Απρίλιος του 1973

   Έτσι έγραφε η «Εγκύκλιος κατάταξης.»

   Ήταν 2 Απριλίου του 1973. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το κλαμένο πρόσωπο της μάνας μου, της Κυρά - Όλγας όπως την έλεγα, εκείνο το βράδυ, όταν άφηνα το χωριό μου για να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Τότε, που με είχε σφιγμένο μέσα στην αγκαλιά της και μου ευχόταν: Στο καλό παιδί μου! 

   Πρώτη φορά έφευγα από το σπίτι μου τόσο μακριά. Αμούστακο παλληκαράκι, γεμάτο όνειρα, έτοιμος να παλέψω στη ζωή για όλα. Πρώτη φορά τόσο μεγάλο ταξίδι: Κολωνιάτι - Ιωάννινα - Πειραιάς- Σάμος, και από εκεί, το πρωί της επομένης, με το πλοίο «Μαριλένα» που σαλπάρει μεταφέροντας εκατοντάδες διαφορετικούς ανθρώπους. Μεταξύ όλων αυτών και λίγες δεκάδες παιδιά για την παρουσίασή μας στη Σ.Μ.Υ. με μια κοινή ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Αναμεσά τους και εγώ. Ήμουν μόνος στο κατάστρωμα κοιτάζοντας άλλοτε το απέραντο γαλάζιο και άλλοτε το σκοτάδι, και σε επαφή με το τίποτα να προσπαθώ να αντικρίσω στεριά. Ένα εικοσιτετράωρο σχεδόν στη θάλασσα. Μα πόσες ώρες! Μια μέρα και μία νύχτα.

   Το ταξίδι μου φάνηκε σαν να κράτησε εκατό ώρες και όταν πλησιάζαμε στο λιμάνι, βγήκα στο κατάστρωμα σχεδόν νεκρός από κούραση και ζαλάδα. Και με το που πάτησα το πόδι μου στο νησί, -το θυμάμαι σαν να ήταν χθες- ένοιωσα αμέσως την πραγματική αλλαγή. Ότι άλλο και να αναπολήσω από εδώ και πέρα, αυτή ή επιλογή μου είναι που προσδιόρισε το μέλλον μου. 
   Κάπως έτσι ξεκινήσαμε και οι περισσότεροι της γενιάς μου!