Διαδρομές μετ΄ εμποδίων

  Νομίζω ότι συμβαίνει σε όλους μας, ή τουλάχιστον στους περισσότερους από εμάς. Όσο πλησιάζουν οι γιορτές, ο νους μας να γυρνάει όλο και πιο πίσω, στο παρελθόν. Σε στιγμές που σπάνια τις εκφράζουμε φωναχτά. Σε αγάπες, χαρές ίσως και λύπες που σπάνια μοιραζόμαστε με άλλους.

  Σκόρπιες θύμησες αυτές οι νοσταλγικές αποτυπώσεις της μνήμης. Μικρές πληγές που έρχονται και φεύγουν, όλες τόσο ανάγλυφες στη μνήμη μας. Καταδίκη σε ισόβια δεσμά μοιάζει να είναι αυτή η νοσταλγία. Πόσες φορές δεν έχουμε σκεφτεί πως θα θέλαμε να σβήσουμε τις αναμνήσεις που μας στεναχώρησαν. Πόσες φορές δεν έχουμε σκεφτεί πως μαζί με τις φωτογραφίες και τα χαρτιά θα θέλαμε να κάψουμε και τις αναμνήσεις, να τις εξαφανίσουμε.

  Όλα τα λάθη μας, οι  επιλογές μας και  οι αποτυχίες μας, είναι ότι πιο πολύτιμο έχουμε όμως. Το μυστικό είναι στην ισορροπία. Υπ αυτή την έννοια, δεν τις διαγράφουμε τις αναμνήσεις μας. Πρέπει να μείνουν εκεί, στο πίσω μέρος του μυαλού μας, να μας υπενθυμίζουν τις αδυναμίες μας, τα λάθη μας, αλλά και το πως καταφέραμε να βγούμε δυνατοί από αυτές τις δύσκολες καταστάσεις. Οι αναμνήσεις είναι καλό να είναι εκεί για να μας υπενθυμίζουν τι μας άρεσε και τι όχι στο παρελθόν και τι πρέπει να αλλάξουμε. 

  Μαθαίνουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας και ανακαλύπτουμε τον κόσμο γύρω μας, όχι μόνο μέσω της καλής και ξεκούραστης οδού, αλλά και μέσα από δύσκολες διαδρομές. Μέρες που έρχονται, νομίζω ότι  τα μεγαλύτερα μαθήματα τα παίρνουμε από τις δύσκολες διαδρομές και μάλιστα διαδρομές μετ΄ εμποδίων.