Πρώτη είδηση

  

  Την ώρα που ο εκλογικός χάρτης της Ελλάδας έχει βαφτεί με μπλε χρώμα, μου προκαλεί μεγάλο προβληματισμό αυτό το «γκρι» στη Θράκη. Αυτό απεικονίζει την πρωτιά από το μειονοτικό κόμμα εκεί.

  Στη διακήρυξη του για τις Ευρωεκλογές αυτό το κόμμα, το κόμμα «Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας» αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «Συμμετέχουμε στις ευρωεκλογές του Μαΐου για να δώσουμε ένα μήνυμα στη νοοτροπία και τις πολιτικές που δεν λαμβάνουν υπόψη τα δημοκρατικά αιτήματα της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης».

  Αυτό που φαίνεται από τη διακήρυξη τους είναι ότι  οι ίδιοι δηλώνουν Τούρκοι. Στη Ροδόπη και την Ξάνθη είναι έντονο το μουσουλμανικό στοιχείο και σε κανέναν δεν πρέπει να διαφεύγει το υψηλό ποσοστό που συγκεντρώνει.

 Ελπίζοντας να μην περάσουν στο ντούκου τα συγκεκριμένα αποτελέσματα στη Θράκη, εύχομαι κερδισμένοι και χαμένοι να έχουν τα μυαλά τους για την κατάσταση εκεί και να σταματήσουν να αγνοούν  αυτήν εδώ την «μικρολεπτομέρεια» γιατί κάπως έτσι αγνοούσαμε και τα Σκόπια όταν άλλοι τα έλεγαν «Μακεδονία».

  

Δημοτικές εκλογές και 17άρηδες

  

  Σε λίγα 24ώρα θα κληθούμε να επιλέξουμε τις δημοτικές αρχές που θα διοικήσουν τις πόλεις μας. Στις εκλογές δεν ψηφίζουμε μόνο για πρόσωπα. Δεν ψηφίζουμε μόνο για το έργο που είτε έχει γίνει είτε όχι. Ψηφίζουμε κυρίως για τις νέες ιδέες που μπορούν να γίνουν πράξη και να κάνουν τις πόλεις και τις γειτονιές μας καλύτερες.

  Σήμερα, κάθε δήμος καλείται να αποκτήσει ρόλο στη σύγχρονη εποχή μέσα σε ένα θολό τοπίο που μεταβάλλεται άρδην και σε πόλεις που αλλάζουν μορφή διαρκώς. Και εκεί είναι που η κάθε δημοτική αρχή πρέπει να διατηρήσει την ταυτότητά της και να αποφύγει τους στείρους μιμητισμούς γιατί τα διακυβεύματα του παρόντος και κυρίως  του μέλλοντος είναι μεγάλα.

  Όλοι μας θέλουμε να ζούμε σε μια πόλη που «αξίζει να ζεις.» Σε μια πόλη με σεβασμό στο περιβάλλον, με νέες καινοτόμες ιδέες, με υψηλή ποιότητα ζωής. Θέλουμε να είμαστε μπροστά. Θέλουμε όμως και μια καθαρότατη πόλη. Και εδώ θα πρέπει να αναλάβουμε όλοι, μα όλοι μας, τις ευθύνες μας, γιατί διαμαρτυρόμαστε μεν για την καθαριότητα στην πόλη μας, παραβλέπουμε όμως το γεγονός ότι κανένα σκουπίδι δεν βρέθηκε κάτω στο δρόμο από μόνο του. 

  Η πόλη χρειάζεται υπεύθυνους πολίτες, και η ελπίδα στα νέα παιδιά είναι ότι έχει απομείνει. Αυτή που έχουμε χάσει οι «μεγάλοι» και που είμαι σίγουρος – θέλω να είμαι σίγουρος – ότι την διαθέτουν τα νέα παιδιά! Η νέα γενιά, μπορεί να στηρίξει τις λύσεις που αλλάζουν και που πάνε την πόλη μπροστά. Γι’ αυτό χαίρομαι που οι νέοι από τα 17 τους θα μπορούν να ψηφίσουν! Χαίρομαι και ελπίζω!

