Ταξιδεύω, άρα μαθαίνω. Ή μήπως όχι;

 Αφορμή για το σύντομο αυτό άρθρο στάθηκε η ανάρτηση στο Facebook (που αλλού εξάλλου στις μέρες μας…) ενός φιλικού προσώπου για τις εντυπώσεις που απεκόμισε κατά τη διάρκεια μιας σύντομης στάσης σε μια πόλη της  βορειοδυτικής Ελλάδας.

 Δεν έχει σημασία ποιο μέρος ήταν, αλλά αυτό που μου κέντρισε την προσοχή και με έβαλε σε σκέψεις ήταν η λεζάντα που συμπλήρωνε τις φωτογραφίες από αυτή την επίσκεψη: «τέλεια πόλη, καθαρή, οργανωμένη, φροντισμένη».

 Ότι καλύτερο θα μου πείτε για το μέρος, μιας και καταδεικνύει την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση από την εμπειρία του συγκεκριμένου ατόμου, στον συγκεκριμένο προορισμό.

  Όλα ωραία και καλά έως εδώ. Αναρωτιέμαι όμως μετά από τόσα ταξίδια που έχουμε κάνει όλοι μας, τι φέρνουμε πίσω όταν επιστρέφουμε. Πόσα από τα καλά που βλέπουμε «αλλού» τα μεταφέρουμε «εδώ»; Ή τουλάχιστον πόσο πραγματικά το προσπαθούμε για να μην έχουμε εικόνες σαν αυτή του κατειλημμένου ποδηλατόδρομου της γειτονιάς μου;

 Αν δεχθούμε ότι ο άνθρωπος ταξιδεύει υποκινούμενος από μια επιθυμία να γνωρίσει νέους τόπους και να μάθει καινούρια πράγματα, ήθη, έθιμα κλπ. πόσα τελικά από αυτά εφαρμόζουμε όταν επιστρέφουμε;

 Τι συμβαίνει και στον δικό μας τρόπο ζωής όλα αυτά τα καλά και ωραία που βιώνουμε αλλού τα ξεχνάμε;