Facebook

     Θυμάμαι ακόμα την ημέρα  που  άρχισαν «όλα»! Ήταν πριν μερικά χρόνια όταν με ταλαιπωρούσε μια ίωση και δεν μπορούσα να πάω πουθενά, δεν μπορούσα να κάνω τίποτε. Και πάνω στον πυρετό μου θυμήθηκα τους φίλους μου που καθημερινά  ρωτούσαν  την ομήγυρη «αν είναι στο Facebook». 

     Την επόμενη στιγμή, -να είναι καλά τα παιδιά μου- ήμουν «μέσα», και το πάρτι ήδη άρχισε την εφαρμογή του.  Μέσα από αυτή την πλατφόρμα άρχισα να  βρίσκω παλιούς συμμαθητές, παλιούς φίλους που πέρασαν και χάθηκαν από τη ζωή μου, και πολλούς με κοινά ενδιαφέροντα και απόψεις.

     Τον τελευταίο καιρό με απασχολεί πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να διαγράψω το προφίλ μου, αν και είμαι σίγουρος ότι δεν είναι  η καλύτερη δυνατή λύση στο περίπλοκο θέμα της σχέσης μου με τον "βασιλιά των social media". Στην απόφαση αυτή οδηγήθηκα όταν διάβασα για το σκάνδαλο της διαρροής προσωπικών δεδομένων εκατομμυρίων χρηστών, αλλά ομολογώ ότι αυτό το γεγονός από μόνο του  δεν έχει καμία απολύτως σχέση. Καταλαβαίνω την ευαισθησία πολλών σε σχέση με τη χρήση των προσωπικών τους δεδομένων, αλλά για κάποιο λόγο είναι ένα ζήτημα που δεν με απασχόλησε ποτέ.

      Ταυτόχρονα  συνειδητοποιώ ότι το «πρόβλημα» δεν είναι το ίδιο το Facebook, όσο ο εθισμός σε εκείνο το «zapping» από δημοσίευση σε δημοσίευση, από φωτογραφία σε φωτογραφία, από ευφυολόγημα σε ευφυολόγημα.  Το Facebook όμως  περισσότερο από κάθε άλλο από την εποχή που εφευρέθηκε, έφερε επανάσταση στον τρόπο που επικοινωνούμε. Από τότε όμως, ο  κύκλος των πραγματικών μας φίλων παραμένει πεισματικά μικρός, περιορισμένος όχι από τη τεχνολογία αλλά από την ανθρώπινη φύση. Αυτό που πέτυχε το Facebbok, είναι όλοι μας να έχουμε 1000,  5000,  ή και πολύ περισσότερους φίλους, ωστόσο στην πραγματική ζωή έχουμε πολύ λίγους και ακόμη λιγότερους πραγματικούς.

     Θέλω να διαγραφώ, αλλά αισθάνομαι ότι χάνω κάτι. Όχι;