31 Μαρτίου 2018: Σάββατο του Λαζάρου   

    Το Σάββατο του Λαζάρου αποτελεί μια γιορτή που προοιωνίζει την Ανάσταση του Χριστού, είναι εξαιρετικά σημαντική και δεν είναι πένθιμη, παρότι βρισκόμαστε λίγο πριν την απαρχή της Μεγάλης Εβδομάδας. 

     Ο λαός μας, σε κάθε γωνιά της χώρας το έχει περιβάλει με πολύ όμορφα έθιμα. Ένα από αυτά είναι και τα κάλαντα τα οποία τραγουδούν τα κορίτσια, οι λεγόμενες «Λαζαρίνες», αναγγέλλοντας έτσι  το χαρμόσυνο γεγονός, οδηγώντας μας σε μια  «πρώτη γεύση» της Μεγάλης Εβδομάδας. Για να φθάσουμε στις άγιες ημέρες, που θα προσκυνήσουμε τα πάθη και την Ανάσταση του Χριστού, με την ελπίδα να οπλιστούμε με υπομονή και θάρρος. Υπομονή μας χρειάζεται, για να αντέξουμε τις δυσκολίες, και θάρρος, για να τις προσπεράσουμε.

      Ζούμε σε μια εποχή που τα μηνύματα δείχνουν ότι τα αυτονόητα δεν είναι δεδομένα. Για τον λόγο αυτό, ας αφυπνιστούμε, ας ξεφύγουμε από την απαξίωση των σημαντικών και την αξίωση των ασήμαντων, ας ιεραρχήσουμε τις προτεραιότητές μας με βάση τις αναλλοίωτες αξίες του Ελληνικού έθνους, και ας κάνουμε μια νέα και αισιόδοξη αρχή που τόσο την έχουμε ανάγκη.

     Μόνο έτσι θα αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε σε προσωπικό, και εθνικό επίπεδο.

     Καλή Μεγάλη Εβδομάδα και Καλή Ανάσταση!

Ηλικιωμένος πυροβόλησε και τραυμάτισε ληστές.

     Προ ημερών, δυο νεαροί προσπάθησαν να ληστέψουν  έναν παππού  κοντά στα ενενήντα. Οι δύο δράστες, συνελήφθησαν καθώς μετέβησαν στο νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες, ενώ συνελήφθη και ο ηλικιωμένος. «Πυροβόλησα γιατί φοβήθηκα για την ίδια μου τη ζωή, όταν είδα τους δύο νεαρούς να μπαίνουν στο σπίτι μου» εξήγησε ο 88χρονος κατηγορούμενος και περιέγραψε πώς οι ανήλικοι τον άρπαξαν με τη βία από την αυλή του σπιτιού του όπου βρισκόταν και τον υποχρέωσαν να μπει μέσα για να τους δώσει χρήματα και τιμαλφή.

      Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχουμε πολλά παραδείγματα που ηλικιωμένοι βασανίστηκαν ή δολοφονήθηκαν από αδίστακτους ληστές για λίγα ευρώ. Και όταν ένας από τους χιλιάδες ηλικιωμένους που έχουν πέσει θύματα σκληρών κακοποιών υψώνει το ανάστημα του και προσπαθεί να προστατεύσει τη ζωή και την περιουσία του, έρχεται αντιμέτωπος με τη νομοθεσία. Στη συνέχεια ειδικοί και μη, στέκονται στο αν ο παππούς έκανε ή δεν έκανε καλά που χρησιμοποίησε το όπλο, ή στην όποια απόφαση του δικαστηρίου. Ταυτόχρονα επανέρχεται η δημόσια συζήτηση για το πως μπορούν να προστατευθούν από τους κακοποιούς οι πολίτες μέσα στις κατοικίες τους καθώς και για τα όρια της αυτοάμυνας μέσα σε αυτές.

     Δεν είδα όμως και δεν άκουσα ποτέ και κανένα να προσπαθήσει  να αναλύσει τις αιτίες που οδήγησαν εδώ και τις  δύο περιπτώσεις: Τι οδήγησε τους νεαρούς να  γίνουν κλέφτες σε τόσο μικρή ηλικία; Γιατί ο παππούς πήρε το νόμο στα χέρια του; Που είναι η πρόληψη της εγκληματικότητας; Θα χρειαζόταν να χρησιμοποιήσει όπλο ο παππούς, αν η αστυνομία και το κράτος έκαναν σωστά τη δουλειά τους; Όπου το κράτος δεν μπορεί, εκ των πραγμάτων, να προστατεύσει τους πολίτες και τη περιουσία μας, δικαιούμαστε να το κάνουμε οι ίδιοι;

      Δυστυχώς εδώ που φτάσαμε, η πολιτεία δεν μπορεί να μας προστατέψει και εμείς σε λίγο θα φοβόμαστε να αμυνθούμε.

