Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

  Κατά καιρούς με κυριεύει μια περιέργεια. Ειδικά τώρα που είμαι σε μια ηλικία που οι απολογισμοί και οι αναψηλαφήσεις της ζωής αρχίζουν να μου γίνονται αναγκαίοι, βλέπω προς το παρελθόν και αναρωτιέμαι για την κρίση μου και για τις επιλογές μου.

  Κάτι τέτοιες στιγμές και όταν θέλω να καταλάβω αν ο παλαιός Γιώργος μοιάζει σε κάτι με το σημερινό, θυμάμαι  έναν γέροντα στο Άγιο Όρος που μας έλεγε: «Να είστε ταπεινοί απέναντι στους άλλους. Όχι μόνον όμως εκεί που συμφωνείτε αλλά κυρίως εκεί που διαφωνείτε»! Και αυτό είναι η ουσία του τι ζητάει για να ζήσει με πληρότητα ένας άνθρωπος, αν και στην πράξη θεωρώ ότι έχουμε ξεφύγει αρκετά.

  Ναι έτσι είναι! Αλλά μήπως και αυτό το ζητάμε από λάθος δρόμους και με λάθος τρόπους και συμπεριφορές, έτσι που όταν περάσει από δίπλα μας το σωστό, ίσως και να μη το αντιληφθούμε. Σήμερα, το  να αντιλαμβανόμαστε, από μόνο του απλά είναι κάτι. Το να μας αντιλαμβάνονται, ίσως να είναι και τίποτα. Το να αντιλαμβανόμαστε και ταυτόχρονα να μας αντιλαμβάνονται, είναι το παν.

  Η προσπάθεια  να «ψυχολογήσουμε» τους άλλους δεν αφορά μόνο τους ψυχολόγους, αλλά και όλους μας, γιατί στην πραγματικότητα όλοι λειτουργούμε ως  ψυχολόγοι σε κάποιο βαθμό.Έτσι, το να κατανοήσουμε καλύτερα τα βασικά ζητήματα έναντι των οποίων οι άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν στην σύγχρονη κοινωνία, σήμερα μπορεί να μας βοηθήσει  να καταλαβαίνουμε καλύτερα τους άλλους και σε μικρότερο βαθμό, τον εαυτό μας.

  Άβυσσος ο ψυχισμός του κάθε ανθρώπου. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι διακριτικές. Άλλες είναι από έμπνευση, άλλες από εκτίμηση, και άλλες από απλό ενδιαφέρον να είμαστε «μαζί». Και κάπως έτσι θυμάμαι, και μου δίνει περισσότερη δύναμη να συνεχίσω, η παρακάτω φράση του Γ. Ρίτσου: «Αν δεν  αποθηκέψουμε πολλά τσουβάλια φως, πως θα τα βγάλουμε πέρα μεθαύριο που θάρθουν τα σύννεφα...»