«Αληθινό» ή  «ψεύτικο;»

 Τέτοια πολιτική υποκρισία και τόση κομματική κοροϊδία, δεν πρέπει να έχει ξαναζήσει ο τόπος μας. Δεν γίνεται στη ζωή να τα έχουμε όλα. Ούτε μπορούμε να κρίνουμε τα πάντα και να περιμένουμε να μας πάρουν στα σοβαρά.

 Αυτό που συμβαίνει τον τελευταίο καιρό κατά τη γνώµη µου και φαντάζει τουλάχιστον εντυπωσιακό, είναι η στάση και η ρητορική που ακολουθούν τα πολιτικά μας κόμματα.  Όπως συμβαίνει π.χ. με τις ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών. Φυσικά μέχρι εδώ δεν υπάρχει τίποτα κατακριτέο αρκεί να μην αποδειχθούν μεταγραφές. Και είναι κατακριτέο για πολλούς λόγους:

 Ο πρώτος και ίσως ο σημαντικότερος, είναι η εξαπάτηση των ψηφοφόρων. Με άλλα κόμματα και άλλα πιστεύω εξελέγησαν και βρέθηκαν οι ίδιοι στη Βουλή, και άλλα θέλουν να υπηρετήσουν στη συνέχεια. Το δεύτερο εξ ίσου σημαντικό είναι ότι όποιος παραιτείται από το κόμμα με το οποίο εκλέχθηκε, το πιο τίμιο που καλείται να κάνει είναι να παραδώσει στο κόμμα του την έδρα.

 Όποιος βουλευτής φεύγει από  κόμμα εξουσίας επειδή διαφωνεί, είναι αποστάτης, συνωμότης και πουλημένος. Αν όμως φύγει από άλλο κόμμα, είναι γιατί θέλει να προσφέρει στην πατρίδα! Ούτε για το πολιτικό του μέλλον, ούτε για τίποτα τέτοιο φεύγει.

 Κάτι σαν τον ακτιβισμό και το φασισμό. Μια παράμετρος που χρήζει ανάλυσης. Αποτελεί αντικείμενο έρευνας το ότι θεωρούνται «προοδευτικοί» οι μεν, και δεν ξέρω πως χαρακτηρίζονται οι δε, όσοι ανέχονται εκβιάσεις. Προσωπική μου άποψη είναι ότι σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα, και ο φασισμός και ο ακτιβισμός είναι συμπτώματα της βίας.

 Πόσο «αληθινό» ή πόσο «ψεύτικο» είναι αυτό το πράγµα που ζούµε, δεν ξέρω, ούτε πόσους απασχολεί στην κοινωνία γνωρίζω πραγµατικά. Αλλά τουλάχιστον ας µην προκαλούμαστε. Ακόμα και η γελοιότητα έχει τα όριά της.