     Τα λόγια περιττεύουν, νομίζω.

Facebook

     Θυμάμαι ακόμα την ημέρα  που  άρχισαν «όλα»! Ήταν πριν μερικά χρόνια όταν με ταλαιπωρούσε μια ίωση και δεν μπορούσα να πάω πουθενά, δεν μπορούσα να κάνω τίποτε. Και πάνω στον πυρετό μου θυμήθηκα τους φίλους μου που καθημερινά  ρωτούσαν  την ομήγυρη «αν είναι στο Facebook». 

     Την επόμενη στιγμή, -να είναι καλά τα παιδιά μου- ήμουν «μέσα», και το πάρτι ήδη άρχισε την εφαρμογή του.  Μέσα από αυτή την πλατφόρμα άρχισα να  βρίσκω παλιούς συμμαθητές, παλιούς φίλους που πέρασαν και χάθηκαν από τη ζωή μου, και πολλούς με κοινά ενδιαφέροντα και απόψεις.

     Τον τελευταίο καιρό με απασχολεί πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να διαγράψω το προφίλ μου, αν και είμαι σίγουρος ότι δεν είναι  η καλύτερη δυνατή λύση στο περίπλοκο θέμα της σχέσης μου με τον "βασιλιά των social media". Στην απόφαση αυτή οδηγήθηκα όταν διάβασα για το σκάνδαλο της διαρροής προσωπικών δεδομένων εκατομμυρίων χρηστών, αλλά ομολογώ ότι αυτό το γεγονός από μόνο του  δεν έχει καμία απολύτως σχέση. Καταλαβαίνω την ευαισθησία πολλών σε σχέση με τη χρήση των προσωπικών τους δεδομένων, αλλά για κάποιο λόγο είναι ένα ζήτημα που δεν με απασχόλησε ποτέ.

      Ταυτόχρονα  συνειδητοποιώ ότι το «πρόβλημα» δεν είναι το ίδιο το Facebook, όσο ο εθισμός σε εκείνο το «zapping» από δημοσίευση σε δημοσίευση, από φωτογραφία σε φωτογραφία, από ευφυολόγημα σε ευφυολόγημα.  Το Facebook όμως  περισσότερο από κάθε άλλο από την εποχή που εφευρέθηκε, έφερε επανάσταση στον τρόπο που επικοινωνούμε. Από τότε όμως, ο  κύκλος των πραγματικών μας φίλων παραμένει πεισματικά μικρός, περιορισμένος όχι από τη τεχνολογία αλλά από την ανθρώπινη φύση. Αυτό που πέτυχε το Facebbok, είναι όλοι μας να έχουμε 1000,  5000,  ή και πολύ περισσότερους φίλους, ωστόσο στην πραγματική ζωή έχουμε πολύ λίγους και ακόμη λιγότερους πραγματικούς.

     Θέλω να διαγραφώ, αλλά αισθάνομαι ότι χάνω κάτι. Όχι;

                                   "Γκόρνα Μακεντόνια"

   Χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα ολοκληρώθηκε και η ευρωτουρκική Σύνοδος στη Βάρνα με την ΕΕ να «τράβηξε» το αυτί του Ερντογάν και να έστειλε αυστηρά μηνύματα στην Άγκυρα για το Αιγαίο, την κυπριακή ΑΟΖ και τους δύο κρατούμενους Έλληνες στρατιωτικούς.

    Ωστόσο δεν επήλθε καμία  συμφωνία, σε κανένα από τα ανοιχτά θέματα, οι  ευρωπαίοι ηγέτες δε, στον απόηχο της Συνόδου, έθεσαν επιτακτικά το θέμα των δύο Ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται σε φυλακές της Αδριανούπολης, ως όρο για την πρόοδο των  ευρωτουρκικών σχέσεων. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι όπως αναφέρεται στα ειδησεογραφικά site,  μόνο για αυτό το θέμα συζητούσαν με τον Τούρκο πρόεδρο επί 20 λεπτά. Στη συνέχεια ο πρόεδρος της Κομισιόν σε δηλώσεις του ανέφερε χαρακτηριστικά: «Θα ήταν επιθυμητό να γίνει αυτό πριν από το ορθόδοξο Πάσχα και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο».

