Πέρασαν περισσότερα από τριάντα πέντε χρόνια.

Τελικά αυτός ο “χρόνος” είναι μια απλή απάτη! Ναι! Απάτη, χωρίς εισαγωγικά. Γιατί ενώ είμαστε στο σήμερα, κοιτάμε μπροστά, και λέμε: Σε μερικά χρόνια από σήμερα, θέλοντας να αναδείξουμε το αφηρημένο του βάθους χρόνου, και ταυτόχρονα, είμαστε στο σήμερα, κοιτάμε πίσω μας, και νοιώθουμε ότι τα «μερικά» χρόνια είναι σχεδόν χτες.

Ανοίγοντας το άλμπουμ με τις φωτογραφίες μου, διαπίστωσα ότι το 1981 δεν είναι και τόσο μακριά και οι μνήμες πήραν τη θέση τους, δημιουργώντας ένα σκηνικό απόλυτα οικείο. Αμήχανος καθώς κοίταζα τις φωτογραφίες, ήταν σαν να ξαναζούσα εκείνη τη στιγμή. Σκηνικό που μου διεγείρει για μια ακόμη φορά ανάμεικτα συναισθήματα, όπως και κάθε φορά που αντικρίζω κάθε εικόνα που κάποτε φιλοξένησε τη χαρά μου και τον πόνο, την απελπισία, και την ελπίδα.

Εδώ, είναι τότε που λίγο μετά το 1980, εκεί στον πλήρως εγκαταλελειμμένο σήμερα χώρο του Γ΄ΚΝΟ, στο πρώην στρατόπεδο Μακεδονομάχου Κόδρα στην Καλαμαριά, βραβευόμουνα για κάποια επιτυχία μου στο άθλημα της ιππασίας, από τον τότε Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Στρατηγό Γκράτσιο.

Πέρασαν περισσότερα από τριάντα πέντε χρόνια, και επειδή την καλή διάθεση την φτιάχνεις μόνος σου, ενώ για  το αντίθετο φροντίζουν οι άλλοι, απλά,  ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.