Ημερολόγιον  Κορονοϊού

Μεγάλη  Παρασκευή

  Μεγάλη Παρασκευή σήμερα! Ημέρα απόλυτου πένθους για όλη την Χριστιανοσύνη. Η κορύφωση του Θείου Δράματος. Στην Εκκλησία  τελείται η «Ακολουθία των Παθών», και εμείς, μετά τα δικά μας πάθη είμαστε ακόμη εδώ  μέχρι να ξεπεράσουμε το δράμα της πανδημίας που πλήττει ολόκληρο τον κόσμο.

  Με ελπίδα και προσμονή για την Ανάσταση ας πούμε ότι επιδημία ήταν και πέρασε. Δεν ξέρω πόσο γρήγορα θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα. Αυτό που ξέρω όμως είναι πως μέσα από αυτή την «επιτυχία», η ελληνική κοινωνία βρήκε πρότυπα που τόσο πολύ τα είχαμε ανάγκη. Είναι ευτύχημα, που τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή –σπάνιο φαινόμενο-  ειδικοί και άριστοι να βρίσκονται σε επιτελικές θέσεις αυτής της χώρας για τη συνεχή και συνεπή ενημέρωσή μας. Η παρουσία τους αποτελεί έναν φάρο φωτεινό και μια ελπίδα για το πως θα έπρεπε να είναι η πατρίδα μας. Άνθρωποι «της διπλανής πόρτας», χωρίς επικοινωνιολόγους, χωρίς να τους ενδιαφέρει η τηλεοπτική τους εικόνα,  έχουν γίνει τα πρόσωπα των ημερών, όχι μόνο λόγω της θέσης, αλλά και λόγω του χαμηλού προφίλ τους, του τρόπου με τον οποίο μιλούνε  στην καθημερινή απογευματινή ενημέρωση, στην προσπάθειά τους να παραμείνουμε διαρκώς πληροφορημένοι. Ένα σπάνιο φαινόμενο σε μια χώρα όπου ο δημόσιος λόγος μετά βίας προσελκύει την προσοχή και είναι αξιόπιστος. Ναι, έκπληξη γιατί σπάνια οι καλύτεροι βρίσκονται σε καίριες θέσεις σε αυτή τη χώρα. Και συνειδητοποιώ πόσο ανάγκη είχαμε αυτήν την στιγμή τέτοιες παρουσίες. Αξίες που πρέπει να αποτελούν παράδειγμα για κάθε σπίτι, για κάθε οικογένεια, για κάθε έναν που θέλει υγιή πρότυπα μέσα στην κοινωνία μας. Την ώρα που η ανθρωπότητα προσπαθεί να κερδίσει μία πρωτόγνωρη μάχη κατά της πανδημίας του κορονοϊού με χιλιάδες θύματα, και τον παγκόσμιο πληθυσμό να ζει σε πρωτόγνωρες συνθήκες, στον αντίποδα η χώρα μας, είναι διεθνώς παραδεκτό, ότι τα κατάφερε πολύ καλύτερα από το αναμενόμενο. Σε αυτή την κρίση κατατάσσεται σε πολύ καλύτερη θέση από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες,  με τους λιγότερους θανάτους ανά εκατομμύριο πληθυσμού. Και αυτή είναι μία από τις πολύ λίγες –αν όχι η μοναδική- εθνική μας επιτυχία που δεν μπορούμε να την πανηγυρίσουμε. Ωστόσο! Ας αξιοποιήσουμε αυτήν την οδυνηρή εμπειρία για να φανταστούμε, να σχεδιάσουμε, να διεκδικήσουμε και να ξαναχτίσουμε τη χώρα μας, την πατρίδα μας, με προσήλωση και αγάπη για τον άνθρωπο. Ελπίζω, όταν με το καλό τελειώσει οριστικά αυτή η ιστορία, αυτή τη φορά να έχουμε μάθει πραγματικά κάτι. 

  Καλή Ανάσταση! Καλή συνέχεια και υπομονή.