    Κατά τα λοιπά, ο Πρωθυπουργός μας σε  ερώτηση δημοσιογράφου της χώρας των Σκοπίων η οποία ως είθισται, ανέφερε  την εθνικότητα της, της απάντησε: «Εύχομαι σε λίγους μήνες να συστήνεστε εδώ ως εκπρόσωπος της "Γκόρνα Μακεντόνια"». Ναι! Αυτή τη στιγμή, αυτός ο όρος, θα μπορούσε να ακουστεί από τον οποιοδήποτε, αλλά από τον πρωθυπουργό δεν κατανοείται η σκοπιμότητα της αναφοράς σε αυτό τον όρο. Την ίδια δε στιγμή ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος σε συνέντευξη του στην εκπομπή του ΑΝΤ1 «Καλημέρα Ελλάδα», υποστήριξε ότι, ο  πρωθυπουργός πιστεύει στη σύνθετη ονομασία για το Σκοπιανό, εμείς διαφωνούμε και δεν το ψηφίζουμε, για να προσθέσει ότι οι ΑΝΕΛ θα εμποδίσουν με κάθε τρόπο τη χρήση του όρου «Μακεδονία».

     Οψόμεθα!
 

 Ανάπηροι Πολέμου ή ανάπηρη κοινωνία.

    Κορύφωση των εορταστικών εκδηλώσεων για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου αποτελεί, όπως κάθε χρόνο, η μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στο κέντρο της κάθε πόλης. Και όπως κάθε χρόνο, την παρέλαση ανοίγουν οι ανάπηροι πολέμου. (Όπου υπάρχουν ακόμη)!

     Και εδώ τίθεται ένα μεγάλο ερώτημα: Άνθρωποι όπως αυτοί, δεν θα έπρεπε να βρίσκονται στην εξέδρα των επισήμων, αντί των πολιτικών μας, που πολλοί ούτε καν υπηρέτησαν την πατρίδα, την οποία καθημερινά προσβάλουν με τις πράξεις τους, και κυρίως προσβάλουν τους ήρωες που έπεσαν «Υπέρ Πατρίδος»; Ας θυμηθούμε δε, ότι κάποτε οι ανάπηροι πολέμου, για πολλά-πολλά χρόνια αποτελούσαν μια μεγάλη ομάδα πολιτών αυτής της χώρας, γιατί ήταν πάρα πολλοί αυτοί οι συμπατριώτες μας που γυρνούσαν από το μέτωπο διαμελισμένοι.

    «Κάποτε ήμασταν πολλοί, πολλά θύματα για τη Σημαία και την πατρίδα. Πολλά κομμένα χέρια, πολλά κομμένα πόδια, τώρα λιγοστέψαμε, τελειώνουμε», λέει ένας από αυτούς που παρήλασε  με σακατεμένα τα πόδια του, συνεχίζοντας όμως να χαμογελά και να δηλώνει προς πάσα κατεύθυνση πως «άμα το θελήσουμε τις ξεπερνάμε τις δυσκολίες. Όποιες κι αν είναι…».

     Γιατί όμως οι χιλιάδες που παρελαύνουν πρέπει να αποδίδουν τιμές στους πολιτικούς μας  που είναι στην εξέδρα των επισήμων, γυρνώντας ουσιαστικά την πλάτη στους ανάπηρους πολέμου; Σε αυτούς  δηλαδή  που πολέμησαν για τη δικιά μας ελευθερία, και που τώρα στέκονται απέναντι από την εξέδρα; Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι θέση έχουν στη εξέδρα των επισήμων  αυτοί που έφεραν τη χώρα μας σε αυτό το σημείο. Τι έχουν αφήσει πίσω τους που πρέπει να τους τιμούμε στην παρέλαση.

    Σήμερα, το Σύμβολο της Λευτεριάς του νεότερου Έλληνα, η Επανάσταση του 1821, με τα μεγάλα και διαχρονικά του μηνύματα, δείχνει τον δρόμο για την απελευθέρωση και από τα σημερινά μας αδιέξοδα. Εάν στη θέση των επισήμων βρισκόταν οι ανάπηροι πολέμου, δεν θα ήταν μια απάντηση στο δίδαγμα της κάθε παρελάσεως;

     Πιστεύω πως είναι ανάγκη η σημερινή ημέρα να αποτελέσει την απαρχή για την άλλη Ελλάδα που όλοι θέλουμε και επιζητούμε.

