Περί συνέχειας στο «Θέατρο» του Παραλόγου

  Ασταμάτητες είναι οι καταγγελίες στο «θέατρο» του παραλόγου με πολλά σχόλια στον τύπο για τις απανωτές καταγγελίες για λεκτική, σωματική και ψυχολογική βία, αλλά και σεξουαλικής παρενόχλησης, ή και οτιδήποτε άλλο που δεν έχει και πολύ σημασία τι είδος βίας είναι.

 Στον αντίποδα, υπάρχουν και αρκετοί που αναρωτιούνται «μα τώρα;» «τώρα το θυμήθηκαν;» και άλλα πολλά, χωρίς όμως οι ίδιοι τους να αναρωτιούνται αν και για πόσο θα σώπαιναν ακόμη. Και δεν έχει σημασία αν είναι μεγάλη ή μικρή, αν κράτησε λίγο ή πολύ και αν έγινε πριν λίγα λεπτά ή πριν από πάρα πολλά χρόνια. Ή βία είναι βία.

  Ναι! Σίγουρα το κάθε θέμα είναι καλό να αντιμετωπίζεται στην αρχή του.  Ποιος μας λέει όμως πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλήσει κάποιος για την τραυματική εμπειρία του; Υπάρχει κάποιο χρονικό όριο που αν λήξει, όλα αυτομάτως σβήνονται και ξεχνιούνται; Τι νόημα τελικά έχει η ερώτηση «μα τώρα;». Ναι! Είναι σοβαρότατο το επιχείρημα πως όταν έχεις να καταγγείλεις κάτι, το καταγγέλλεις στον εισαγγελέα. Είναι όμως και εξαιρετικά θετικό πως σε μια κοινωνία όπως στη χώρα μας, τα θύματα βρήκαν το θάρρος να εκφράσουν την αλήθεια τους -έστω και τώρα- για όσα πέρασαν. Γιατί νομικά μπορεί να έχουν παραγραφεί σαν αδικήματα, ή να στερούνται αποδείξεων, υπάρχει όμως και η γενική κατακραυγή, που ενδεχομένως να είναι και πολύ ισχυρότερη. Δίνουν κουράγιο σε πολλούς, κυρίως νέους ανθρώπους, περνώντας ταυτόχρονα ένα ισχυρό μήνυμα:

   Πρέπει να αντισταθούνε σε κάθε είδος βίας ή παρενόχλησης που εισπράττουνε και να μην φοβούνται να ζητήσουνε βοήθεια ή να μιλήσουνε, όποιος και αν είναι ο θύτης. Και θα το βρουν το δίκιο τους, και σαν ντόμινο θα λειτουργήσει!  Ένα κερί δεν φτάνει για να νικήσει το σκοτάδι. Ένας στρατός όμως από κεριά, και το σκοτάδι εξαφανίζεται από μόνο του.