καθημερινά από τον τυπικό καφέ μας, τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο όπου  αδυνατούμε να εντοπίσουμε παραγωγικές συζητήσεις,  έως και το σοβαρότερο όλων που γίνεται στον πολιτικό διάλογο.

 Εκεί ίσως να είναι και  μεγάλο πολιτικό στοίχημα η έκφραση αυτών των ανθρώπων. Να μην ακουστεί η  πολιτική άποψη μόνο και μόνο για κομματικούς λόγους.

 Ακόμα και στην περίπτωση ύπαρξης αντίθετης γνώμης επιβάλλεται η απάντηση με επιχειρήματα, αφού σκοπός του διαλόγου είναι η εύρεση λύσης. Να μη διακόπτει ο ένας τον άλλον, να μην υπάρχει προκατάληψη, να υπάρχει κοινή επιθυμία για γνώση.

 Γιατί, δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το μιλάς και να σε ακούνε όπως και μεγαλύτερη θλίψη από το να μην ακούγονται όσα εκφράζεις. Όταν μιλάμε και μας διακόπτουν είναι σα να μας λένε να  μην συνεχίζουμε. Σημαίνει ότι δεν θέλουνε να ακουστεί αυτό που θα λέγαμε.

SEREXPO 2018

  

 Με τεράστια επιτυχία και για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά στην πόλη των Σερρών ολοκληρώθηκε η κορυφαία έκθεση προϊόντων και γεύσεων, με πλήθος δράσεων επιχειρηματικού ενδιαφέροντος, με τιμητικές θεματικές εκδηλώσεις και με πλούσιο πρόγραμμα μουσικοκαλλιτεχνικών εκδηλώσεων.

  Ταυτόχρονα, μας μάγεψε ο μοναδικός Γιάννης Πάριος στο άνοιγμα της SER EXPO 2018, και μας ταξίδεψε η Άλκηστης Πρωτοψάλτη στο κλείσιμο, με την ξεχωριστή έκφρασή της και την μοναδική σκηνική της παρουσία.

  Η πιο ευχάριστη έκπληξη που ζήσαμε όμως, ήταν η Μαρίζα Ρίζου! Με στυλ και φινέτσα μας ταξίδεψε σε άλλες εποχές, ονειρικές και γεμάτες με ελπίδα. Καταπληκτική παρουσία στην σκηνή με απίστευτη φωνή και όχι μόνο! Ήταν υπέροχη! Γεμάτη ζωντάνια και μπρίο! Δεν την ήξερα αλλά με κατενθουσίασε.

  Συγχρόνως, με συμμετοχές που έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο διεξήχθη και ο  τριπλός αγώνας που διοργάνωσε ο σύλλογος Μαραθωνοδρόμων Σερρών,  23km,  5km αλλά και ο νέος αγώνας για τους μικρούς δρομείς 500m, και που συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον εκατοντάδων Σερραίων και όχι μόνο, που βρέθηκαν στην αφετηρία στην Πλατεία Κρονίου, στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης!

  Και κάπως έτσι αποχαιρετήσαμε ένα γεμάτο από πολιτιστικές εκδηλώσεις Σεπτέμβριο και με φθινοπωρινή διάθεση πια, υποδεχόμαστε τον μήνα που η φύση φοράει τα πιο ελκυστικά χρώματα.

  Το σημαντικότερο όλων όμως είναι ότι ο καθρέφτης της Σερραϊκής επιχειρηματικότητας είναι κάθε χρόνο πιο λαμπερός! Διοργανωτές με όραμα, εκθέτες με άψογη παρουσία και ένας κόσμος διψασμένος για σωστά οργανωμένους θεσμούς, συνθέτουν μια εικόνα ελπίδας!