25 Μαρτίου 2018:

Διπλή γιορτή για τους Έλληνες.

Με την ευκαιρία της επετείου της 25ης Μαρτίου 1821, της ιστορικής αυτής ημέρας  που σηματοδοτεί την έναρξη της ελληνικής επανάστασης ενάντια στην οθωμανική κυριαρχία το 1821, και μάλιστα την ώρα που η χώρα μας βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα, αξίζει να οπλιστούμε με κουράγιο και πίστη όλο το ελληνικό Έθνος και  ας πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ηρωικούς προγόνους μας που μας χάρισαν την ελευθερία μας. Και είναι και θρησκευτική η σημερινή ημέρα, γιατί γιορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.

     Ζούμε μια περίοδο στην Ελλάδα που δεν φαίνεται να έχει τέλος. Παντού υπάρχουν αδιέξοδα και κλειστές πόρτες. Δεν μπορώ, δεν γίνεται να πω τίποτα άλλο. Δεν βλέπω τίποτα το θετικό ή το αισιόδοξο, παρά μόνο ένα! Η σκέψη όλων μας επιβάλλεται να  είναι στα δύο στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων μας, που βρίσκονται κρατούμενοι στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Αδριανούπολης σε κατάσταση "ομηρίας". 

     Και  από σήμερα ας αποδείξουμε με επιχειρήματα και τρόπο μοναδικά πειστικό, ότι η Ελλάδα δεν γίνεται να σβήσει. Κυρίως από τη φύση και την ιστορία της, και λιγότερο από τους χειρισμούς των εκάστοτε «αρχόντων» της.    Έτσι! Για την πατρίδα μας. Για την Ελλάδα, που δεν της αξίζει τέτοια τύχη σαν τη σημερινή, για την Ελλάδα που δεν μπορεί να διαγράψει κανένας και καμία ξένη δύναμη.

    Διδασκόμενοι από το χθες και  διερευνώντας το σήμερα, ας  οραματιστούμε ένα καλύτερο αύριο!

 Χρόνια Πολλά!
Ζήτω η Ελλάδα μας!

25 Μαρτίου 2018

Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η γνώση της ιστορίας των λαών, των εθνών  και των ανθρώπων,  δεν χρησιμεύει απλά και μόνο στην ανάμνηση των γεγονότων, αλλά κυρίως βασίζεται στην αστέρευτη πηγή διδαγμάτων για τον επιτυχή καθορισμό της μελλοντικής τους πορείας. Σημαντικά γεγονότα, και ιδιαίτερα γεγονότα της πολεμικής ιστορίας που συνετέλεσαν στην ύπαρξη τους, αποτελούν καθοδηγητικούς φάρους.

Από την άποψη αυτή  με την ευκαιρία της επετείου της 25ης  Μαρτίου 1821, και μάλιστα την ώρα που η χώρα μας βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα, αξίζει να οπλιστούμε με κουράγιο και πίστη όλο το ελληνικό Έθνος και  ας πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ηρωικούς προγόνους μας που μας χάρισαν την ελευθερία μας.

Έτσι! Για την πατρίδα μας. Για την Ελλάδα, που δεν της αξίζει τέτοια τύχη, για την Ελλάδα που δεν μπορεί να διαγράψει κανένας και καμία ξένη δύναμη. Ας αποδείξουμε με επιχειρήματα και τρόπο μοναδικά πειστικό ότι η Ελλάδα δεν γίνεται να σβήσει. Κυρίως από τη φύση και την ιστορία της, και λιγότερο από τους χειρισμούς των εκάστοτε «αρχόντων» της.

Ζούμε μια περίοδο στην πατρίδα μας  που παντού υπάρχουν αδιέξοδα και κλειστές πόρτες. Και δεν μπορώ, δεν γίνεται να πω τίποτα παραπάνω. Δεν βλέπω τίποτα το θετικό ή το αισιόδοξο.

Ένα μόνο! Τουλάχιστον επιβάλλεται η σκέψη όλων μας να  είναι στα δύο στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων μας, που βρίσκονται κρατούμενοι στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Αδριανούπολης σε κατάσταση ομηρίας. 

