Αυτή η χώρα...

  Αφορμή του άρθρου αυτού αποτέλεσαν δύο συγκεκριμένα γεγονότα.

 Το πρώτο είναι η σημερινή πρωινή συζήτηση μεταξύ τσαγιού, καφέ, πολλών αντιθέσεων και έντονων διαφωνιών, κυρίως σε ότι έχει σχέση με τα τεκταινόμενα στην πόλη μας! Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι αυτή η φωτογραφία  -εξώφυλλο βιβλίου- ενός θείου μου, που το βρήκα σήμερα στο facembook και ίσως επ΄ αυτού να επανέλθω.

 Αυτή η χώρα, σε σύντομο χρονικό διάστημα έζησε τις κορυφαίες και τις πιο τραγικές στιγμές της ιστορίας μας: δυο παγκόσμιους πολέμους, κατοχή, πολιτικές κρίσεις, τρεις δικτατορίες, μικρασιατική καταστροφή και  πολλά-πολλά άλλα που δεν πρέπει να τα ξαναζήσουμε. Και το σημαντικότερο όλων ίσως, έναν εμφύλιο, και μάλιστα αρκετά πρόσφατα.

 Μου έμειναν πολύ έντονα χαραγμένα στη μνήμη μου τα λόγια ενός σημαντικού ανθρώπου –ένας υπερήλικας- να μου λέει πριν από καιρό: «Η γενιά μας έζησε πολύ χειρότερες καταστάσεις από τις σημερινές. Ζούσε όμως με το χαμόγελο στα χείλη γιατί έβλεπε μπροστά της ένα ανοιχτό ορίζοντα». Είναι αλήθεια. Έζησε πολλά στο πετσί της αυτή η γενιά και γι’ αυτό ήταν σοφότεροι από όλους εμάς που μεγαλώσαμε στην εποχή της αφθονίας και των ανεξέλεγκτων προσδοκιών.

 Και αυτό είναι πολύ σημαντικό για εμάς που στερούμαστε μνήμης, καθώς παθιαζόμαστε και ξεχνάμε εύκολα, με αποτέλεσμα η πατρίδα μας να περνάει σε τακτά χρονικά διαστήματα περιπέτειες και τραγωδίες, και τελικά να μοιάζει με καράβι χωρίς πυξίδα στην πρώτη καταιγίδα. Η διαφορά από εκείνες τις καταστάσεις είναι ότι τώρα κανείς Έλληνας δεν έχει διάθεση να ξανακτίσει τη χώρα μας!  

 Νομίζω ότι ήρθε πια η ώρα να σταματήσουμε να είμαστε μια κοινωνία "αναμνήσεων" και να γίνουμε μια χώρα με τολμηρές ενέργειες.  Το πρόβλημα με εμάς είναι πως θεωρούμε βέβαιο ότι κάθε χρονιά θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη. 

 Ε λοιπόν, δεν θα είναι πάντα, ας το πάρουμε απόφαση. Και ακόμα -εννοείται ότι εύχομαι να διαψευσθώ- στο βαρέλι δεν είδαμε τον πάτο.