Εστιάζοντας στις διακοπές !

 Είναι οι τελευταίες μέρες του καλοκαιριού.  Όσοι είναι ακόμα στις διακοπές φαντάζομαι ότι δεν μπορούνε να πάρουνε τα μάτια τους από τη σημερινή πανσέληνο με το ομορφότερο φεγγάρι, καθώς και από το ελληνικό μπλε. Αυτό της θάλασσας το μπλε, με τις πολλαπλές αποχρώσεις, που όταν αγναντεύουμε το θαλάσσιο ορίζοντα νιώθουμε μόνοι, μα και ταυτόχρονα δυνατοί.

 Όσοι όμως έχουμε επιστρέψει, τώρα που η ακοή μας εστιάζεται στον ήχο από τα ροδάκια της κάθε βαλίτσας που γρατζουνίζει  το έδαφος, αναπολούμε ακόμη αυτές τις στιγμές. Ότι κουβαλάμε μέσα μας, το κουβαλάμε παντού. Απλά αυτές οι στιγμές, μας δίνουν την ευκαιρία να αναθεωρήσουμε τι είναι σημαντικό και τι όχι. Να ιεραρχήσουμε τις προτεραιότητες μας, να αποσυμπιεστούμε  και να δούμε με την ησυχία μας και με ψυχραιμία ότι μας τρομάζει. Να χαμογελάσουμε επιτέλους! Και ίσως να κάνουμε  και τον απολογισμό μας.

 Η απομάκρυνση από τη ρουτίνα της καθημερινότητας, η αλλαγή παραστάσεων, η αίσθηση ξεγνοιασιάς, η επαφή με τη φύση, η προτεραιότητα του «θέλω» έναντι του «πρέπει», η  χαρά που μας προσφέρουν οι διακοπές,  είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να καθαρίσει το μυαλό μας. Είναι δεδομένο όμως ότι δεν ζούμε σε κόσμο ψευδαισθήσεων. Αν κάτι μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας  δεν είναι οι διακοπές από μόνες τους.

 Ναι! Οι διακοπές είναι ένα πολύτιμο δώρο, που το χρωστάμε όλοι  στον εαυτό μας ! Δεν μας  νοιάζει πού θα φτάσουμε, αλλά το πώς θα καταφέρουμε να κάνουμε την όλη διαδικασία πιο καλή, πιο ενδιαφέρουσα, πιο ευτυχισμένη. Φυσικά δεν μπορεί αυτό από μόνο του να μας απαλλάξει από τα προβλήματα μας. Αν αυτές οι μέρες, οι δέκα, οι είκοσι μέρες των διακοπών, είναι αυτό που περιμέναμε όλο το χρόνο, σίγουρα δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος των προσδοκιών μας και να… φανούν αντάξιες «ανταμείβοντάς μας» με όσα περιμένουμε να μας φέρουν.

 Και βέβαια, δεν έχει σημασία αν πήγαμε μακριά ή κοντά. Λίγο ή πολύ. Δεν έχει σημασία ο προορισμός, παρά μόνο η διαδικασία όλη! Κοινότυπο ε; Ίσως.