 Χρόνια    Πολλά!
Ζήτω η Ελλάδα μας!

Μπιζάνι: Το κλειδί για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων

ΉπειροςΙωάννιναΜπιζάνι

Το Μπιζάνι είναι ένα χωριό που βρίσκεται 12 χιλιόμετρα έξω από τα Γιάννενα στους πρόποδες του λόφου του Μπιζανίου, χτισμένο αριστερά και δεξιά της εθνικής οδού που οδηγεί προς την Πρέβεζα. Γύρω του είναι τα χωριά: Επισκοπικό, Αμπέλια, Νεοκαισάρεια, Κολωνιάτι, Σερβιανά. Υπάρχει και το παλιό Μπιζάνι που βρίσκεται πάνω στο λόφο του Μπιζανίου κοντά στα οχυρά και δυτικά από αυτά κάπου 100 μέτρα μακριά σε ερειπωμένη κατάσταση.

Το χωριό κατέβηκε κάτω, εκεί δηλαδή που είναι σήμερα, το 1950 χάρη και στις ενέργειες του άξιου και δημιουργικού δασκάλου Ευάγγελου Φαρμάκη. Το Μπιζάνι είναι χωριό που αναπτύσσεται συνεχώς και αποτελεί πόλο έλξης νέων κατοίκων και ιδιαίτερα αυτών που αναζητούν ένα ήσυχο μέρος όχι πολύ μακριά από την πόλη. Είναι πολύ ενθαρρυντικό το γεγονός ότι οι νέοι διαλέγουν να μείνουν στο χωριό. Οι κάτοικοι του Μπιζανίου είναι άνθρωποι φιλόξενοι και εργατικοί και είναι στην πλειοψηφία αγρότες και κτηνοτρόφοι ή εργάζονται στα Ιωάννινα. Μερικοί ζουν σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Οι ανάγκες των κατοίκων ικανοποιούνται στην πόλη των Ιωαννίνων και γι αυτό το χωριό δεν έχει καταστήματα ή άλλες υπηρεσίες εκτός από κάποια κέντρα διασκέδασης, το δημοτικό σχολείο του και το γυμνάσιό του που συγκεντρώνει παιδιά από πολλά χωριά.

Το Μπιζάνι έγινε γνωστό από τον πόλεμο 1912-13 για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων. Οι Τούρκοι το είχαν οχυρώσει από το 1909 μέχρι το 1912. Το είχαν κάνει απόρθητο φρούριο, με οχυρά από μπετόν αρμέ, με συρματοπλέγματα, με τάφρους, καθώς ο λόφος του δέσποζε της περιοχής, αφού ήταν από μόνος του πολύ οχυρή τοποθεσία. Ήταν ο κυματοθραύστης σε κάθε προσπάθεια για κατάληψη των Ιωαννίνων.

Γι’ αυτό και στην πραγματικότητα το Μπιζάνι δεν έπεσε από τις κατά μέτωπον επιθέσεις του ελληνικού στρατού αλλά υπερκεράστηκε από τα δυτικά (Μανολιάσα – Δουρούτη κ.τ.λ.) και παραδόθηκε κι αυτό μετά την πτώση των Ιωαννίνων. Αυτή λοιπόν η οχυρή του θέση, η φυσική και η τεχνική, έκανε όσους έλαβαν μέρος στον πόλεμο αυτό να του προσθέσουν τα επίθετα φοβερό Μπιζάνι, πολυθρύλητο, τρομερό, ανδροφόνο, άπαρτο κάστρο κ.τ.λ. Η φήμη αυτή αντιφέγγει και μένει ζωντανή ακόμα και σήμερα και η δημοτική αλλά και η επώνυμη μούσα το τραγούδησε αντάξια με τη μεγάλη θυσία των ηρώων μας.

Η μάχη του Μπιζανίου

Η Μάχη του Μπιζανίου (4-6 Μαρτίου, παλ. ημ. 19-21 Φεβρουαρίου 1913), υπήρξε η σημαντικότερη σύγκρουση κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού στρατού στο μέτωπο της Ηπείρου. Η τοποθεσία Μπιζάνι με τις γειτονικές τοποθεσίες νότια των Ιωαννίνων, αποτέλεσε σημαντικό φυσικό σημείο άμυνας και το επέλεξαν οι Τούρκοι για να καθηλώσουν τον ελληνικό στρατό. Με τον κυκλωτικό ελιγμό όμως, που τελικά κατάφεραν οι Έλληνες, ανάγκασαν τον αντίπαλο σε άμεση παράδοση. Η νίκη στο Μπιζάνι αποτέλεσε το κλειδί για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, καθώς και ολόκληρης της ευρύτερης περιοχής της Ηπείρου.

Το σχέδιο του τουρκικού επιτελείου προέβλεπε σταθερή άμυνα στην οχυρωμένη τοποθεσία των Ιωαννίνων και κυρίως στα υψώματα Μπιζάνι και Καστρίτσα. Ο Τούρκος Αρχιστράτηγος Εσσάτ Πασάς είχε στην διάθεσή του 4 μεραρχίες.

Ο ελληνικός στρατός Ηπείρου με επικεφαλής τον διάδοχο Κωνσταντίνο, αποτελούνταν από 4 μεραρχίες, 1 ταξιαρχία και ένα σύνταγμα πεζικού. Το σχέδιο της επίθεσης ήταν σχετικά ριψοκίνδυνο: προέβλεπε την ευρεία υπερκέραση (κύκλωση) από δυτικά της οχυρωμένης τοποθεσίας και την άμεση κατάληψη των Ιωαννίνων. Ταυτόχρονα, θα γίνονταν επιθέσεις στον κεντρικό και τον ανατολικό τομέα του μετώπου, με σκοπό την παραπλάνηση του εχθρού και την καθήλωση των τουρκικών δυνάμεων.

Στις 4 Μαρτίου τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο παραπλάνησης, με βολές πυροβολικού και επιθέσεις μονάδων πεζικού, από το Α’ τμήμα της ελληνικής Στρατιάς, στον τομέα Μπιζάνι-Κουτσελιό-Καστρίτσα. Το Β’ τμήμα της Στρατιάς συγκεντρώθηκε με μυστικότητα απέναντι από τον τομέα Μανωλιάσσα-Άγιος Νικόλαος-Τσούκα. Με το πρώτο φως της επόμενης μέρας, το Β’ τμήμα Στρατιάς εξαπέλυσε αιφνιδιαστική επίθεση με ιδιαίτερη σφοδρότητα. Με μια τολμηρή και βαθιά εισχώρηση στον δυτικό τομέα των επιχειρήσεων το 1ο Σύνταγμα Ευζώνων, μαζί με το 9ο Τάγμα υπό τον Ταγματάρχη Ιωάννη Βελισσαρίου, κατάφερε να φτάσει στις παρυφές των Ιωαννίνων, στον Άγιο Ιωάννη.

Η είδηση ότι ο ελληνικός στρατός έφτασε έξω από τα Ιωάννινα, ταυτόχρονα καθιστούσε αδύνατη την υποχώρηση των Τούρκων και δημιούργησε πανικό στην διοίκηση του τουρκικού στρατού που ήταν εγκατεστημένη στην πόλη. Οι εύζωνες είχαν φροντίσει να καταστρέψουν τα τηλεφωνικά δίκτυα, διακόπτοντας έτσι την επικοινωνία της τουρκικής διοίκησης με τον στρατό της. Με αυτές τις συνθήκες, στις 23.00 της ίδιας μέρας ο Εσσάτ Πασάς έστειλε πρόταση παράδοσης του τουρκικού στρατού, καθώς δεν γνώριζε ότι στο Μπιζάνι και τον υπόλοιπο ανατολικό τομέα οι τουρκικές δυνάμεις διατηρούσαν ακέραιες τις θέσεις τους.

Στις 6 Μαρτίου 1913, με την αποδοχή της πρότασης παράδοσης, το Σύνταγμα Ιππικού της Στρατιάς Ηπείρου εισήλθε στα Ιωάννινα. Οι απώλειες του ελληνικού στρατού κατά την μάχη, ανήλθαν σε 264 νεκρούς και τραυματίες. Η αποφασιστική αυτή νίκη άνοιξε τον δρόμο για την απελευθέρωση της ευρύτερης περιοχής των Ιωαννίνων και της Βόρειας Ηπείρου.

Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων πέθανε ο Ολυμπιονίκης Κωνσταντίνος Τσικλητήρας (10 Φεβρουαρίου 1913, Αθήνα). Παρόλο που είχε την δυνατότητα να πάρει αναβολή λόγω των αθλητικών του διακρίσεων, αρνήθηκε και κατατάχτηκε εθελοντικά στο στράτευμα.

