Μένουμε οικογενειακά

  Η παγκόσμια κοινότητα,  ο τόπος μας, και γενικότερα ο λαός μας πλήττεται σήμερα από πρωτόγνωρα φαινόμενα. Σε αυτό, πρέπει να προστεθεί και το γεγονός ότι η οικογένεια στη χώρα μας, ο πυρήνας του κοινωνικού συνόλου, βιώνει καταστάσεις ξένες μέχρι τώρα προς την ελληνική νοοτροπία και παράδοση. Ο θεσμός της οικογένειας φαίνεται πως διέρχεται μια μεγάλη κρίση, όπου οι αιτίες είναι ποικίλες. Παραμένει όμως ο βασικός φορέας κοινωνικοποίησης και κατ’ επέκταση ο βασικός κορμός διαπαιδαγώγησης.

 Είναι δεδομένο ότι ζούμε σε μια εποχή μεταβολών. Η έντονη μοναξιά είναι κυρίαρχο συναίσθημα της εποχής μας και έχει πια εισβάλει για τα καλά και στη δική μας κοινωνία. Παρ’ όλα αυτά η οικογένεια παραμένει αναλλοίωτη στο χρόνο και στη φθορά, παρά το δυσμενές περιβάλλον που δημιουργείται από καταστάσεις όπως η φτώχεια, η ανεργία, το καθημερινό άγχος, ο αγώνας επιβίωσης κ.α. Μπορεί αυτά τα φαινόμενα να αποτελούν, ευτυχώς, μια μικρή εξαίρεση από τον γενικότερο κανόνα της ελληνικής οικογένειας, πλην όμως είναι ανάγκη να λάβουμε τώρα, πριν τις γιορτές, τα απαραίτητα μέτρα ώστε αυτές οι επικίνδυνες καταστάσεις και κυρίως οι συμπεριφορές  να μην αυξηθούν. Δεν χρειάζεται να γκρινιάζουμε, ούτε να μαλώνουμε. Ούτε να δημιουργούμε επιπλέον προβλήματα και να τα περνάμε από κρίση σε κρίση. Χρειάζεται η συνδρομή όλων μας προς αποφυγή πιο δυσάρεστων συνεπειών. 

 Τώρα, που όλοι μένουμε σπίτι, είναι ευκαιρία να επενδύσουμε τον χρόνο μας σε πράγματα που μας κάνουν χαρούμενους. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να ασχοληθούμε περισσότερο με τον εαυτό μας και την οικογένειά μας, περνώντας εποικοδομητικά και δημιουργικά τον χρόνο μας.

 "Νεκροταφείο" πλατάνων στα Ιωάννινα

  

  Πώς να ευχηθείς καλή εβδομάδα όταν μέσα στο Σαββατοκύριακο διαβάζεις ότι ξεκίνησε η κοπή σχεδόν είκοσι αιωνόβιων πλατάνων που στολίζουν την περιοχή στην πλέον πολυφωτογραφημένη περιοχή των Ιωαννίνων, στην διαδρομή δίπλα από τη λίμνη Παμβώτιδα; Πώς να πεις καλημέρα όταν είναι γεγονός πια η τελική πράξη αυτού του δράματος; Όταν συνειδητοποιείς ότι τα πλατάνια του αγαπημένου μώλου αποτελούν παρελθόν πια; Όταν οι κάτοικοι των Ιωαννίνων αποχαιρετούν κάποια από τα αγαπημένα τους πλατάνια στο Παραλίμνιο που εκεί ήταν για εκατό και πλέον χρόνια; Όταν χάνεται ένας πλάτανος με μεγάλη ιστορία και με τεράστιο παρελθόν, χάνονται μαζί του και πολλές ιστορίες των Γιαννιωτών και όχι μόνο.

 Μέχρι πριν από λίγες μέρες έστεκαν όρθια και χάριζαν στους επισκέπτες εικόνες απείρου φυσικού κάλλους και ανάσες δροσιάς. Σήμερα αυτό που βλέπει κάποιος είναι ένα απέραντο «νεκροταφείο» πλατάνων που προκαλεί μόνο θλίψη. Δεν μπορεί να είσαι χαρούμενος με την εικόνα αυτή. Σύμφωνα όμως με τους ειδικούς επιστήμονες αποτελεί αναγκαίο κακό  σε μία προσπάθεια για να σωθούν τα υπόλοιπα πλατάνια. Δεν ξέρω πόσα θα κοπούν και επί ποίου συνόλου. Ξέρω όμως ότι το οικοσύστημα των πλατάνων στον παραλίμνιο  χάθηκε.   

  

 Χρειάζεται και λίγο ανθρωπιά

  Βρισκόμαστε πια για τα καλά στο δεύτερο κύμα της πανδημίας και κάθε μέρα δείχνει (πολύ) χειρότερη από την προηγούμενη. Πρόκειται για μία απόλυτη πραγματικότητα της ζωής που πριν καν τελειώσει η οικονομική κρίση, μετέτρεψε την ήδη δύσκολη αυτή κατάσταση σε εφιάλτη.

  Η πανδημία έχει μεγεθύνει το πρόβλημα περαιτέρω. Όμως, ο κόσμος που θα αντικρίσουμε όλοι, εκείνο το πρωινό όπου δεν θα χρειαστεί να ανησυχούμε για τον κορονοϊό, θα είναι εντελώς και απόλυτα διαφορετικός, από εκείνον που όλοι γνωρίζαμε μέχρι τα τέλη του 2019. Κανείς μας δεν διαθέτει κρυστάλλινη σφαίρα, ώστε να διακρίνει με βεβαιότητα εάν αυτός ο κόσμος θα είναι καλύτερος ή χειρότερος, όλοι μας όμως είμαστε σίγουροι ότι θα είναι πολύ πιο διαφορετικός. Ας μην υποτιμούμε τη σημασία και τις συνέπειες αυτών των αλλαγών και του σοκ που θα μας  επιφέρουν. Η προσαρμογή δεν θα είναι εύκολη και απλή, κάτι σαν την αλλαγή της στολής, από χειμερινή σε καλοκαιρινή. Μακάρι να ήταν. Η καταπολέμηση της πανδημίας θα απαιτήσει επιμονή και υπομονή, μιας και όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι θα μας κρατήσει απασχολημένους αρκετά ακόμη. Ωστόσο! Όλες οι καταστάσεις τόσο οι καλές, όσο και οι κακές, κάποτε τελειώνουν. Γι’ αυτό!

  Μένοντας υγιείς και ασφαλείς ας θυμηθούμε κάπου-κάπου και τα λόγια του Καζαντζάκη: «Ο άνθρωπος, όταν νοιώθει πόνο είναι ζωντανός, αλλά όταν νοιώθει τον πόνο του άλλου, τότε ναι, είναι Άνθρωπος». 

 

  Όλα  γκρι

    

  Σήμερα, μια δύσκολη ημέρα,  ξημέρωσε μια νέα πραγματικότητα. Ίσως από τις πιο δύσκολες που έχουμε περάσει. Αλλάζει η καθημερινότητα σε όλη τη χώρα με την επιβολή της απαγόρευσης κυκλοφορίας, η οποία φέρνει και νέα μέτρα. 

  Η δραματική εξέλιξη των σχεδόν 2.500 έως 3.000 κρουσμάτων που καταγράφονται σχεδόν καθημερινά, αποτυπώνει και την δύσκολη κατάσταση που έχει να διαχειριστεί η χώρα μας. Ταυτόχρονα είναι η ώρα που όλοι μας θα χρειαστούμε διπλάσιο σθένος, περισσότερο κουράγιο, και μεγαλύτερη υπομονή για να τηρήσουμε τα μέτρα και να μπορέσουμε ως τα Χριστούγεννα να ανασάνουμε και να βγούμε από αυτούς τους δύσκολους καιρούς της πιο αναπάντεχης χρονιάς. Με δεδομένο δε σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, προκειμένου η χώρα να βγει από αυτή την κατάσταση, τα ημερήσια κρούσματα πρέπει να είναι λιγότερα από 400, η  συμπεριφορά μας μέχρι τότε θα είναι αυτή που θα καθορίσει πότε και αν θα ξαναγίνει το επόμενο lockdown. Τώρα, γιατί lockdown και όχι απαγόρευση κυκλοφορίας, είναι κάτι που θέλει πάρα πολύ συζήτηση, αλλά δεν είναι του παρόντος. 

  Κανείς δεν ήθελε να φτάσουμε πάλι εδώ. Πρέπει όμως να τα καταφέρουμε. Πρέπει ν’ αντέξουμε. Φτάσαμε εδώ από ανευθυνότητα. Δεν χρειάζεται όμως πανικός. Προσοχή χρειάζεται. Με ψυχραιμία θα το περάσουμε κι αυτό. Έχουμε την ρίζα των προγόνων μας που έχουν περάσει δεινά και άντεξαν. Στις δύσκολες ώρες οι Έλληνες ξέρουμε να προτάσσουμε τη σοβαρότητά μας. Ας προσέξουμε παραπάνω από ότι πρέπει. Για όλα όσα ζούμε σήμερα και για όλα όσα θα έρθουν αύριο.