Φυλάκιο «Παπαδοπούλα»!

Ένα προκεχωρημένο φυλάκιο του οχυρού Ιστίμπεη.

 Μια ανεπάντεχη πρόσκληση, ήταν η αιτία να επισκεφθώ το στρατιωτικό φυλάκιο «Παπαδοπούλα». Ένα προκεχωρημένο φυλάκιο του οχυρού Ιστίμπεη, λίγα μέτρα πριν τη γραμμή των συνόρων της πατρίδας μας με τη Βουλγαρία.

 Ύστερα από μια ανηφορική διαδρομή ανάμεσα σε πεύκα, έλατα και οξιές, που καταλήγουν έξω από εγκαταλειμμένα φυλάκια, οχυρά και παροπλισμένα πολυβολεία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, φθάσαμε σχεδόν στην κορυφή του όρους Κερκίνη ή Μπέλες. Σε μια καταπληκτική τοποθεσία, σε υψόμετρο πάνω από 1600 μέτρα, και με μια υπέροχη θέα μιας και μπροστά μας εκτείνεται η απέραντη πεδιάδα των Σερρών, με τον Στρυμόνα ποταμό να την διασχίζει από τη μία άκρη στην άλλη συνθέτοντας την τεχνητή λίμνη της Κερκίνης. Μέσα της καθρεφτίζονται οι γύρω ορεινοί όγκοι, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί έναν εξαιρετικό υγροβιότοπο.

 Στην ενημέρωση που μας έγινε, έμαθα, ότι το φυλάκιο «Παπαδοπούλα», λόγω της θέσης, είχε και το όνομα: “το μπαλκόνι του ουρανού”, όπως μαρτυρεί και η παραπάνω πρόχειρη αυτοσχέδια πινακίδα που είναι τοποθετημένη στο χώρο. Εκεί επάνω στην ηρωική γραμμή των οχυρών του Μεταξά που αρχίζει από εδώ, από το όρος Μπέλες και τελειώνει στις κορυφογραμμές της Ροδόπης.

 Βρέθηκα εδώ για να παρακολουθήσω τη Θεία Λειτουργία που έγινε σε συγκινησιακά φορτισμένο κλίμα, προεξάρχοντος του Σεβασμιότατου Μητροπολίτου Μαντινείας - Κυνουρίας, και συλλειτουργούντος του Σεβασμιότατου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου. Στην Θεία Λειτουργία παρίστατο και ο τότε Διοικητής του 10ου Συντάγματος, Συνταγματάρχης Ιωάννης Γκουτζουρέλας, του οποίου είχα την τιμή να είμαι προσκεκλημένος.

 «Ζήσαμε ένα θαύμα και κάναμε ένα τάμα, είπε ο Μητροπολίτης Μαντινείας - Κυνουρίας, που υπηρέτησε στην περιοχή το 1960. Ήταν Απρίλιος μήνας, όταν εδώ, σε αυτόν τον χώρο, έκανα μια ομιλία. Κάποια στιγμή πέρασε από τον χώρο η περίπολος και ένας στρατιώτης που τον έπιασε αμόκ, απασφάλισε και πέταξε πάνω μου μια χειροβομβίδα, την ώρα που μιλούσα στους παρευρισκόμενους στρατιώτες. Ένας υπολοχαγός πρόλαβε και την πέταξε μακριά, όπου και έσκασε. Τότε έκανα ένα τάμα. Να κτίσω ένα εκκλησάκι. Και το τάμα αυτό έγινε πραγματικότητα με τον ανεγερθέντα Ιερό Ναό στην ίδια τοποθεσία, στην περιοχή του οχυρού Ιστίμπεη του όρους Μπέλες. Εδώ, με μέριμνά μου και με δαπάνη μου».

 Το εκκλησάκι εγκαινίασε ο ίδιος πριν από δύο περίπου χρόνια, με κάθε εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια, και με την παρουσία του Μακαριότατου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου. Μετά την επίσκεψη ένοιωσα έντονα το δέος και το σεβασμό που γεννά ο χώρος και τότε συνειδητοποίησα γιατί οι Γερμανοί παραταγμένοι τιμητικά χαιρέτησαν με σεβασμό τους φρουρούς των Οχυρών, που παραδίνονταν σε ένα σκληρό και ισχυρό στρατό. 

 Το σημερινό αφιέρωμα είναι ένας τρόπος να εκφράσω και εγώ τον θαυμασμό μου για τους ανεπανάληπτους μαχητές των Οχυρών, να αποτίσω φόρο τιμής στους νεκρούς, και να θυμίσω έναν ακόμη ελληνικό άθλο, τη μάχη των Οχυρών Ρούπελ -Απρίλιος του 41-  που έληξε  βέβαια με νίκη των Γερμανών, που όμως πλήρωσαν τη νίκη αυτή με βαρύ τίμημα ,καθώς είχαν τεράστιες απώλειες αναλογικά με τις δυνάμεις τους, αλλά και τις δυνάμεις των αμυνομένων Ελλήνων και που δεν έχει λάβει τη δημοσιότητα που  αρμόζει.

 Ήταν μια εμπειρία που την έζησα και ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας!