Κολωνιάτι Ιωαννίνων!

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν εκεί!

  Έχω την τύχη, αλλά πάνω από όλα την τιμή, να γεννηθώ  στα μέσα του περασμένου αιώνα, σε έναν από τους πιο ιστορικούς τόπους των Ιωαννίνων, αλλά και όλης της χώρας γενικότερα. Σε έναν τόπο που ανατράφηκα, που γαλουχήθηκα, που έκανα τα πρώτα μου βήματα και είπα τις πρώτες μου λέξεις.

  Το χωριό μου, το Κολωνιάτι είναι από μόνο του μια ανακάλυψη. Πλησιάζοντας το χωριό μετά από λίγες ανηφορικές στροφές, έχεις μια σχετική αίσθηση ότι είσαι στο απόλυτο μπαλκόνι των Ιωαννίνων.

  Σε αυτό εδώ το μέρος ο χρόνος είναι σαν να μην περνάει καθόλου. Όσοι φύγαμε από τη γη που μας γέννησε, η νοσταλγία διαρκώς μας παρασέρνει σε ταξίδια επιστροφής. Άλλοτε νοερά και άλλοτε πραγματικά. Σε όλες όμως αυτές τις επιστροφές, προσωπικά,  με πόνο διαπιστώνω πως στον τόπο μου όλα αλλάζουν. Κάποια λιγοστεύουν και πολλά λείπουν. Κυρίως τα πρόσωπα.

  Διαρκώς ορφανεύουμε. Και τότε η μνήμη νοσταλγικά επιστρέφει και αναζητά θύμησες, παλιές μαρτυρίες και εικόνες, για να γλυκάνει τον καημό της απώλειας. Αυτή η νοσταλγία είναι και η ευκαιρία για να ξαναβιώσω διάφορες εμπειρίες, έχοντας πλέον την ασφάλεια της απόστασης που με χωρίζει από το παρελθόν, αλλά και να τις επαναξιολογήσω και να τις προσεγγίσω με ένα διαφορετικό πλέον τρόπο, κρατώντας, όλα όσα μπόρεσα να μάθω από αυτές.

  Το χωριό μου, όπως και το μέρος που μεγάλωσε ο καθένας μας, πάντα θα είναι το πιο αγαπημένο μας κομμάτι, γιατί μέσα σε αυτό ζουν οι άνθρωποι που αγαπάμε περισσότερο. Εκείνο το μέρος που πάντα θα μας  θυμίζει περασμένες άσχημες ή όμορφες στιγμές. Στιγμές που μέσα σε αυτό το περιβάλλον ζήσαμε από μικρά παιδιά, μεγαλώσαμε, και γίναμε οι άνθρωποι που είμαστε σήμερα.

   Υπάρχουν και αυτές οι περίεργες ώρες και στιγμές στη ζωή μου που θέλω να τα μαζέψω όλα και να γυρίσω πίσω, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ. Και κάθε φορά που γυρνάω σε αυτό νιώθω όπως παλιά, περπατάω στους αγαπημένους μου δρόμους και εξερευνώ τοπία ξανά και ξανά. Γυρνάω, αναπνέω όσο περισσότερο αέρα μπορώ για να το χορτάσω και έπειτα φεύγω ξανά. Νοερά ή και αληθινά.

   Εκεί στο χωριό μου, ο  χρόνος έχει δημιουργήσει τα δικά του πρόσωπα - σύμβολα. Δεν έχουν να σου πουλήσουν μια ιστορία γιατί και μόνο η παρουσία τους εκεί, είναι ιστορία.  Ναι! Σε κάθε σημείο της ιστορίας, υπάρχει πάντα κάτι για να γελάσεις, κάτι για να κλάψεις, κάτι για να ονειρευτείς, αλλά και κάτι για να γίνεις σοφότερος.

  Σήμερα το Κολωνιάτι παραμένει ένα όμορφο χωριό με λίγους δυστυχώς κατοίκους. Υπάρχουν αρκετοί νέοι, ξένοι κυρίως, λάτρεις του χωριού που διαλέξανε συχνά να το επισκέπτονται. Μερικοί μάλιστα, το επιλέξανε και για τόπο μόνιμης κατοικίας και δεν το εγκαταλείπουν.

  Και για αποζημίωση, αν κάποιος νοσταλγήσει τους ήχους της πόλης, τότε σε ένα τέταρτο είναι στην πόλη. Είναι στα Ιωάννινα