Οχυρά Μπιζανίου

Πρόκειται για απόρθητα φρούρια των Τούρκων που βρίσκονται στην κορυφή του λόφου του Μπιζανίου. Κατασκευάστηκαν υπό την εποπτεία του Γερμανού στρατάρχη Γκόλτς (VON DER GOLTZ) κατά τα έτη1909-1912 αλλά και κατά τη διάρκεια του πολέμου. Προφανώς οι Τούρκοι ανέμεναν τον πόλεμο αυτό και είχαν λάβει τα μέτρα τους. Το υλικό από το οποίο είναι κατασκευασμένα τα οχυρά είναι το μπετόν –αρμέ. Είναι σε ημικυκλική τροχιά.

Για την κατασκευή των οχυρώσεων, στα οχυρωματικά έργα ο τουρκικός στρατός διέθεσε στην γερμανική στρατιωτική αποστολή, 600 πρώην τούρκους στρατιωτικούς που είχαν καθαιρεθεί από τις τάξεις του τουρκικού στρατού επειδή είχαν συμμετάσχει στο κίνημα των Νεότουρκων το 1908. Οι πρώην στρατιωτικοί που είχαν φυλακισθεί στην Κωνσταντινούπολη, χρησιμοποιήθηκαν ως εργάτες, στην κατασκευή των οχυρωματικών έργων.

Το κόστος των οχυρωματικών έργων έφτασε περίπου σε 2,5 εκατομμύρια τουρκικές λίρες της εποχής, περίπου 58 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα. Είναι δε αθέατα από την πλευρά που πρόκειται να δεχθούν επίθεση, εκτός από το στόμιο των πυροβόλων που ήταν ορατό. Ο πυροβολητής είναι καλυμμένος και μόνο όταν πρόκειται να σκοπεύσει βγάζει το κεφάλι του. Τα οχυρά βλέπουν και έχουν στραμμένα τα κανόνια προς τη νότια πλευρά, γιατί από εκεί περιμένουν επίθεση αλλά και μερικά προς ανατολάς.

Μουσείο κέρινων ομοιωμάτων «Παύλος Βρέλλης»

Το Μουσείο Ελληνικής Ιστορίας Παύλου Βρέλλη, επίσης γνωστό και ως Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων, βρίσκεται στην περιοχή των Ιωαννίνων, στην Ήπειρο. Θεμελιώθηκε με πρωτοβουλία του Παύλου Βρέλλη τον Φεβρουάριο του 1983 και άνοιξε τις πόρτες του το 1995 και είναι το πλέον γνωστό μουσείο αυτού του είδους στην Ελλάδα. Είναι έργο ενός και μόνο ανθρώπου-του Παύλου Βρέλλη, όπου για 13 χρόνια εργάστηκε ακατάπαυστα, μόνο γι’ αυτό το έργο. Σκοπός του καλλιτέχνη, ήταν να αναπαραστήσει Ιστορικά γεγονότα από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, σε φυσικό μέγεθος μέσα στο μουσείο. Έτσι θα μπορούσε να παρουσιάσει τους ήρωες και τον ρόλο που διαδραμάτισαν, στους αντίστοιχους χώρους. Με δικές του ιδέες, μελέτες και πολλή προσωπική εργασία, έφτιαξε χώρους και ανθρώπους, για να βοηθήσει τον θεατή να βιώσει γεγονότα που πέρασαν. Το Μουσείο φιλοξενεί περίπου 150 κέρινα ομοιώματα και 36 ιστορικά θέματα εμπνευσμένα από σημαντικά γεγονότα της Ελληνικής Ιστορίας.

Το Μουσείο βρίσκεται περίπου 14 χλμ. νότια των Ιωαννίνων, στο Μπιζάνι, επί του 12ου Χλμ.της Εθνικής οδού Ιωαννίνων – Αθηνών. Εξωτερικά διαβάζεται ως κτίριο αστικής φρουριακής αρχιτεκτονικής της Ηπείρου του 18ου αιώνα, με πολεμίστρες, καταχύτρες, σαχνισιά, ψηλούς τοίχους πέτρινους (με μικρά ανοίγματα), καμινάδες, κλπ, ενώ ο εσωτερικός χώρος έχει συνολικό όγκο 2.500 κυβικών μέτρων.

