Μ π ι ζ ά ν ι !

 Γιορτή αύριο για την πόλη των Ιωαννίνων και την Ήπειρο, και σίγουρα δεν θα ήταν, αν προηγουμένως δεν έπεφτε το Μπιζάνι. Ένα σύμβολο παληκαριάς, αυτοθυσίας και πατριωτισμού. Στο Μπιζάνι δοκιμάστηκε, για μια ακόμη φορά, η Ελληνική στρατιωτική τέχνη και ικανότητα, αλλά και η ψυχική και σωματική δύναμη του Έλληνα στρατιώτη.  Η νίκη στο Μπιζάνι αποτέλεσε το κλειδί για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, καθώς και ολόκληρης της ευρύτερης περιοχής της Ηπείρου.

 Εκεί, βρίσκονται τα «Οχυρά Μπιζανίου». Πρόκειται για απόρθητα φρούρια των Τούρκων  στην κορυφή του λόφου. Στέκουν εκεί, επιβλητικά και ταπεινά για να υπενθυμίζουν ποιοι είμαστε, και ταυτόχρονα, να προβληματίζουν και να διδάσκουν όσους μπορούν να καταλάβουν την ιστορία μας, ή ακόμη-ακόμη και αυτούς που την αμφισβητούν. Τα οποία ωστόσο βρίσκονται σχεδόν σε επίπεδο εγκατάλειψης, και κάτω από την υποδειγματική αδιαφορία των αρχών.

 Στο Μπιζάνι επίσης, στα 100 μέτρα περίπου από την εθνική οδό υψώνεται και παρατηρεί αντίκρυ προς το λόφο των Οχυρών, το μνημείο των Μπιζανομάχων. Ένα  μικρό αντίδωρο ημών των νεωτέρων στη μεγάλη θυσία τόσων ανθρώπων, από όλα τα μέρη της Ελλάδος και του κόσμου. Στις πλευρές του απεικονίζει χαρακτηριστικές σκηνές - σταθμούς από όλη τη διάρκεια της ελληνικής ιστορίας και ιδιαίτερα αυτής που σχετίζεται με την ιστορία της Ηπείρου.

 Η γενιά των Μπιζανομάχων, ήταν η γενιά εκείνη που έκανε γλυκιά πραγματικότητα το χρυσό όνειρο γενεών και γενεών. Το Μπιζάνι θα παραμείνει πάντα ένα ιερό σύμβολο στο πανελλήνιο και είναι μια αφορμή και παρότρυνση ταυτόχρονα, για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να αφήσουμε και εμείς με τη σειρά μας το δικό μας αποτύπωμα σαν ελάχιστο φόρο τιμής. Γιατί αν δεν σεβαστούμε τους εαυτούς μας, δεν έχουμε καμία πιθανότητα να μας σεβαστεί κανείς άλλος. Και κάποια στιγμή επιτέλους θα πρέπει να πάψουμε να είμαστε περήφανοι μόνο για τους προγόνους μας, αλλά να κάνουμε περήφανους και τους απογόνους τους.