Τραγωδία η δολοφονία;

    

  Ας το κάνω και εγώ! Μετά από αυτή τη ανείπωτη τραγωδία τη να πει κανείς! Εικοστός  Πρώτος αιώνας!  Μόλις λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας.  Από το κέντρο της πρωτεύουσας της χώρας μας!

  Μέσα σε λίγες ώρες, χάθηκαν δεκάδες άνθρωποι, ίσως και πάνω από εκατό. Ο φόβος για περισσότερα θύματα είναι υπαρκτός, μιας και ανεβαίνει δραματικά ο αριθμός των.

   Είναι ανείπωτος ο πόνος, αβάσταχτη η θλίψη όταν βλέπεις αυτές τις εικόνες, και λυγίζεις με ένα τεράστιο «γιατί» αγκιστρωμένο στα χείλη.

   Και εκεί, ανάμεσα στα πολλά γιατί, βλέπεις τους κυβερνώντες. Σήμερα αυτούς, χθες τους προηγούμενους. Και σκέφτεσαι ότι ο τόπος μας έχει στην κυριολεξία ορφανέψει από ηγέτες. Ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα. Στα ίδια και στα ίδια εγκλωβισμένοι παρακολουθούμε την αδυναμία του κρατικού μηχανισμού, τις ελλείψεις, την ανικανότητα. Και κυρίως το θράσος και την προκλητικότητα των πολιτικών μας που μέχρι στιγμής συμπεριφέρονται σαν να μην συμβαίνει και κάτι τρομερό. Γενικόλογα με τα οποία τα ρίχνουν οι μεν στους δε, και πάει λέγοντας. Ποτέ και κανείς τους δεν φταίει.

  Τη μια μας λένε, ότι πνίγηκαν επειδή έβρεχε. Αυτή τη φορά κάηκαν, επειδή, έκαιγε και φύσαγε δυνατός αέρας. Μα, αν είναι να κυβερνούν υπό τον όρο να μην βρέχει και να μην φυσάει, δεν ξέρω αν θα βγάλουμε άκρη και επί τέλους, τι τους χρειαζόμαστε;

  Ναι! Υπάρχουν πολιτικές ευθύνες, και είναι και δικές τους. Με αυτά ή χωρίς αυτά, νομίζω τελικά πως η  χώρα μας  υπάρχει ακόμα μόνο και μόνο από καπρίτσιο της ιστορίας. Λες και όλοι εμείς που ζούμε ακόμα, ζούμε από θαύμα.

 Σε όλη αυτή την υπόθεση, ένα είναι το συγκινητικό! Η ανταπόκριση χιλιάδων πολιτών στην έκκληση για στήριξη και συμπαράσταση στους πληγέντες. Δεν είναι μόνο η υλική βοήθεια. Είναι κυρίως η ψυχολογική.

 Κρίμα για τους ανθρώπους που βρήκαν τραγικό θάνατο. Κρίμα, κρίμα. Συλλυπητήρια στις οικογένειες και καλή δύναμη!