Τα κέρινα ομοιώματα του μουσείου παριστάνονται σε φυσικό μέγεθος, μέσα σε περιβάλλον πιστής παρουσίασης του εκάστοτε περιβάλλοντός τους, αναπαριστώντας μορφές και γεγονότα της Ελληνικής Ιστορίας. Ο επισκέπτης αισθάνεται ότι ταξιδεύει σε βουνά, παλιά οικήματα, σπηλιές, εκκλησίες, μονοπάτια, ακολουθώντας μια κυκλικού χαρακτήρα ξενάγηση παράλληλων, συνάλληλων και διάλληλων επιπέδων.

Η θεματολογία καλύπτει 24 αιώνες Ελληνικής Ιστορίας (από το 500 π.Χ.), με ιδιαίτερη έμφαση στην νεώτερη ιστορία της Ηπείρου και χωρίζεται σε τρεις ενότητες 1) την ενότητα της Προεπανάστασης (12 θέματα), 2) την ενότητα της Επανάστασης του 1821 (6 θέματα) και 3) την ενότητα του Β’ Παγκοσμίου πολέμου (9 θέματα). Το Μουσείο κλείνει με αναφορές (3 θέματα) και υπενθυμίσεις (5 θέματα) βασικών σημείων της Ελληνικής Ιστορίας και κατακλείδα αποτελεί το 36ο θέμα του: Το Εργαστήρι του Καλλιτέχνη.

Το μνημείο των Μπιζανομάχων

Στο Μπιζάνι, στα 100 μέτρα περίπου από την εθνική οδό υψώνεται και παρατηρεί αντίκρυ προς το λόφο της θυσίας των Μπιζανομάχων το μνημείο των Μπιζανομάχων σαν μικρό αντίδωρο ημών των νεωτέρων στη μεγάλη θυσία τόσων ανθρώπων από όλα τα μέρη της Ελλάδος και του κόσμου.

Το μνημείο, το τρόπαιο αυτό της νίκης ανεγέρθη το 1961-1962. Φιλοτεχνήθηκε από τον καλλιτέχνη Λ. Λαμέρα. Στη βόρεια πλευρά του απεικονίζει χαρακτηριστικές σκηνές- σταθμούς από όλη τη διάρκεια της ελληνικής ιστορίας και ιδιαίτερα αυτής που σχετίζεται με την ιστορία της Ηπείρου, έντονες και χαρακτηριστικές που είναι: καράβι από την ναυμαχία της Σαλαμίνας, ο χορός του Ζαλόγγου, οι μαχητές του Μπιζανίου, οι μαχητές του 1940, αλλά και πρόσωπα σχετιζόμενα με την ιστορία της Ηπείρου όπως ο Πύρρος, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Βενιζέλος κι ο Κωνσταντίνος.

---

Πηγές:

• efsyn.gr
• mixanitouxronou.gr
• ert.gr
• wikipedia.org
• travelioannina.com
• www.vrellis.gr
• youtube.com

Σύνταξη κειμένου: Μίλτος Γήτας

Επιμέλεια κειμένου: Ελευθερία Σακελλαρίου

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.

Μερικές εικόνες, προσωπικό μου βίτσιο, ίσως φταίει η ηλικία, ίσως ο "πρότερος βίος" - μη δίνετε σημασία, - μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια. Ίσα-ίσα που έχει συμπληρωθεί ένα εικοσαήμερο και τα φώτα της δημοσιότητας αρχίζουν να αποσύρονται από τους δύο αιχμάλωτος -που τείνουν να γίνουν όμηροι- στρατιωτικούς μας. Και τώρα θεωρώ ότι αρχίζουν τα δύσκολα. Η κυβέρνηση, η Ε. Ε. και το ΝΑΤΟ, εξαντλούνται σε ευχολόγια απέναντι σε μια σταθερά προκλητική Τουρκία. Ο Ερτογάν υπερεκτιμά τον εαυτό του και υποτιμά όλους τους άλλους, τι έχει δε στο μυαλό του, ακόμη δεν έχει φανεί. Συνεπώς καλή η αισιοδοξία, αλλά ας είμαστε επιφυλακτικοί. Έχω μια ανησυχία που θέλω να πιστεύω ότι θα διαψευστεί! 

Η αφεντιά μου.

Καλημέρα σε όλους μας!

Σας καλωσορίζω σε  αυτό εδώ το ηλεκτρονικό μου σπιτάκι. Από αυτό εδώ το προσωπικό μου καταφύγιο ελπίζω να τα λέμε όσο συχνότερα γίνεται.

Σας ευχαριστώ!