Στενάχωρη εξέλιξη

  Όταν είδα την ανάρτηση στο facebook ότι κλείνει το «Καραούλι» στο Κολωνιάτι είπα «τέλος εποχής», και το λιγότερο που ένοιωσα ήταν να πονέσει η καρδιά μου. Σοκαρίστηκα! Για τον λόγο αυτό σήμερα θα μακρηγορήσω. 

 Έκλεισε το μοναδικό καφέ-ταβερνάκι του χωριού μου μετά από μισό αιώνα συνεχούς λειτουργίας.  Ένα καφενείο ήταν αρχικά, δημιουργημένο στη δεκαετία του 1970, που με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο αντιστέκονταν. Το Καραούλι έγραψε πια την δική του ιστορία στην γενέτειρα μου και αποχαιρέτισε τους θαμώνες του. Εκεί οι συγχωριανοί μου, και όχι μόνο, τρώγανε, πίνανε, κερνούσαν, χορεύανε και διασκέδαζαν. Εκεί τα μαθαίνανε όλα: ποιος κάνει και τι!  Εκεί ήταν όλοι, ή σχεδόν όλοι. Εκεί ήταν ο τόπος συνάντησης των φίλων, των γνωστών και των συγγενών. Ήταν μια μικρή Βουλή, όπου ανέβαιναν και κατέβαιναν οι Πρόεδροι, και χωρίς σταματημό φυσικά και οι συζητήσεις επί των συζητήσεων, οι τσακωμοί, οι αγκαλιασμοί τα κεράσματα, τα ακούσματα, οι ιστορίες και σε ελάχιστες περιπτώσεις και οι προσωπικές εμπειρίες. Σε μια κλειστή επαρχιακή κοινωνία, οι άνθρωποι μη έχοντας εναλλακτικούς τρόπους ψυχαγωγίας, πήγαιναν στο «Καραούλι» γιατί εκεί έβρισκαν καταφύγιο από τον καθημερινό μόχθο της εργασίας τους.  Όσοι το γνώρισαν, όσοι πέρασαν εκεί χαρές και πίκρες, όλοι το αγάπησαν. Όσοι πηγαίνανε για πρώτη φορά, αγωνιούσανε πότε θα ξαναπάνε. Και βέβαια εκεί έγινε πριν τριάντα και πλέον χρόνια και η «δεξίωση» του γάμου μου. 

  Δημιούργημα του Γρηγόρη ήταν, του αδερφού της μητέρας μου. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στο χωριό και όχι μόνο, αρκετά κοινωνικός, και πάντα υπέρ των αδυνάτων. Χαρακτηριζόταν για το θάρρος και την αντοχή του. Και ναι! Ήταν και το στήριγμά μου σε πολλά θέματα. Ο μοναδικός άνθρωπος που ζήτησα τη συμβουλή του σε ένα πολύ προσωπικό μου θέμα εκεί στη δεκαετία του ΄80. Ο πιο καλός άνθρωπος που γνώρισα! Τον θυμάμαι να περιφέρεται από τραπέζι σε τραπέζι πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, με μια καλή κουβέντα για όλους και πάντα με την πετσέτα στους ώμους. Από τότε πολλά πράγματα άλλαξαν στο μαγαζί αυτά τα χρόνια. 

  Δεν μπορώ να ξεχάσω τίποτε απολύτως από τον συνεχιστή του, τον πρωτότοκο γιο του, τον ξάδερφό μου τον Τάκη. Μεγαλώσαμε μαζί. Σαν αδέρφια. Ήταν λίγο μεγαλύτερός μου και με προστάτευε. Θυμάμαι, κάθε φορά που με πείραζε κάποιος, ήταν αυτός που φρόντιζε… να βρω το δίκιο μου. Με παρότρυνε, με συμβούλευε. Μου έλεγε… και τι δεν μου έλεγε.  Που έφυγε άδοξα, πολύ νωρίς, αφήνοντας για κληρονομιά τρία καταπληκτικά κορίτσια, τρία υπέροχα παιδιά, τρεις ανιψιές, υπόδειγμα σε όλο το χωριό και την ευρύτερη περιοχή, και οι οποίες σήμερα για τους δικούς τους προσωπικούς λόγους δεν μπορούν φυσικά να γίνουν οι συνεχιστές αυτής της πορείας. Τώρα με τη γυναίκα του τη Δήμητρα, σεργιανάνε κάπου στον Παράδεισο και καμαρώνουν γι' αυτές. 

  Ο αδελφός του ο Γιάννης, ο μπαρμπαγιάννης, το μεγάλωσε, το δυνάμωσε και αυτό το καφενεδάκι, αυτή η οικογενειακή επιχείρηση, έγινε στέκι κανονικό στη διασκέδαση και στην ανθρώπινη συνύπαρξη. Έγινε από εκείνα που οι σχέσεις με τους πελάτες είναι προσωπικές, φιλικές και σταθερές. ‘Έγινε σημείο ξεκούρασης και ανάπαυλας για τους θαμώνες του, με φιλικό και ζεστό κλίμα, με σίγουρη απόλαυση και εξυπηρέτηση οικογενειακή στον καφέ, στο ποτό, στα ψητά, και στο ζεστό περιβάλλον με την πάντα όμορφη θέα. Έγινε κάτι πολύ περισσότερο από χώρος εστίασης για τους χωριανούς μου. Μια μορφή ψυχοθεραπείας ας πούμε. 

  Παρά τη στενάχωρη εξέλιξη, δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι πηγαίνοντας στο χωριό μου δεν θα ξαναπάω στο «Καραούλι». Με την ελπίδα όμως ότι θα «ανοίξει ένας άλλος κύκλος» ας κλείσει τον κύκλο του. Για λίγο ακόμα! Χωρίς κανείς να μπορεί να ορίσει το λίγο. Πού θα πάει… Αργά ή γρήγορα το Κολωνιάτι θα βρει πάλι τον κανονικό του ρυθμό. 

  Διαφορετικά, αυτή η λίγη, η μικρή, η αγαπημένη συνήθεια του «καφενείου», σε λίγο θα μοιάζει  πολυτέλεια.