Γιορτή της Μητέρας. 

 H δεύτερη Κυριακή του Μαΐου έχει καθιερωθεί ως Γιορτή της Μητέρας σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο και γιορτάζεται πάνω από έναν αιώνα. Είναι μια ημέρα αφιερωμένη στο πρόσωπο που μας φέρνει στη ζωή και μας περιβάλλει με όλη της τη στοργή, φροντίδα και αγάπη από τα πρώτα μας βήματα. Ναι, μπορεί να έφυγε σαν παρουσία αλλά έμεινε ανεξίτηλη στο μυαλό μου!

 Μπορεί να αδικήθηκε από τις γενικότερες καταστάσεις εκείνης της εποχής. Ποτέ δε ζήλεψε τη ζωή άλλων ανθρώπων και φρόντιζε να κρατά πολύ καλά κλειστό το βιβλίο της ζωής της. Ήξερε πως όλα γίνονται με μόχθο και σκληρή δουλειά. Ο δε πατέρας μου τη δικαιολογούσε ακόμη και τις φορές που είχε ολοφάνερο άδικο. «Άστην. Έχει περάσει πολλά», μου έλεγε.

 Λιγομίλητη η μάνα μου, και πάντα χαμογελαστή. Μια γλυκιά γυναίκα με χαμηλωμένο βλέμμα. Ένας άνθρωπος υπέροχος και πολύ ευαίσθητος. Παραδοσιακή, κουρασμένη και ταλαιπωρημένη από τη ζωή. Με τη γέννησή της ταυτόχρονα έπρεπε να αγωνισθεί και για την ύπαρξή της. Όντας μικρό κορίτσι ακόμη μεγάλωσε σαν μάνα και όλα της τα αδέλφια. Τρία στον αριθμό και μία εκείνη, τέσσερα παρακαλώ.

 Και εγώ, ακόμα φωνάζω «αχ ρε μάνα!», όπως τότε. Όπως πάντοτε. Ίσως γιατί αυτό το «αχ» μου δίνει το δικαίωμα να λέω ακόμα αυτή την ιερή λέξη και να την αισθάνομαι ακόμη δίπλα μου. Να αισθάνομαι τα ζεστά της χέρια που με φρόντιζαν, με αγκάλιαζαν, μου πρόσφεραν. Και τα καλοσυνάτα μάτια της που με καμάρωναν.

 Για όλα αυτά μιλάω, που έγιναν αγαπημένες αναπολήσεις του μυαλού και σκιρτήματα της καρδιάς μου.

 Μάνα μου, μου λείπεις!