Θλίψη  και οργή σήμερα!

 Θλίψη, γιατί παίχτηκε και η τελευταία «σκηνή» της ανείπωτης τραγωδίας με τον σμηναγό Γιώργο Μπαλταδώρο, να κηδεύεται στον τόπο καταγωγής του, το Μορφοβούνι Καρδίτσας. Ήταν ένα γενναίο παλληκάρι, πιστό στην Πατρίδα. Και στις σημερινές μέρες αυτό δεν είναι λίγο!

 Αιωνία του η μνήμη!

 Οργή, γιατί ήταν και αυτός ένας από τους  “αυτιστικούς” κατά το Βαγγέλη Βενιζέλο και “αντιπαραγωγικούς”    κατά το Θεόδωρο Πάγκαλο. Αμφότεροι «αρμόδιοι» και «υπεύθυνοι» αντιπρόεδροι της τότε κυβέρνησης.

 Ναι! Έτσι «αξιολόγησαν» εκείνοι την παραγωγικότητα των στρατιωτικών. Τους ίδιους βέβαια η ιστορία σήμερα, αφού τους αξιολόγησε, τους καταδίκασε.

 Μεγαλύτερη διαστρέβλωση της αληθείας δεν μπορεί  να υπάρξει! Ακόμη και στην σημερινή  εποχή της απαξίωσης των πάντων, της έκπτωσης των αξιών και της ηθικής κατάπτωσης, υπάρχει κάποιος που να μην  εμπιστεύεται  το στρατό και τα στελέχη του; Αυτά τα στελέχη που δεν ξέρουν τι θα πει όχι, τι θα πει δεν εκτελώ. Αυτά τα στελέχη που  δεν μπορούν να αρνηθούν κανέναν κίνδυνο;

 Παρά την προπαγάνδα και τον πόλεμο αυτών των  μειοψηφιών για τη γενικότερη απαξίωση, η εμπιστοσύνη του  Ελληνικού λαού είναι αξιοπρόσεκτη, αφού σε πολλές δημοσκοπήσεις τα ποσοστά υπερβαίνουν και το 70%. Και στο κάτω-κάτω εάν είναι όπως νόμιζαν, γιατί δεν τους κατήργησαν επί παντοδυναμίας των; Τι τους  χρειάζονταν τους αυτιστικούς και τους αντιπαραγωγικούς;

 Ο τραγικός θάνατος του σμηναγού Γιώργου Μπαλταδώρου, είναι μια ακόμα, αχρείαστη, απόδειξη της αυτοθυσίας των Ελλήνων στρατιωτικών που δίνουν καθημερινά τη δική τους μάχη, υπερασπιζόμενοι τα εθνικά μας συμφέροντα. Και εν πάση περιπτώσει, η  θυσία της ζωής για την πατρίδα και για το καθήκον αξιολογείται σήμερα;

Είναι και αυτό αυτιστικό και αντιπαραγωγικό;