Γι΄αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους

   Για να ετοιμαζόμαστε σιγά, σιγά!  

  28η Οκτωβρίου 1940. Ήταν τότε που τα σύννεφα του πολέμου κύκλωσαν τη χώρα μας  και πολλοί ήταν αυτοί που στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και πολέμησαν για τη λευτεριά του έθνους.

 Αποτελεί ημέρα ορόσημο, ημέρα μνήμης και εθνικής αξιοπρέπειας στην παγκόσμια ιστορία. Ταυτόχρονα αποτελεί νέο «Μολών Λαβέ» του Λεωνίδα, και ένα καινούριο «Ελευθερία η Θάνατος» των αγωνιστών του 21.

  Και μιας και θα ακουστούν πολλά, και μάλιστα τη στιγμή που για το υπουργείο Παιδείας η αριστεία συνεχίζει να μην είναι κριτήριο για να «κρατήσεις» την σημαία, καθώς και φέτος η επιλογή των σημαιοφόρων στις παρελάσεις γίνεται με κλήρωση και όχι με τον βαθμό, και επειδή θα ειπωθούν και περισσότερα για την παρέλαση, το νόημά της, την καταγωγή της, την αξία της και το λόγο ύπαρξης της στις μέρες μας, σκέφτομαι τα εξής:

   Οι σκέψεις μου δεν ενδιαφέρουν, θα μου πείτε.

   Επίκαιρο όμως μα και βασανιστικό προβάλλει το ερώτημα: Πώς εκείνη την εποχή ένας ολόκληρος λαός δέχθηκε να προσφέρει τη ζωή του; Και πόσοι από μας σήμερα  νοιώθουμε συγκίνηση και υπερηφάνεια όταν ανακαλούμε τα ιστορικά γεγονότα εκείνης της περιόδου. Γιατί τότε οι  Έλληνες αγωνίστηκαν ηρωικά και θυσιάστηκαν; Πόσοι από εμάς σήμερα θα αναρτήσουμε τη Σημαία μας για τον έ­παινο αυτών των θριαμβευτών;

  Πολ­λοί ή λίγοι; Δική σας η απάντηση.