Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας

  Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας  σήμερα και δεν είμαι σίγουρος αν είναι  αφετηρία διαρκούς σεβασμού και απότισης φόρου τιμής ή βιομηχανοποίησης όσων εμπορεύονται αυτές τις «ημέρες» σαν  μία «θεόσταλτη» ευκαιρία για να αυξήσουν τους τζίρους τους.

  Σε ότι με αφορά, όχι από υποχρέωση αλλά από μια εσωτερική ανάγκη απόδοσης τιμής στο πρόσωπο της μάνας μου, ακόμη δεν μπορώ να ξεχάσω το κλαμένο πρόσωπο, εκείνο το πρωινό, όταν άφηνα το χωριό μου για να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Τότε, που με είχε σφιγμένο μέσα στην αγκαλιά της και μου ευχόταν: Στο καλό παιδί μου! Τότε που έβλεπε ξεκάθαρα πως έκανα το πρώτο δειλό βήμα να ανοίξω τα φτερά μου, για το ¨καλό μου".

  Έφυγε! Ναι, μπορεί να έφυγε σαν παρουσία αλλά έμεινε ανεξίτηλη στο μυαλό μου: «Ήταν άγιος άνθρωπος», ακούω να μου λένε συχνά οι γνωστοί και οι φίλοι, και το στήθος μου φουσκώνει από καμάρι και υπερηφάνεια. Και είναι πάντα εδώ στις ψυχές όλων μας γιατί μέχρι και σήμερα είναι  συχνή η αναφορά ως ένα δείγμα σπάνιου ανθρώπου.
  Σχεδόν ταυτόχρονα με τη γέννησή της έπρεπε να αγωνισθεί και για την ύπαρξή της. Όντας μικρό κορίτσι ακόμη μεγάλωσε σαν μάνα και όλα της τα αδέλφια. Τρία στον αριθμό και μία εκείνη, τέσσερα παρακαλώ. Έζησε πόλεμο, κακουχίες, πείνα, και αν την έβλεπες, ποτέ σου δε θα φανταζόσουν τι είχε περάσει. Μιλούσε με τη σιωπή της, και εκφραζόταν με αυτή, παρ ότι σώπαινε και στη χαρά και στη λύπη. Πάντα με το χαμόγελο στα χείλη και καραμέλες στην τσέπη. Ο ορισμός της ηρεμίας και της καλοσύνης.   

  Αυτή ήταν η δική μου μάνα!
 Χρόνια πολλά, σε όλες τις μαμάδες!