  Γιατί;

   Που θα πάει τελικά αυτός ο τόπος!

  Επίθεση με μπογιές και καπνογόνα πραγματοποίησαν μέλη του Ρουβίκωνα στη Βουλή των Ελλήνων, στο Ναό της Δημοκρατίας, προκαλώντας εντύπωση και πλήθος ερωτημάτων για το πως έφτασαν μέχρι το προαύλιο της Βουλής, του καλύτερα φυλασσόμενου κτιρίου της χώρας μας, να πραγματοποιήσουν την επίθεση και να διαφύγουν για μία ακόμη φορά σαν κύριοι με την άνεσή τους. 

  Τα μέλη του Ρουβίκωνα έφυγαν από τον προαύλιο χώρο της Βουλής ανενόχλητα, χωρίς να είναι σαφές ποια ήταν η στάση των αστυνομικών που είναι επιφορτισμένοι με τη φρούρηση του κτιρίου της Βουλής των Ελλήνων.

  Άποψή μου είναι ότι το θέμα δεν είναι η ζημιά, αλλά ο συμβολισμός. Έχουμε παραδοθεί σε μια «χούφτα ανθρώπων» που ξεφτιλίζει το κράτος και δεν μπορούμε να αντιδράσουμε! Αυτό είναι το πρόβλημα! Είναι ο απόλυτος εξευτελισμός ενός κράτους, και αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να προστατεύσει ακόμη και το κτίριο που συμβολίζει την ελληνική Δημοκρατία. Μπογιές σήμερα, μολότοφ αύριο, βόμβες στο μέλλον. Η ασφάλεια στα καλύτερα της. 

  Γιατί;

  

 Η Google σήμερα τιμά τη χώρα μας

  Ιδιαίτερη τιμή για τη χώρα μας σήμερα, καθώς η Google τιμά με το Doodle της τον «πατέρα» του τεστ Παπ, τον Έλληνα γιατρό Γεώργιο Παπανικολάου.

   Ήταν το 1923 όταν  εφάρμοσε τη μέθοδό του σε γυναίκες, προς μελέτη των φυσιολογικών γεννητικών λειτουργιών και στη συνέχεια για τη διάγνωση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.

   Από τότε   η μέθοδος αυτή  χάρισε ζωή σε πολλές γυναίκες όλου του κόσμου.

Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας

  Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας  σήμερα και δεν είμαι σίγουρος αν είναι  αφετηρία διαρκούς σεβασμού και απότισης φόρου τιμής ή βιομηχανοποίησης όσων εμπορεύονται αυτές τις «ημέρες» σαν  μία «θεόσταλτη» ευκαιρία για να αυξήσουν τους τζίρους τους.

  Σε ότι με αφορά, όχι από υποχρέωση αλλά από μια εσωτερική ανάγκη απόδοσης τιμής στο πρόσωπο της μάνας μου, ακόμη δεν μπορώ να ξεχάσω το κλαμένο πρόσωπο, εκείνο το πρωινό, όταν άφηνα το χωριό μου για να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Τότε, που με είχε σφιγμένο μέσα στην αγκαλιά της και μου ευχόταν: Στο καλό παιδί μου! Τότε που έβλεπε ξεκάθαρα πως έκανα το πρώτο δειλό βήμα να ανοίξω τα φτερά μου, για το ¨καλό μου".

