Πόνος χωρίς όρια.

  Δεν είμαι ειδικός, επομένως δεν μπορώ να γνωρίζω ούτε να κρίνω σε ποια αίτια οφείλεται η βιβλική καταστροφή που προκάλεσε τον χαμό δεκάδων ανθρώπων, περιουσιών, περιβάλλοντος.  Που κατέστρεψε τη χώρα.

  Βλέπουμε να περνούν από τις οθόνες μας τα νούμερα 75, 78, 80, 84 νεκροί και στεκόμαστε απλά να κοιτάζουμε. Αυτοί οι αριθμοί είναι καμένοι άνθρωποι όμως.  Είναι οι νεκροί που έδωσαν το χρώμα και το μέγεθος στην τραγωδία. Οι αγνοούμενοι έρχονται να μεγαλώσουν την αγωνία. Οι τραυματίες αμέτρητοι, παλεύουν για την ζωή και την υγεία τους. Οι άστεγοι αποκαμωμένοι, αδυνατούν να πιστέψουν αυτό που τους συνέβη.

  Και όσο οι μέρες περνούν, ο απολογισμός της φονικής πυρκαγιάς, θα γίνεται όλο και πιο τραγικός. Τα δημοσιεύματα στον τύπο είναι πολλά, τα μηνύματα στα social media είναι περισσότερα και ανάμεσα σε όσους έγραψαν τη δική τους σκέψη, μετά από την καταστροφή στη χώρα μας, είναι η στάχτη, το δάκρυ, η αγωνία, η απόγνωση, ο φόβος, η οργή, ο θυμός...

  Όλα ανάμεικτα. Πόνος χωρίς όρια.

  Αυτό όμως, που συγκλονίζει κυριολεκτικά    είναι ο τρόπος που η κυβέρνηση φέρεται στους πολίτες της, και μάλιστα τη στιγμή που αυτοί θρηνούν. Πιστεύω ακράδαντα ότι δεν είναι απλά πολιτικό, αλλά αξιακό  το ζήτημα.  Γιατί όταν θα καταλαγιάσουν τα πράγματα, και  όταν τα ΜΜΕ θα έχουν άλλο θέμα ν'ασχοληθούν, όλα θα ξεχαστούν. Όπως τότε στην Πελοπόννησο, όπως στη Μάνδρα, όπως με τους δυο στρατιωτικούς μας, όπως και  τόσα άλλα.

   Αναγνωρίζω δίκιο σε κάποια απ’ αυτά, αλλά το ύφος τους είναι απαράδεκτο. Γεμάτο υποκρισία ή τουλάχιστον μικροκομματική λογική πάνω για άλλη μία φορά σε πτώματα, ανθρώπους, κατεστραμμένες περιουσίες.

  Έχουν υπάρξει και στο παρελθόν καταστροφές, για τις οποίες οι εκάστοτε κυβερνώντες έμπαιναν αντικειμενικά στο στόχαστρο. Όλοι τους, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αναλάμβαναν μία κάποια ευθύνη. Έλεγαν μια γενική συγνώμη, ένα «λυπάμαι», ψιθύριζαν ένα «στο μέτρο που μου αναλογεί έχω κι εγώ τις ευθύνες μου», ή δέχονταν ότι μπορεί να έκαναν και κάποιες λάθος εκτιμήσεις ή κινήσεις. Οι μόνοι που αρνούνται πεισματικά να πουν οτιδήποτε είναι τούτοι δω. Στο κάτω-κάτω, δεν τους βάλαμε στην κυβέρνηση με το ζόρι. Αυτοί φαγώθηκαν να κυβερνήσουν τη χώρα. Και με προεκλογικές υποσχέσεις ότι θα κυβερνούσαν καλύτερα απ’ τους προηγούμενους «ατζαμήδες και απατεώνες». Ένα «λυπάμαι» δεν ακούστηκε! Ένα «ίσως έγιναν και λάθη» δεν έφυγε στον αέρα! Μια στιγμή δεν λύγισαν, μια φορά δεν «έσπασαν», μια λεξούλα δεν τους ξέφυγε, έτσι, σαν ένδειξη απλής ανθρώπινης ταπεινοφροσύνης.

  Έτσι… για το γαμώτο!