Ανάπηροι Πολέμου ή ανάπηρη κοινωνία.

    Κορύφωση των εορταστικών εκδηλώσεων για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου αποτελεί, όπως κάθε χρόνο, η μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στο κέντρο της κάθε πόλης. Και όπως κάθε χρόνο, την παρέλαση ανοίγουν οι ανάπηροι πολέμου. (Όπου υπάρχουν ακόμη)!

     Και εδώ τίθεται ένα μεγάλο ερώτημα: Άνθρωποι όπως αυτοί, δεν θα έπρεπε να βρίσκονται στην εξέδρα των επισήμων, αντί των πολιτικών μας, που πολλοί ούτε καν υπηρέτησαν την πατρίδα, την οποία καθημερινά προσβάλουν με τις πράξεις τους, και κυρίως προσβάλουν τους ήρωες που έπεσαν «Υπέρ Πατρίδος»; Ας θυμηθούμε δε, ότι κάποτε οι ανάπηροι πολέμου, για πολλά-πολλά χρόνια αποτελούσαν μια μεγάλη ομάδα πολιτών αυτής της χώρας, γιατί ήταν πάρα πολλοί αυτοί οι συμπατριώτες μας που γυρνούσαν από το μέτωπο διαμελισμένοι.

    «Κάποτε ήμασταν πολλοί, πολλά θύματα για τη Σημαία και την πατρίδα. Πολλά κομμένα χέρια, πολλά κομμένα πόδια, τώρα λιγοστέψαμε, τελειώνουμε», λέει ένας από αυτούς που παρήλασε  με σακατεμένα τα πόδια του, συνεχίζοντας όμως να χαμογελά και να δηλώνει προς πάσα κατεύθυνση πως «άμα το θελήσουμε τις ξεπερνάμε τις δυσκολίες. Όποιες κι αν είναι…».

     Γιατί όμως οι χιλιάδες που παρελαύνουν πρέπει να αποδίδουν τιμές στους πολιτικούς μας  που είναι στην εξέδρα των επισήμων, γυρνώντας ουσιαστικά την πλάτη στους ανάπηρους πολέμου; Σε αυτούς  δηλαδή  που πολέμησαν για τη δικιά μας ελευθερία, και που τώρα στέκονται απέναντι από την εξέδρα; Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι θέση έχουν στη εξέδρα των επισήμων  αυτοί που έφεραν τη χώρα μας σε αυτό το σημείο. Τι έχουν αφήσει πίσω τους που πρέπει να τους τιμούμε στην παρέλαση.

    Σήμερα, το Σύμβολο της Λευτεριάς του νεότερου Έλληνα, η Επανάσταση του 1821, με τα μεγάλα και διαχρονικά του μηνύματα, δείχνει τον δρόμο για την απελευθέρωση και από τα σημερινά μας αδιέξοδα. Εάν στη θέση των επισήμων βρισκόταν οι ανάπηροι πολέμου, δεν θα ήταν μια απάντηση στο δίδαγμα της κάθε παρελάσεως;

     Πιστεύω πως είναι ανάγκη η σημερινή ημέρα να αποτελέσει την απαρχή για την άλλη Ελλάδα που όλοι θέλουμε και επιζητούμε.