  Έφυγε! Ναι, μπορεί να έφυγε σαν παρουσία αλλά έμεινε ανεξίτηλη στο μυαλό μου: «Ήταν άγιος άνθρωπος», ακούω να μου λένε συχνά οι γνωστοί και οι φίλοι, και το στήθος μου φουσκώνει από καμάρι και υπερηφάνεια. Και είναι πάντα εδώ στις ψυχές όλων μας γιατί μέχρι και σήμερα είναι  συχνή η αναφορά ως ένα δείγμα σπάνιου ανθρώπου.
  Σχεδόν ταυτόχρονα με τη γέννησή της έπρεπε να αγωνισθεί και για την ύπαρξή της. Όντας μικρό κορίτσι ακόμη μεγάλωσε σαν μάνα και όλα της τα αδέλφια. Τρία στον αριθμό και μία εκείνη, τέσσερα παρακαλώ. Έζησε πόλεμο, κακουχίες, πείνα, και αν την έβλεπες, ποτέ σου δε θα φανταζόσουν τι είχε περάσει. Μιλούσε με τη σιωπή της, και εκφραζόταν με αυτή, παρ ότι σώπαινε και στη χαρά και στη λύπη. Πάντα με το χαμόγελο στα χείλη και καραμέλες στην τσέπη. Ο ορισμός της ηρεμίας και της καλοσύνης.   

  Αυτή ήταν η δική μου μάνα!
 Χρόνια πολλά, σε όλες τις μαμάδες!

   Αυτοδιοικητικές Εκλογές

   

    Λιγότερο από ένας μήνας έμεινε μέχρι τις αυτοδιοικητικές εκλογές και  μου έρχεται στο νου μου το εξής:

    Από τους μέχρι σήμερα υποψήφιους δεν απουσιάζει ούτε η ανθρωπιά, ούτε η φροντίδα για την πόλη. Και όλοι τους  πιστεύω πως είναι άνθρωποι καλοπροαίρετοι. Επειδή όμως εδώ στην μικρή μας πόλη, όλοι μας ή σχεδόν όλοι μας  γνωριζόμαστε με τα μικρά μας ονόματα, θα κάνω μια πρώτη διαπίστωση.

    Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν αναλωθεί σε ένα επικοινωνιακό κυνηγητό για το ποιος θα φωτογραφηθεί καλύτερα και ποιος θα χαιρετήσει περισσότερο κόσμο. Επίσης αρκετοί υιοθετούν ξενόφερτους τρόπους παρουσίασης των προτάσεων τους. Παράλληλα με αυτά, δεν έχουν εξαλειφθεί παλαιοκομματικές νοοτροπίες οι οποίες θεωρούν τους ψηφοφόρους πελάτες, και την ψήφο τους μέσο συναλλαγής. 

   Σχεδόν από όλους όμως λείπει ένα απλό όραμα, αρχής γενομένης από τον στόχο της καθαριότητας. Ναι της καθαριότητας, και επιμένω γιατί είναι δείκτης του πολιτισμού μας. Και αυτός ο πολιτισμός είναι που κάνει τους ανθρώπους να αγαπούν την πόλη τους, να την σέβονται, γιατί έτσι και αυτή θα τους σέβεται με τη σειρά της. Τα ερεθίσματα που δεχόμαστε από επισκέψεις σε άλλες πόλεις είναι αρκετά,  σε συνδυασμό δε με την καθημερινή μας ζωή εδώ με τις ετοιμόρροπες και μουντζουρωμένες  προσόψεις των κτιρίων, με τα ρυπαρά και ξέχειλα καλαθάκια από σκουπίδια, με τις  αφίσες στις κολώνες και τα πεταμένα αποτσίγαρα, διαμορφώνουν την αισθητική του πολίτη και του όποιου επισκέπτη.
    Ας ξεκινήσουν την… «επανάσταση» που όλοι οι υποψήφιοι υπόσχονται,  απ’ αυτό το τόσο απλό, και ας μην αρκούνται στο κέρδος των πρόσκαιρων εντυπώσεων με προτάσεις για μεγαλόπνοα έργα. Σήμερα ο ψηφοφόρος είναι ενήμερος πολίτης και ξέρει πολύ καλά τι μπορεί να γίνει και τι όχι. Για να πειστούμε ότι ο δήμος μας, μας σέβεται και δεν μας απαξιώνει.

  Εννοείται πως εύχομαι οι δημοτικοί σύμβουλοι που θα εκλεγούν να με διαψεύσουν. Διαφορετικά έχω την υποψία ότι με λάθος κριτήρια πορευόμαστε Κύριοι.