Που είσαι Έλληνα;

  

 "Είμαστε ένας λαός, με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη;"

  Λόγια ανεξίτηλα – επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε, σε μία Ελλάδα που ταλανίζεται από αμέτρητους εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες, γραμμένα δια χειρός Γιώργου Σεφέρη.

  Λέμε ότι ζούμε στην ομορφότερη χώρα, έχουμε το καλύτερο κλίμα και άρα είμαστε ευτυχισμένοι. Ίσως είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο. Δυστυχώς. 

  Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Γιατί, ναι μεν μπορεί να ζούμε σε μία πολύ όμορφη χώρα και ο ήλιος να μας βοηθάει να βλέπουμε φωτεινότερο τον κόσμο, αλλά απέχουμε πολύ, και πολύ περισσότερο σήμερα, να συγκαταλεγόμαστε στους λαούς που απολαμβάνουν τη ζωή. 

  Η ανθρώπινη κοινωνία (και η Ελληνική) στη μεταπολεμική περίοδο έχει κάνει μεγάλα βήματα προόδου. Όμως! Η βελτίωση των υλικών αγαθών υπερσκέλισε τις ηθικές αξίες μας.

   Η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο των μεγάλων αυτών μεταβολών. Η ύφεση που ήρθε στην χώρα μας, και μια σειρά από λάθος πολιτικές, επέκτειναν την κρίση χρονικά και ποιοτικά, και ταυτόχρονα λόγω γεωγραφικής θέσης βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή του προσφυγικού κύματος. 

  Υπό αυτές τις νέες συνθήκες το ερώτημα που προκύπτει αφορά τον τρόπο με τον οποίο σκαφτόμαστε και ενεργούμε. Ενδεχομένως έχουν συσσωρευτεί και η κοινωνική κούραση και κυρίως, η έλλειψη ελπίδας! 

   Και εδώ τίθεται το μεγαλύτερο και σοβαρότερο  ερώτημα! Που είναι οι παλαιοί ιερωμένοι με το τιμημένο ράσο; Πού είναι οι κάθε λογής δάσκαλοι; Οι άλλοι; Πού είμαστε οι απόστρατοι αξιωματικοί; Εμείς που κάθε μέρα στεκόμασταν προσοχή μπροστά στη θέα της Ελληνικής Σημαίας; Πού είναι οι αγρότες μας; Αυτοί που κόβανε για μεγάλο διάστημα την Ελλάδα στα δύο για τις επιδοτήσεις, αλλά τώρα αδιαφορούνε για το "macedonian cherries"  των  ξένων προϊόντων;

  Ηπειρώτη μου, τα έμαθες τα νέα; Σειρά θα έχεις εσύ τώρα με τους Τσάμηδες. Μην ξεσηκώνεσαι για την Μακεδονία. Περίμενε, και ο Κοτζιάς θα σε περιποιηθεί κι εσένα. Εσύ, Θρακιώτη μου, Κρητικέ μου, Πελοποννήσιε, πού είστε; Τι φοβάστε και δεν αντιδράτε; Πού είσαι, Έλληνα;

   Ναι! Διερωτώμαι, πού είναι αλήθεια και τι κάνουν όλοι αυτοί που με τον «α» ή τον «β» τρόπο είναι, ή θέλουν να είναι, οι ταγοί του Έθνους; Πολιτικοί, Ακαδημαϊκοί, Επιστήμονες, άνθρωποι του Πνεύματος που παλιότερα χύνανε το αίμα τους για ιδέες, αξίες και ιδανικά;