Οι δικές μας πόρτες! 

   

 Όταν πριν από λίγες μέρες βρέθηκα προσκεκλημένος σε ένα υπέροχο σπίτι κάποια στιγμή αντίκρισα αυτή την υπέροχη  πόρτα.

 Και στις σύντομες σκέψεις μου αναρωτήθηκα πόσα κρύβουν πίσω τους όλες αυτές οι πόρτες. Οι πόρτες μας; Πόσα μυστικά, λάθη, ενοχές, πόνο; Και πόσα και πόσα δεν έχουν γραφεί για τις πόρτες.

 Έχουμε κλείσει τις ψυχές μας πίσω από πόρτες με διπλοκλειδωμένα λουκέτα, μη τυχόν και βγει η αλήθεια μας προς τα έξω. Και το ίδιο θέλουμε και από τους άλλους. Δε θέλουμε να δούμε πίσω από τις πόρτες τους. Αρκούμαστε στην επιφάνειά τους. Και ίσως αυτό να είναι και ένας λόγος που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

 Μήπως πρέπει σιγά – σιγά να βγάλουμε από πάνω μας τα λουκέτα, να βάλουμε πάνω τους λίγο χρώμα, να αφήσουμε λίγο φως να  τις διαπεράσει και να μπορέσουν οι άλλοι να κοιτάξουν μέσα μας;

 Μήπως πρέπει σιγά – σιγά να ξεπεράσουμε τους φόβους και τις  επιφυλάξεις και να «μπούμε» στις πόρτες που μας παρουσιάζονται;

 Μήπως πρέπει σιγά – σιγά να ανοιχτούμε πραγματικά και φοβόμαστε να αφήσουμε τους άλλους να μάθουν ποιοί πραγματικά είμαστε;

 Μήπως έτσι αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε  βαθύτερα τον εαυτό μας; 

 Και ας μη ξεχνάμε πως καμία πόρτα κλειδωμένη δεν ανοίγει αν δεν προσπαθήσουμε ξανά και ξανά.

 Και κυρίως! Τις περισσότερες φορές το τελευταίο κλειδί είναι αυτό που ανοίγει την πιο σημαντική πόρτα και μπαίνοντας, ίσως και να βγούμε διαφορετικότεροι!