Κάτι δεν πάει καλά στη χώρα μας!

 Πολλές σοκαριστικές ιστορίες έχουν συγκλονίσει την Ελλάδα τις τελευταίες μέρες. Ναι! είναι γεγονός πια, πως κάτι δεν πάει καλά στη χώρα μας! 

 Η μία, γιος σκότωσε τον πατέρα του. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα στον τύπο, τα αίτια που όπλισαν το χέρι του νεαρού που σκότωσε τον πατέρα του, ήταν η συχνή κακοποίηση που δεχόταν ο ίδιος, αλλά και τα νεαρότερα αδέρφια του από τον ηλικιωμένο πατέρα τους. Και ως συνήθως όλοι τους καθώς και οι αρμόδιες υπηρεσίες και η τοπική κοινωνία για μια ακόμη φορά κώφευσαν. 

 Στην άλλη, κόρη και η μητέρα της, κατηγορούνται ότι δολοφόνησαν το βρέφος που γέννησε η πρώτη και στη συνέχεια το πέταξαν σε κάδο απορριμμάτων. Διαβάζεις την "απολογία" τους και σκέφτεσαι πως υπάρχουν άνθρωποι που παιδεύονται χρόνια να κάνουν ένα παιδί και να του χαρίσουν όλη την αγάπη του κόσμου, και άνθρωποι που το γεννάνε και το πετάνε στα σκουπίδια. Νομίζω ο οποιοσδήποτε έχει κρατήσει νεογέννητο στα χέρια του, μπορεί να καταλάβει ότι για να κάνεις κάτι τέτοιο, πρέπει απλά να είσαι τέρας  της φύσης. Δεν ξέρω πως αλλιώς να το χαρακτηρίσω.

   Στην άλλη άκρη της Ελλάδας ανθρωποειδή βίαζαν και κακοποιούσαν τα παιδιά τους.

 Δεν τα χωράει πια ο ανθρώπινος νους. Προφανώς υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί και συνεργοί. Κάτι που πρέπει επειγόντως να ασχοληθεί το κράτος-πρόνοια. Κάποιοι ίσως, δεν ξεπερνούν ποτέ τα παιδικά τραύματα, κάποιοι τα ξεπερνούν - τουλάχιστον έτσι δείχνουν - και προχωρούν, όμως πάντα υπάρχει ένα υπόβαθρο σε όλους μας. Ο καθένας μας είναι διαφορετικός αποδέκτης των καταστάσεων, όπου μετέπειτα χειρίζεται την ζωή του ως ενήλικας.

 Μπορεί πολλοί γονείς να είναι αυστηροί, μπορεί να υπάρχουν ψυχολογικά προβλήματα σε αμφότερα τα μέρη, μπορεί ο σεβασμός και η αγάπη που πρέπει να τρέφει το παιδί προς το γονιό, ή και το αντίθετο,  για κάποιους λόγους να έχει γίνει μίσος, αλλά νορμάλ άνθρωπος δεν στέλνει βίαια στο θάνατο κάποιον, όσο θυμωμένος και αν είναι. Δεν είναι δύσκολο, το κακοποιημένο παιδί να γίνει  θύτης ως ενήλικας.

   Θέλω να πιστεύω ότι αυτά είναι απλά μεμονωμένα περιστατικά και όχι σημεία των καιρών. Αλλιώς, δεν ξέρω προς τα που  οδεύουμε. Διότι τα γιατί είναι  πολλά, και δεν ασχολείται κανείς.