Είμαι ρομαντικός;

  Είναι σεβασμός να μπορούμε να εκτιμούμε τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν, την υγεία, το σπίτι μας, όλα αυτά που αγαπάμε, όλα όσα συμβάλλουν για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Να μπορούμε να εκτιμάμε τους ανθρώπους της ζωής μας. Αυτούς που νοιάζονται πραγματικά για εμάς. Που μιλούν όταν δεν βρισκόμαστε εκεί με τα καλύτερα λόγια, που μας χαίρονται όπως είμαστε και χαίρονται το ίδιο που και εμείς υπάρχουμε  στη δική τους τη ζωή. Χωρίς εκπτώσεις και διαπλάτυνση ορίων.

  Είναι επιτυχία να έχουμε τη δύναμη να βγάζουμε από τη ζωή μας αυτούς που μας επηρεάζουν αρνητικά, που δεν έχουν όμορφο χαρακτήρα. Για να μπορούμε να σεβόμαστε τα απλά, τα καθημερινά. Αυτά που κάνουν τη ζωή μας πιο εύκολη και πιο όμορφη.

 Είναι αξία ανεκτίμητη να μπορούμε  να δίνουμε. Γι΄αυτό δεν χρειάζεται να τσιγκουνευόμαστε  ούτε την καλημέρα μας. Μπορεί χωρίς να το αντιληφθούμε, να φτιάξουμε τη μέρα κάποιου ανθρώπου. Θέλει μεγάλη ηρεμία να μπορούμε  να τιθασεύσουμε τα θέλω μας και να τα φέρουμε στα δικά μας μέτρα.

   Είναι πολύ μεγάλη ευλογία να έχουμε αληθινούς φίλους, να ζούμε  αληθινές στιγμές, να μη ξεχνάμε ποτέ ποιοί είμαστε και τι θέλουμε. Και σίγουρα δεν είναι ούτε σεβασμός, ούτε αξία, ούτε επιτυχία  αν  τα βρούμε όλα αυτά αλλά δεν είμαστε εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι που ζητάνε οι άλλοι.

   Και αν όλα αυτά μας ακούγονται κάπως ρομαντικά, αυτό χρειαζόμαστε. Το ρομαντισμό για να γίνεται η κάθε μέρα μας καλύτερη. Μπορεί πολλοί να αφήνουμε τον καιρό να περνά, οι ρομαντικοί όμως αυτό το βιώνουν.

   Ποιος νομίζετε πως είναι κερδισμένος τελικά;

  Απρίλιος του 1973

   Έτσι έγραφε η «Εγκύκλιος κατάταξης.»

   Ήταν 2 Απριλίου του 1973. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το κλαμένο πρόσωπο της μάνας μου, της Κυρά - Όλγας όπως την έλεγα, εκείνο το βράδυ, όταν άφηνα το χωριό μου για να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Τότε, που με είχε σφιγμένο μέσα στην αγκαλιά της και μου ευχόταν: Στο καλό παιδί μου! 

   Πρώτη φορά έφευγα από το σπίτι μου τόσο μακριά. Αμούστακο παλληκαράκι, γεμάτο όνειρα, έτοιμος να παλέψω στη ζωή για όλα. Πρώτη φορά τόσο μεγάλο ταξίδι: Κολωνιάτι - Ιωάννινα - Πειραιάς- Σάμος, και από εκεί, το πρωί της επομένης, με το πλοίο «Μαριλένα» που σαλπάρει μεταφέροντας εκατοντάδες διαφορετικούς ανθρώπους. Μεταξύ όλων αυτών και λίγες δεκάδες παιδιά για την παρουσίασή μας στη Σ.Μ.Υ. με μια κοινή ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Αναμεσά τους και εγώ. Ήμουν μόνος στο κατάστρωμα κοιτάζοντας άλλοτε το απέραντο γαλάζιο και άλλοτε το σκοτάδι, και σε επαφή με το τίποτα να προσπαθώ να αντικρίσω στεριά. Ένα εικοσιτετράωρο σχεδόν στη θάλασσα. Μα πόσες ώρες! Μια μέρα και μία νύχτα.

   Το ταξίδι μου φάνηκε σαν να κράτησε εκατό ώρες και όταν πλησιάζαμε στο λιμάνι, βγήκα στο κατάστρωμα σχεδόν νεκρός από κούραση και ζαλάδα. Και με το που πάτησα το πόδι μου στο νησί, -το θυμάμαι σαν να ήταν χθες- ένοιωσα αμέσως την πραγματική αλλαγή. Ότι άλλο και να αναπολήσω από εδώ και πέρα, αυτή ή επιλογή μου είναι που προσδιόρισε το μέλλον μου. 
   Κάπως έτσι ξεκινήσαμε και οι περισσότεροι της γενιάς μου!