Μια εβδομάδα πένθους και ούτε μια συγνώμη!

   

   Η τελευταία πολύνεκρη τραγωδία με την πυρκαγιά στην Αττική -μια από τις φονικότερες στον κόσμο-  μας  φανέρωσε ότι σαν κοινωνία έχουμε πολλά στραβά αλλά και πολλά καλά.  Μας έδειξε πόσο εύκολα ξεχνάμε, αλλά και πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα.

   Είχα γράψει, μία μέρα μετά τη φονική φωτιά και με τους πρώτους  νεκρούς, ότι δεν είναι η ώρα για αναζήτηση και απόδοση ευθυνών. Τώρα  όμως είναι! Και δεν είναι μόνο επειδή χάθηκαν συνάνθρωποί μας. Αλλά γιατί αφού ακούσαμε τους αρμόδιους να αυτοσυγχαίρωνται για το πόσο αλάνθαστα και τέλεια έδρασαν, απέδειξαν την  ανικανότητά τους.

   Αλάνθαστα και τέλεια! Δηλαδή αν γινόταν λάθη, θα καιγόταν ολόκληρη η Αττική; Δεν μας είπαν όμως ποιανού λάθος είναι, αν δεν είναι δικό τους. Και έτσι ξέχασαν ότι το πρώτο μέλημα της Πολιτείας είναι να προστατεύει τους πολίτες της.

   Και  μιας και η πρόσφατη φωτιά αποκάλυψε παθογένειες δεκαετιών του ελληνικού κράτους, μαθηματικά  θα οδηγηθούμε στο χαμό και άλλων. Και εμείς; Αφού ξεσπάσουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα συνεχίσουμε έτσι τη ζωή μας. Όπως γίνεται πάντα.

   Αφού δεν κάηκαν  δικοί μας άνθρωποι, αφού το δικό μας σπίτι είναι ακόμα στη θέση του. Και θα κλαίμε, αλλά σε πολύ λίγο θα ξεχάσουμε. Όπως το ζήσαμε στα Ίμια, στις φωτιές στην Ηλία, στις πρόσφατες φωτιές, στο θέμα των Σκοπίων, στους δυο στρατιωτικούς μας, και σε πολλές ακόμη περιπτώσεις. 

   Ο κόσμος βαρέθηκε τις δικαιολογίες, τα ψέματα, την ανικανότητα. Κυρίως όμως βαρέθηκε να υποτιμούν την νοημοσύνη του. Δεν θέλει άλλους «στρατηγούς ανέμους» και άλλες «ασύμμετρες απειλές». Θέλει από τους πολιτικούς του να κάνουν την δουλειά τους.