Λάθη, λάθη!

  Η ζωή όλων μας αποτελείτε από στιγμές, από μαθήματα, από ενότητες, ή ακόμη και από ολόκληρα κεφάλαια όπου διαδέχονται το ένα το άλλο, πότε ομαλά και πότε… άστο καλύτερα.

  Και κάπου εδώ κατανοούμε και μας κατανοούν λάθος. Αδικούμε και μας αδικούν. Σίγουρα κάποια στιγμή στη ζωή μας, έχουμε  ηττηθεί και έχουμε “μοιράσει” ήττες! Απλά! Αν αδικήσαμε ή αδικηθήκαμε ας μην ξεχάσουμε κάτι. Μαθήματα είναι όλα! Να είμαστε περήφανοι αν αδικήσαμε, όλοι αδικήσαμε, αρκεί όταν το καταλάβαμε, να ζητήσουμε συγγνώμη έστω και χωρίς λόγια, έστω και με τις πράξεις μας.

  Να είμαστε περήφανοι για τις ήττες μας. Όλοι ηττηθήκαμε, αλλά μέσα από αυτές, κάτι κερδίσαμε! Ίσως ένα καλύτερο “εγώ” και έναν καλύτερο εαυτό μας. Ναι, λυγίσαμε πολλές φορές κατά τη διαδρομή μας. Και γεμίσαμε με θυμό, και φωνάξαμε, και μας άκουσαν και όσοι δεν έφταιγαν σε τίποτα.

  Μπορώ να πω με σιγουριά ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν να πουν τα καλύτερα λόγια για μας. Δεν υπάρχει λόγος ή τουλάχιστον δεν είναι αυτός ο λόγος που να πρέπει να αλλάξουμε  έτσι ώστε να είμαστε αρεστοί σε όλους, ούτε οι άλλοι πρέπει να αλλάξουν για να μας αρέσουν. Υπάρχει αρκετός χώρος για όλους μας αρκεί να καταλάβουμε ότι τίποτα γύρω μας δεν μπορεί να είναι ίδιο με εμάς.

    Η κοινωνία μας αποτελείται από άτομα που θα κάνουν και λάθη και θα φάνε τα μούτρα τους και θα προκαλέσουν δυσαρέσκεια στους άλλους. Από ανθρώπους που μέσα στη ζωή, θα περάσουν από όλα τα στάδια έτσι ώστε να ωριμάσει μέσα τους αυτό που λέγεται εμπειρία.

Μέχρι όμως να συμβεί αυτό, η δοκιμή είναι μονόδρομος αρκεί να μην επιλέξουμε ξανά να βιώσουμε την ίδια εμπειρία. Αυτοί που δεν κάνουν λάθη, συνήθως δεν κάνουν τίποτε!